Route 3/dag 6: Larochette – Müllerthal: 18,9 km – 430 HM+.
De laatste dag van de trail.
En eerlijk? Mijn benen leken daar minder moeite mee te hebben dan verwacht. De ergste vermoeidheid was stilaan uit mijn spieren verdwenen en voor het eerst deze week voelde het alsof mijn lichaam weer helemaal mee wilde. Mentaal begon ik dan weer uit te kijken naar wat meer ruimte.
Het Hexenhäuschen had absoluut zijn charme. Het was gezellig, knus en net dat tikkeltje anders dan een gewone vakantiewoning. Alleen merkte ik na een week dat zo’n klein verblijf beter werkt wanneer je voortdurend verder trekt en er alleen ’s avonds neerstrijkt. Nu ik verschillende dagen op dezelfde plek verbleef, begon het stilaan wat benauwd aan te voelen. Zeker op de koudere avonden, wanneer je noodgedwongen wat langer binnen zit, lijken de muren iedere dag een beetje dichterbij te komen.
Hoe charmant het huisje ook was, ik voelde dat ik klaar was om mijn rugzak opnieuw in te pakken en naar huis te vertrekken. Maar eerst wachtte natuurlijk nog het laatste deel van route 3.
Vandaag vertrok ik bewust wat later met de bus. Net als gisteren begon ik in Larochette en eindigde ik in Müllerthal, maar dit keer volgde ik de andere helft van de lus. Op de kaart hadden beide etappes dus hetzelfde begin- en eindpunt, maar onderweg kreeg ik een volledig ander deel van de route te zien. Na het busavontuur van gisteren leek het me bovendien verstandig om mijn timing deze keer iets beter af te stemmen op de busuren.
Geen lange wachttijd meer, geen geïmproviseer en vooral geen onnodige stress. Dat was tenminste het plan.
Alleen bleek de trail vandaag verrassend goed mee te werken. Mijn tempo zat er vanaf het begin stevig in, de kilometers gingen bijna vanzelf voorbij en voor ik het goed en wel besefte, stond ik rond twee uur alweer in Müllerthal. Uiteindelijk moest ik me zelfs nog haasten om mijn bus niet te missen. Ook dat had ik bij het vertrek niet meteen zien aankomen.
Maar zover was het natuurlijk nog niet.
Eerst nog even ontbijt en lunch uithalen
In Echternach sprong ik eerst nog snel binnen bij de bakker om ontbijt en lunch in te slaan. Ontbijten deed ik onderweg, samen met een warme gemberthee die ik in het Hexenhäuschen had klaargemaakt. Dat kleine waterkokertje bleek tijdens deze week toch een onverwachte luxe. Op koude ochtenden kan een warme drank echt het verschil maken.
Het was bijzonder rustig op de trail. Langs de Witte Ernz wandelde ik verder in de richting van Blumenthal. De rivier loopt hier door een vrij open beekdal, waardoor het landschap plots ruimer aanvoelt dan op de meer beschutte stukken van de Mullerthal Trail. Het pad trekt gedeeltelijk over het plateau, met op verschillende plaatsen een weids uitzicht over de omgeving.
Er hing een aangename stilte over het landschap. Op dit deel kwam ik nauwelijks andere wandelaars tegen. Alleen het zachte stromen van het water, wat vogelgeluiden en het regelmatige ritme van mijn eigen stappen vergezelden me.
Het zijn vaak net die stille stukken die achteraf het langst blijven hangen. Niet omdat er iets spectaculairs gebeurt, maar omdat er even helemaal niets hoeft te gebeuren. Je wandelt gewoon. Stap na stap, zonder afleiding en zonder haast.
Althans, voorlopig nog zonder haast.
Door het Marscherwald
Vanuit Blumenthal slingerde de route verder door een afwisseling van open stukken en bos. In het Marscherwald liep ik tussen de dunne beuken, die op dat moment nog maar net opnieuw groen begonnen te kleuren. De lente was duidelijk onderweg, al stond het bos nog lang niet volledig in blad.
Juist dat prille groen gaf het landschap iets zachts. Hier en daar verschenen frisse blaadjes aan de takken, terwijl de bosbodem nog grotendeels bedekt was met de bruine resten van herfst en winter. Het was zo’n typisch vroegvoorjaarsbeeld: nog wat kaal en sober, maar tegelijk vol kleine tekenen dat alles opnieuw tot leven komt.
