Etappe 5: van Berducedo naar Grandas de Salime: 21,7 km – 717 HM+ en 1074 HM-
Ondanks een korte nacht met weinig slaap, ben ik voor mijn Gsm-wekker wakker en zet deze uit alvorens die begint te rinkelen. Ik begin zo stil mogelijk mijn spullen bijeen te pakken en vertrek naar de keuken om alles in de juiste volgorde in mijn rugzak te steken. Bart wakker krijgen, is iets moeilijker. Voor deze niet-ochtendmens is het elke ochtend weer een strijd om uit de slaapzak te kruipen. Ik vrees dat mijn rol als zeurende echtgenote om voort te doen niet echt geappricieerd wordt.
Ik heb het koud gehad vannacht…voor de eerste keer heb ik niet alleen in mijn lakenzak geslapen, maar heb ik mijn slaapzak erbij gehaald. Als ik in de aangrenzende keuken kom, zie ik waarom. De ramen stonden wagenwijd open en het is deze nacht serieus afgekoeld…lekker fris!!
In de Albergue is er geen mogelijkheid om te ontbijten en werden we doorverwezen naar het cafeetje iets verderop. Aan de toog zitten drie Spanjaarden aan de koffie. Ze hebben duidelijk geen probleem met het vroege uur, want hun razendsnel uitgesproken dialogen vullen de hele ruimte. Het ontbijt bestaat uit een ‘Café con leche Grande’, een klein plakje cake en een nog kleinere, muffe croissant in een plastiek verpakking. Auwtch…dat valt tegen! Het valt ons op dat op veel plaatsen weinig aandacht besteed wordt aan het ontbijt. Zou het aan mij liggen, dat ik hier meer belang aan hecht, aangezien ik nogal snel in hypoglycemie ga of is het cultuursgebonden!?
Het meisje achter de toog heeft er ook niet zo’n zin in. Het duurt ontzettend lang vooraleer de koffie met het povere ontbijt gebracht wordt. Niet echt een aanrader om hier je dag te starten. Als ik je iets mag aanraden: ‘je kunt beter 4,5 km verder in La Mesa in Albergue Miguelin gaan. Dat is een heerlijke plek voor je ontbijt’. Eigenlijk hadden we deze Albergue aanbevolen gekregen van de Duitse dame die we de eerste avond in het Green Hostel gesproken hadden. Het was ons helemaal ontgaan…zo jammer!!
Voor onze lunch was het nog niet te laat, dus we namen ‘un bocadillo de jamón y queso’ oftewel een broodje met ham en kaas plus nog een bakje verse bosbessen mee voor onderweg.
Het eerste gedeelte lopen we in dichte mist en krijgen niet veel mee van de omgeving. Als de mist begint op te klaren, zien we pas hoe hoog we zitten en hoe mooi het uitzicht moet zijn als de wolkenmist helemaal zou verdwijnen. Het was dan ook weer behoorlijk klimmen deze ochtend.
Op weg naar het ‘Embalsa de Grandas de Salime’…de stuwdam, verschijnt plots na de volgende bocht het uitzicht over de Navia-rivier. Aan de rotsformatie staan een paar pelgrims met de gsm als fototoestel in de hand. De landsschapsfoto’s worden afgewisseld met de geposeerde foto’s. De wolken zijn net hoog genoeg opgetrokken om een zicht te krijgen over dit mooie panorama. Het is een komen en gaan van mensen. Een enkeling blijft zitten om wat langer te kunnen genieten van het uitzicht.
Nu we het uitzichtspunt voorbij zijn, is het een heel stuk drukker geworden op de camino. Zo maken we weer kennis met nieuwe mensen. Pat, de Ierse man, die vertrokken is in Irun om de Camino Del Norte te doen, maar na het eerste, prachtige stuk langs de oceaan besloot om van Villaviciosa naar Oviedo te stappen om zijn tocht verder te zetten via de Camino Primitivo. De trailrunner, die we al een paar keer sinds deze ochtend tegenkwamen en ons steeds weer enthousiast voorbijrent met een welgemeende ‘¡Hola!, ¡Buen Camino!…Todo bien?’.
De door brand verwoeste natuur oogt somber, maar men is druk bezig om dit deel te herstellen. Het lijkt ons een gevaarlijk en moeilijk project om op die hoge, afhellende en steile bergrug te werken met die grote machines. Hoogtevrees moet je hier absoluut niet hebben.
Als we het smallere pad door het bos voorbij zijn, komen we aan de stuwdam van Grandas de Salime. We blijven hier even rondhangen en zien hoe de witte gebouwen eigenlijk ruïnes zijn. Van bovenaf leken het nog bewoonde huizen, maar alles staat leeg. De natuur heeft het hier overgenomen en de gebouwen overwoekerd met planten en bomen. Op zulke momenten vind ik het jammer dat we enkel een gsm bij ons hebben en geen fototoestel. Het zouden prachtige beelden opleveren.
We zijn toe aan een fris drankje en begeven ons naar het Hotel ‘Las Grandas’. Vanop het terras heb je een prachtig uitzicht over de meanderende Navia-rivier en de stuwdam. Meerdere pelgrims hebben hetzelfde idee en het is best gezellig op het terras.
