Etappe 6: van Oia naar Baiona: 15,8 km – 443 HM+
Vandaag is het ‘echt’ een korte etappe… en dat komt als geroepen! Mijn voeten van gisteren hebben wat extra zorg nodig gehad, dus vanochtend heb ik eerst een paar losmakende oefeningen gedaan. Gelukkig heeft dat zijn vruchten afgeworpen, want ze voelen alweer wat beter aan. Na het ontbijt smeer ik ze nog in met cooling-gel – fingers crossed dat ze de 15 km vandaag volhouden! Ik baal nog steeds een beetje van de pijn, maar het komt goed.
INHOUD
Een berg van Geschilderde Stenen: een kleurrijk gebaar langs de route
Tussen Oia en Baiona viel ons oog op een bijzondere plek: een berg bezaaid met kleurrijke, geschilderde stenen. Het was duidelijk geen toeval; deze stenen straalden een warme, persoonlijke sfeer uit. Ik vermoed dat iemand uit de buurt deze prachtige stenen hier heeft neergelegd als een symbolisch gebaar — want het lijkt me onwaarschijnlijk dat pelgrims, die hun rugzak al zwaar genoeg dragen, zulke zware stenen zouden meenemen om ze onderweg achter te laten.
Toch zijn er ook kleinere, persoonlijke voorwerpen en onbeschilderde stenen tussen te vinden, die men wél bewust achterlaat als teken van hun tocht, hun intenties of dankbaarheid. Dit soort tradities komt op veel pelgrimsroutes voor: wandelaars leggen een steen, een briefje of een klein aandenken neer als symbool van hoop, bezinning of het achterlaten van iets uit hun verleden.
Deze berg vol geschilderde stenen is dan ook niet alleen een prachtig gezicht, maar ook een stille getuige van verbondenheid en respect voor de pelgrimsroute. Het nodigt uit om even stil te staan, te reflecteren en misschien zelf een steen toe te voegen — een kleine daad die deel uitmaakt van een eeuwenoude traditie van loslaten en herinneren.
Klimmen met zicht op zee en een glimp van de zon
De route start vandaag met een prachtig stuk langs de ruige kustlijn, waar een frisse zeewind ons tegemoet blaast. Na zo’n 9 kilometer laten we het vlakke achter ons en trekken we de bergen in. De klim is steil, maar de beloning is groot: links schittert de oceaan, recht voor ons ligt een schilderachtig dorpje, met daarboven de rood-witte vuurtoren van Silleiro die hoog boven het landschap uittorent. Een indrukwekkend panorama dat ons even stil doet staan. Het wordt tijd om het vestje uit te trekken, want de temperatuur stijgt met de hoogtemeters…uiteraard zal hier de inspanning voor een groot deel tussen steken. Tot onze opluchting blijft de regen weg, en zelfs de zon laat zich onverwacht zien—een kleine beloning onderweg.
Lunchen met wat we hebben, want het is Palmzondag: alles dicht
Bovenaan de berg vinden we een plekje voor onze ‘lunch’. Nou ja, lunch is misschien wat te veel gezegd – we hebben een cakeje, een klein botersandwiche en wat noten bij. Het is zondag en in Spanje betekent dat: alles dicht en al zeker op Palmzondag. Gelukkig hebben we geen honger, maar voor het geval dat, heb ik ook nog wat droge koekjes en een appel mee.
Van panoramische bergpaden naar een wirwar van dorpsstraatjes
Het kustpad was al prachtig, maar het bergpad heeft zijn eigen charme, met waanzinnige uitzichten over de oceaan. Het dalen gaat via de dorpjes richting Baiona. Gelukkig zijn de Camino-markeringen goed te volgen, anders had ik me vast in de wirwar van straatjes verloren.
Niet veel later bereiken we Baiona. Mijn voeten zijn nog draaglijk, maar het branden begint toch weer een beetje. Daarom ben ik extra blij met de korte etappe van vandaag. We worden hartelijk ontvangen bij Pension ‘O Escondidino’. Spaans is hier de voertaal, maar gelukkig helpen Frans en Engels een beetje om te communiceren – met wat handen en voeten erbij komt de communicatie altijd goed.
De kamer is eenvoudig, maar het heeft alles wat we nodig hebben: een warme douche, een zacht bed en, het allerbelangrijkste, er is een wasserette in de buurt! Geen handwas vandaag, heerlijk!
Zoet zondigen met slagroom, aardbei en een vleugje schuldgevoel
Terwijl de was draait, gaan we op zoek naar wat te eten. Na wat zoeken vinden we een restaurantje aan de haven dat pannenkoeken en koffie serveert. De zoete verleiding wint—mijn keuze: aardbeien, chocolade en een torentje slagroom. Best lekker, al had de verhouding aardbei/slagroom voor mij iets evenwichtiger gemogen. Ach ja, de balans komt later wel weer, maar eerst: genieten zonder schuldgevoel!
Avondsfeer in Baiona
Na een verfrissende douche en wat rust op de kamer trekken we er ’s avonds nog even op uit. De oude straten van Baiona bruisen van leven: stemmen mengen zich met gelach, het klinken van glazen weerkaatst tegen de gevels. Links en rechts rijgen de tavernes zich aaneen, elk met hun eigen karakter en uitnodigende geur. Wie hier in stilte wil eten, is eraan voor de moeite—de akoestiek is overweldigend, maar tegelijk charmant.
We botsen opnieuw op de Nederlandse vrouw die we in Fao tegenkwamen. Al wandelend raken we weer aan de praat, elk vertellend over onze Camino-ervaringen. Na een tijdje scheiden onze wegen zich. Zij verdwijnt richting een klein restaurantje om de hoek, wij kiezen een andere richting, op zoek naar iets dat ons aanspreekt. Terwijl we afscheid nemen, besef ik dat ik alweer vergat haar naam te vragen.
We stappen een gezellig restaurantje binnen, waar het net iets minder galmt, zodat we in alle rust de menukaart kunnen bekijken. We bestellen croquetas als voorgerecht (die zijn hier echt een must), Bart kiest daarna voor een burger met patatas en ik ga voor een frisse tonijnsalade met geitenkaas. Klinkt simpel, maar zelfs dat vergt een mini-pantomimeshow – Spaans blijft toch een uitdaging. Hoog tijd dat we eens wat basiszinnen leren… al vrees ik dat mijn hoofd en vreemde talen gewoon geen match zijn. Het blijft gewoon niet plakken!
Thee in de hand, morgen in gedachten
Terug op de kamer maakt Bart nog snel twee theetjes klaar – ons vaste slaapritueeltje intussen – en dan kruipen we onder de wol. Morgen wacht een langere etappe richting Vigo. Ik ben benieuwd… en eerlijk? Ook een tikkeltje nerveus. Laten we hopen dat de voeten weer mee willen.