Na het Marscherwald daalde het pad weer af in de richting van de Zwarte Ernz. Het landschap werd geleidelijk wat dichter en ruiger. De open uitzichten maakten opnieuw plaats voor water, bos en rotsen: precies die combinatie die de Mullerthal Trail zo herkenbaar maakt.
Het wandelen ging opvallend vlot die dag. Mijn “hiker’s legs” waren eindelijk terug. Typisch natuurlijk, net op de allerlaatste etappe. De voorbije dagen had ik soms echt moeten zoeken naar mijn gewone wandelritme, maar nu leek alles plots min of meer vanzelf te gaan.
Mijn benen voelden losser, mijn rugzak leek lichter en ik hoefde nergens echt te forceren. Stijgen, dalen, opnieuw wat tempo maken: het gebeurde bijna automatisch. Alsof mijn lichaam na zes dagen eindelijk begrepen had wat de bedoeling was.
Maar goed: beter laat dan nooit.
Toch nog afdalen naar de Kallektuffquell
In de richting van de Kallektuffquell veranderde het landschap opnieuw. Via een houten loopbrug kom je uit bij deze bijzondere kalkhoudende tufsteenbron. Het water sijpelt er over de met mos begroeide rotsen naar beneden en laat daarbij kalk achter, waardoor doorheen de tijd grillige formaties zijn ontstaan.
Ik twijfelde even of ik wel naar de bron zou afdalen. Mijn tempo zat goed, maar de tijd begon stilaan te dringen. Na het lange wachten van de vorige dag had ik weinig zin in een herhaling van dat scenario.
Tegelijk herinnerde ik me hoe bijzonder deze plek was. Er zomaar voorbijlopen, alleen om enkele minuten te winnen, voelde ook wat jammer. Ik keek nog eens op mijn horloge, maakte een snelle berekening en besloot dat het nét moest lukken.
Dus daalde ik toch af.
De bron blijft een bijzondere plek. Het water, de kalkafzettingen en het felle groen van het mos vormen er samen een klein landschap op zich. Het is geen plek waar je zomaar voorbijwandelt zonder even te kijken. Blijkbaar was ik niet de enige die daar zo over dacht, want rond de bron waren duidelijk meer wandelaars te vinden dan op de rest van het traject.
Ik bleef iets langer staan dan oorspronkelijk gepland. Niet bijzonder lang, maar wel lang genoeg om goed rond te kijken en het moment niet volledig te laten bepalen door mijn horloge.
Daarna moest ik natuurlijk opnieuw naar boven. En vooral: opnieuw voortmaken.
De bus begon mee te wandelen
Tussen Blumenthal en de Schéissendëmpel volgde nog een prachtig stuk door bos en langs rotsformaties. Het pad vroeg hier en daar wat extra aandacht. Wortels, stenen en smallere doorgangen zorgden ervoor dat je niet voortdurend zomaar rechtdoor kon stappen.
Normaal gezien is dit precies het soort traject waarop ik wat vertraag. Even rondkijken, de vormen van de rotsen bekijken en af en toe stoppen voor een foto. Maar nu zat er ondertussen een ander ritme in mijn stappen.
Ik keek op mijn horloge….13.37 uur… oei….Plots besefte ik dat het opnieuw spannend zou worden. Zou ik de bus halen of niet?
Vanaf dat moment wandelde de bus als het ware met me mee. Niet letterlijk natuurlijk, maar wel voortdurend ergens in mijn achterhoofd. Ik zette er stevig de pas in en begon hier en daar zelfs een stukje te lopen. Niet elegant en waarschijnlijk ook niet bijzonder indrukwekkend met een wandelrugzak op mijn rug, maar het ging vooruit. Waar ik normaal braaf aan de kant ging om anderen door te laten, nam ik nu iets vaker zelf het initiatief.
Sorry, medewandelaars. Die bus wilde ik écht niet missen.
Het contrast met de stilte van eerder op de dag kon bijna niet groter zijn. Eerst wandelde ik nog rustig langs de Witte Ernz, met alle tijd van de wereld en alleen het geluid van mijn eigen stappen. Nu bewoog ik zo snel mogelijk door het bos en rotsen, terwijl ik in gedachten voortdurend minuten en afstanden probeerde in te schatten.
Hoe ver nog? Hoeveel tijd had ik? En waarom leek iedere bocht plots langer dan anders?