Ik ben nog altijd niet gewoon aan het woordje ‘pelgrim, pilgrim, peregrinos’. Ik voel me nog steeds een hiker die een tocht maakt. Toegegeven, we zien steeds meer mensen op de camino, weliswaar vanuit verschillende perspectieven, waardoor het verschil met de andere trektochten toch duidelijker begint af te tekenen. Voor mij is diegene een Pilgrim die een bedevaart of Pelgrimage loopt, vanuit religieuze of spirituele beweegredenen. Als ik dan de definitie opzoek van Pelgrim, dan zegt de eerste definitie die ik tegenkom: ‘iemand die een (voet)reis maakt naar een heilige plaats’. En in die zin klopt het wel…we maken een (voet)reis naar Santiago de Compostela. Gaan we er dan verder op in, dan wordt de definitie duidelijk genuanceerder in de richting van religie. Nu ja…het staat alleszins vast dat we Pilgrims of Peregrinos genoemd worden en dat zal wel wennen. Benieuwd of het ook zo gaat aanvoelen.
Na deze rustpauze, waar we onze bocadilla mochten opeten, gaat het terug omhoog richting Grandas de Salime. Het is weer stevig klimmen alvorens we in het dorp aankomen. We arriveren vrij vroeg aan de Albergue ‘Porta de Grandas’.
We worden naar het tweede verdiep gebracht nadat we onze schoenen naar dagelijkse gewoonte in het daarvoor bestemde rek geplaatst hebben. We krijgen een stapelbed aan het raam, het wegwerplinnen ligt op de bedden en als we een deken willen, mogen we eentje uit het rek nemen. De Albergue is netjes en heel hygiënisch. We installeren ons, nemen een douche en gaan dan naar beneden voor onze was. We staan al aan de wasmachine als de hospitaleria ons terugroept en aangeeft dat we ons wasgoed in een witte kom mogen leggen. Zij zal de was doen en na het drogen opvouwen en terug in de witte kom leggen. Binnen een uur mogen we onze kledij komen halen…Wat een luxe! Het prijskaartje hieraan verbonden is 8 euro…we mogen niet klagen, toch? Misschien denk je nu: ‘ amai, dat is snel’. Dat klopt, maar in de meeste Albergues mogen we de kledij enkel wassen op het 15 minuten korte programma.
We gaan in het dorpje op zoek naar een supermarket. We vallen weer eens in de siësta-uren, dus het is wachten tot 19u alvorens de winkel opengaat. We zetten ons op een klein terrasje tegenover de kerk en bestellen als tussendoor-snack ‘croquetas caseras de pollo’ met een dipsausje erbij.
Als we terug aan de Albergue komen, is onze was klaar en kan die netjes terug in de waterdichte zakken gestoken worden. Bart gaat een kijkje nemen in de grote keuken om te zien wat er allemaal voorhanden is. Vandaag gaan we zelf ons avondeten klaarmaken. In de supermarket halen we spaghetti, een tomatensausje, verse tomaten en een soort van mozzarella. We nemen nog één ui, olijfolie, aquarius en water mee. Kruiden vinden we in de keuken van de Albergue. Dit alles voor nog geen 13 euro.
We zijn niet de enigen in de keuken. Aan het fornuis staat een Italiaanse jongen champignons te bakken om samen met pasta en kaassaus te serveren. Rondom hem nemen een vijftal jonge, kwebbelende dames plaats aan de tafel. Hij kookt vanavond voor de dames en trekt alvast de rode wijn open. Het Israëlische meisje is er ook bij. Ze verwijdert net haar tape van beide knieën. We vragen hoe de wandeling gegaan is, daar we vandaag veel moesten dalen en dat is met pijnlijke knieën geen evidentie. Ze geeft ook aan dat het dalen het meest moeilijke was, maar ze doet het heel langzaam en neemt veel tussenpauzes, dus het gaat wel. Het is niet erger geworden en zodoende is ze er gerust in dat ze morgen verder kan naar A Fonzagrada. Ze zal wederom heel vroeg vertrekken.
Bart heeft ondertussen de pasta in het water gedaan en de tomatensaus met ajuintje en kruiden in een pan op het vuur gezet. Ik snij de tomaten met de mozzarella, die Bart verder afwerkt met olijfolie, peper en zout. Ik neem borden, bestek en glazen uit de kast en mag verder rustig aan tafel wachten tot alles klaar is. Na de patatas van afgelopen dagen, zorgt dit simpele pastagerechtje voor een welkome afwisseling…het smaakt heerlijk!!
Na de afwas begeven we ons terug naar de slaapzaal. Voor ik mijn ‘bunkbed’ inga, verzorg ik eerst nog de blaren op mijn rechter -en linkerhiel. Elke avond steek ik er een naaldje door, zodat het vocht weg kan. Helaas komt er elke dag opnieuw wat vocht bij…Balen!! Tijdens het dalen heb ik ook wat last van druk op mijn derde teen links, maar gelukkig nog geen blauwe nagel. Hiervoor heb ik ter preventie een teenkousje met gel aangedaan…dat helpt! Al doen de Brooks Cascadia’s het goed, ik mis toch de Altra’s waar ik weinig tot geen last had van blaren of druk op de nagels, maar die op hun beurt dan weer minder stabiliteit gaven.
De jongelui blijven nog een hele tijd gezellig natafelen. We horen hun tot boven, maar dat stoort me niet. De twee mannen die reeds luidruchtig aangeven dat ze in diepe slaap verkeren, daar kan ik wederom niet tegenop.
