Etappe 7: van A Fonzagrada naar O Cádavo: 26,1 km – 816 HM+ en 1037 HM-
Ondanks een nachtje goed doorslapen, hadden we vanochtend om één of andere reden een heel chaotisch begin van de dag. Heel vroeg wakker en toch vertrokken we pas om 7u30. In het Pensión kon je niet ontbijten, maar we hadden nog een yoghurtje in de frigo staan en voorlopig was dit genoeg. Na ongeveer 3 km zou er een restaurant zijn waar we kunnen ontbijten.
Al snel kwamen we een bord tegen dat aangaf dat we voor het restaurant een beetje verderop links moesten afslaan…en dat deden we. Alleen…we namen de verkeerde ‘linkse’ weg! Al gauw liepen we door diepe geulen, over takken en boomstronken…kortom, een weg waar binnen een paar uur grote graafwerken verdergezet zullen worden. Doch…we zagen het gebouw liggen en we dachten: ‘gewoon doorgaan, we komen er zo ook wel’.
Helaas, niet dus!! We kwamen uit op een helling en 3 m lager ging de weg verder. We konden geen kant meer op, dus… stond er niets anders op dan het rommelige pad terug omhoog te lopen en een stuk terug te lopen. Het ontbijt wilden we zeker niet aan ons voorbij laten gaan.
Het rechtstreekse pad naar de eetgelegenheid hadden we niet gezien…het lag nogthans heel duidelijk in het zicht.
Ik vind het nog steeds niet makkelijk om later te starten dan voorgenomen. Wanneer ik zie of hoor dat anderen vertrekken, gaat er bij mij een soort belletje af van: ‘komaan, niet treuzelen…doormaken…het is tijd, we moeten gaan!’. Bart heeft hier totaal geen last van en zijn tempo in de ochtend is dan ook rustig en op het gemak…We hebben tijd genoeg. Daar we in de ochtend nooit hetzelfde starttempo hebben, is dit één van onze weinige discussiepunten. Voor mij zijn het echte stressmomentjes en ik moet leren om hier rustiger mee om te gaan. Dat we dan nog een stuk verkeerd liepen op weg naar het restaurant, het besef dat het snel warmer wordt en we toch een behoorlijk stuk mogen klimmen vandaag, maakt het er niet makkelijker op. Gelukkig verdwijnt dat onrustige gevoel meestal wel na een paar km’s. Vandaag iets later, maar soit…
We zitten vrij hoog op een bospad, als we beneden in het dal rook zien opstijgen. We hebben het nieuws ivm de natuurbranden een beetje opgevolgd en het zien van die rook, vind ik wel verontrustend. Hoe verder we wandelen, hoe meer de rook zich begint uit te breiden. Inmiddels zien we dat vliegtuigen en helikopters af en aan vliegen om het vuur onder controle te krijgen. Wij gaan dan weliswaar de andere richting uit, maar het is toch wel beangstigend nu het zo realistisch dichtbij is gekomen. Op het nieuws horen we er later niets over…het zal wellicht een klein gebied/brand geweest zijn, maar ik wil me niet voorstellen hoe het is in de grote brandgebieden…moet verschrikkelijk zijn! We hopen maar dat ze het vuur daar snel onder controle kregen.
Onderweg komen we de Italiaanse jongeman tegen. Hij geeft aan dat hij vandaag een ‘Slow Start’ had, oftewel ‘Laat gestart vandaag’. Dat zinnetje wil ik wel onthouden…who knows…misschien werkt dit wel stressreducerend tijdens zo’n rommelige ochtend als vandaag 😝. Hij had niet verwacht dat het zo warm zou worden en heeft praktisch geen water meer. Wij hebben nog een extra fles van 1L water en delen dit met hem. Zonder water is echt niet aan te raden in deze hitte.
Als we aan het Pension ‘Porta Santa’ in O Cádavo aankomen, worden we hartelijk ontvangen. Het is nog een nieuw pension en we hebben opnieuw een privékamer gereserveerd. Bart vraagt of er een supermarket in de buurt is en we krijgen een heel verbaasde blik, terwijl ze ons meedeelt dat alles gesloten is, want het is zondag vandaag. Ook morgen maandag zal alles gesloten zijn, daar het een feestdag is. Nope, we zullen niets open vinden, maar er is wel een een dorpscafé een beetje verderop waar we iets kunnen eten.
Op het dorpsplein komen we het Israëlische meisje terug tegen. Ook zij is zoekend naar een eetplek, maar wil nog even wachten tot ze de anderen van haar groepje tegenkomt. Haar knie is niet verslechterd, maar helaas ook niet verbeterd. Ze heeft ondertussen geen tapes meer aan, maar 2 stevige kniebraces…Het lukt nog steeds, dus de moed zit er nog altijd in.
Ik mag me gelukkig prijzen dat ik enkel mijn blaar hoef te verzorgen en verder geen rekening moet houden met blessures of dergelijke.
Het duurt een tijdje vooraleer we door hebben welk café ons kan voorzien van avondeten. Niet dat we er zoveel tegenkomen, maar het ligt op zo’n onverwachte plek dat we niet realiseren dat er maaltijden geserveerd kunnen worden. Opnieuw worden we voorzien van kip, patatas en salade met een wijntje erbij. Als we afrekenen, komt het Duitse koppel er aan. We praten even met hun en geven dan ons tafeltje af, gezien het terras ondertussen volzet is.
Terug aan het hostel, horen we gezellige dorpsmuziek uit het cultuurhuis komen. Er wordt vlijtig gedanst op de volksmuziek. Jammer dat het een besloten aangelegenheid is, want het ziet er best wel gezellig uit…de sfeer zit er goed in!
Wat een bewogen dag vandaag. De brand heeft ons letterlijk met de 2 voeten op de grond gezet. Op TV lijkt het nog ver weg te zijn. Je beseft het wel, maar het dringt het pas echt helemaal door, omdat het zo kortbij komt! ’s Avonds hoor ik nog steeds de vliegtuigen en helikopters overvliegen. Dat geluid gaat niet zomaar weg.