Een snelle stop aan de Schéissendëmpel
Uiteindelijk bereikte ik de bekende Schéissendëmpel… Ik nam nog snel enkele foto’s, maar echt blijven hangen deed ik deze keer niet. Daar was geen tijd meer voor. Het bekende uitzicht liet ik sneller achter me dan anders en ook het geluid van de waterval verdween al gauw opnieuw achter de bomen.
Vanaf de Schéissendëmpel was het nog ongeveer een kilometer tot het dorp Müllerthal. Op papier klinkt dat als niets. Wanneer je een bus probeert te halen, kan een kilometer plots verrassend lang aanvoelen.
Dus ging het tempo nog een beetje omhoog.
En ja hoor: gehaald!
Met nog zeven minuten speling stond ik aan de halte. Zeven volle minuten. Net genoeg om mijn rugzak neer te zetten, even op adem te komen en vast te stellen dat alle haast uiteindelijk niet nodig bleek.
Al voelde dat waarschijnlijk alleen zo omdat ik op tijd was.
Nog één herinnering
Terug in Echternach dook ik nog snel een winkeltje binnen voor een magneetje als herinnering aan de voorbije week. Eigenlijk hoopte ik er eentje met een rugzakje te vinden, als kleine verwijzing naar alle kilometers die ik had afgelegd. De keuze bleek beperkt en een rugzak-magneetje was nergens te bespeuren. Eentje met “Mëllerdall” erop vond ik gelukkig wel — niet helemaal wat ik in gedachten had, maar toch een mooi aandenken aan de trail.
Terugblik op zes dagen stappen
Terugkijkend voelde deze week als een optelsom van kleine momenten onderweg. Iedere dag had zijn eigen ritme en sfeer, maar samen vormden ze één verhaal.
Er waren de stille stukken op de trail, waarop ik alleen wandelde met het geluid van mijn stappen, het ruisen van de bomen en het water in de verte. De rotsen, de smalle paden, de beekdalen en de bossen die langzaam hun eerste lentegroen kregen.
En dan waren er de onverwachte wendingen: busuren die nét niet of nét wel uitkwamen, etappes die zwaarder aanvoelden dan verwacht en dagen waarop mijn benen plots opnieuw besloten mee te werken.
Het wandelen ging deze keer niet iedere dag even vlot als ik gewend ben van eerdere trails. Soms voelde mijn lichaam zwaarder, soms moest ik wat langer zoeken naar het juiste tempo en soms zat de vermoeidheid niet alleen in mijn benen. Uiteraard hoeft een meerdaagse wandeling ook niet iedere dag moeiteloos te verlopen. Net de dagen waarop je naar je ritme moet zoeken, maken de lichtere momenten des te voelbaarder. Tegen het einde kwam dat vertrouwde ritme trouwens weer terug.
Achteraf bleven de zes dagen niet als afzonderlijke etappes in mijn hoofd zitten. Het Hexenhäuschen, de stille Witte Ernz, het jonge groen in het Marscherwald, het water dat over de Kallektuffquell sijpelde en mijn haastige passage langs de Schéissendëmpel vloeiden langzaam in elkaar over. Los van elkaar lijken het misschien maar details. Samen vertellen ze het verhaal van deze week.
En ergens is dat misschien wel het mooiste aan zo’n tocht: ze stopt niet wanneer je je wandelschoenen uittrekt of in de bus naar huis stapt. Ze blijft nog een tijdje hangen, in geluiden en herinneringen die onverwacht opnieuw naar boven komen.
Raad ik je de Mullerthal Trail aan? Jazeker. Absoluut. Geef jezelf voldoende tijd, onderschat de etappes niet en laat onderweg wat ruimte voor plannen die anders lopen dan verwacht.
Praktische info:
- Info Mullerthal trail: website: https://www.mullerthal-trail.lu/nl/mullerthal-trail
- Totale Lengte trail: 112 km (verdeeld in route 1, route 2 en route 3)
- Info openbaar vervoer: app: Mobiliteit.lu (gratis busvervoer in Luxemburg)
- Overnachting: Camping Echternachbrücke: https://echternacherbrueck.de
- Voor meer praktische info over de Mullerthal Trail verwijs ik naar blog 1 (dag 0): https://wandering-footprints.com/2026/05/16/mullerthal-trail-alleen-op-pad/#praktische-info
