Het is nog vroeg in de ochtend als ik naar het Luikse Jalhay rij. De paarden zijn verzorgd en na een nachtje op de weide, staan ze nu weer in een schone stal. Vandaag wordt het echt warm, zo’n 33°C, en er is bijna geen schaduw op de wei. Ook zijn er veel irritante dazen, dus de paarden vinden het heerlijk om lekker in de koele, overdekking van de stal te staan. Daar zijn ze beschermd tegen de hitte en die vervelende insecten.
Flynn kijkt me vol verwachting aan, loopt nerveus heen en weer en blaft ongeduldig om aan te geven dat hij ook graag mee wil. Ik twijfel…neem ik hem mee? Misschien valt de warmte wel mee in de Ardennen…of zou hij in het meer kunnen om af te koelen? Maar ik weet uit ervaring dat deze temperaturen echt niet goed zijn voor hem. Dus met spijt in mijn hart besluit ik hem thuis te laten.
INHOUD
Infobord over de wandelingen op de parking
Het is rustig op de baan en ik kan goed doorrijden. Daarom arriveer ik een uurtje later op een bijna lege parking in La Gileppe. De enige gemotoriseerde voertuigen die er staan, zijn campers, waarvan de meeste de luiken nog dicht hebben. Ik kies een plekje uit waarvan ik veronderstel dat er straks wat schaduw zal zijn. Happy met de rustige rit en de vrije parkeerplaats.
Er hangt een groot infobord met alle mogelijke wandeling op. Op voorhand heb ik dus ook geen wandeling uitgestippeld en ben van plan de pijltjes te volgen. Ik kiest de 15 km lange ‘Tour du Lac’ uit met het groene rechthoekje als gids. De groene extratrail van 12 km hebben we een paar jaar geleden al gedaan…heel mooi, maar ‘not today’!
Uitkijk over de stuwdam
Vanaf de uitkijk krijg ik een prachtig uitzicht op de Turbinetorens, het meer en de stuwdam. Ik ga omlaag via het geplaveide pad bij het Accro Park, een boomklimpark met verschillende moeilijkheidsgraden. Ik vind dit altijd interessant vanuit een lager perspectief, maar wanneer ik eenmaal hoog tussen de bomen ben, ervaar ik toch een compleet ander gevoel over mijn enthousiasme voor deze avontuurlijke hindernissen… mijn hoogtevrees speelt serieus op dan!
Onderaan de Taverne is het nog heel stil, fietsen van de verhuurfirma staan nog netjes op een rij, klaar om straks een ‘Tour du lac’ te maken met nieuwe vakantiegangers. Echt iets wat ik moet onthouden, leuk om ook eens te doen.
Zoekend naar het beginpunt
Ik sla eerst rechts af en volg dan ter hoogte van de betonnen bloembakken de asfaltweg links tot aan de bocht waar de groene rechthoek aangeeft dat ik het linker bospad mag nemen. Het was wel even zoeken naar het beginpunt van de wandeling en de groene rechthoek. Ik ben de laatste tijd een beetje verwend om steeds naar de GPX te kijken of zelfs te luisteren, om mijn weg te vinden. Nu zal ik me mogen concentreren op de pijltjes…iets wat ik nogal eens vergeet als ik in gedachten of afgeleid ben.
Tour du lac: een stukje door bospaden
Tussen de bomen door zie ik het meer glinsteren in de opkomende zon. Wat een pracht wandeling. Het enige nadeel…kleine, irritante steekvliegjes cirkelen rond mijn hoofd.
Na een tijdje ga ik dieper het bos in, steek een houten brug over en volg het pad geleidelijk omhoog. Ik kom onderweg nog enkele hikers tegen die een meerdaagse tocht aan maken zijn en een koppel met hun viervoeter. Verder zijn er nog niet veel mensen op pad. Nu kom ik op een mooi stukje bospad…het gaat op en neer en ik moet een beetje uitkijken om niet te struikelen over boomwortels en spleten, die door de droogte zijn ontstaan.
Tour du lac: de schuilhut ‘Abri Hoboster’
Uiteindelijk kom ik terug op het fietspad. Een beetje verderop zie ik een mooie, nog nieuw uitziende schuilhut tussen de bomen liggen. Een ideale plek om even te pauzeren en een snack te eten. Als ik aan de hut aankom, zie ik dat er op de tafel nog twee lege blikken met bonen in tomatensaus staan en de tafel beschadigd is, doordat men hierop een vuurtje heeft gemaakt. De hele wand is beklad met zwarte stift. Ik vraag me dan af wie dit doet…Wie heeft er zo weinig respect dat men geheel egoïstisch, zonder verder na te denken, het werk van anderen vernield en dan ook nog eens het eigen vuil niet opruimt. Hebben deze personen dan nooit gehoord van ‘leave no trace’? Het maakt me echt kwaad deze mooie hut zo tegen te komen…Schandalig!!
Tour du lac: de uitzichten
Hierna volgen we het fietspad opnieuw en een hele tijd en krijg ik de mooiste uitzichten over het water gepresenteerd. Telkens staat er een bankje om een eventuele rustpauze in te lassen of gewoon om even te gaan zitten en tot rust te komen. Het is ondertussen erg warm geworden en ik ben terecht blij dat het meer neerwaarts dan opwaarts gaat. De minste inspanning is voelbaar bij deze temperaturen…voor mij dan toch!
Tour du lac: de bivakzone
Ik kom voorbij de bivakzone van Gileppe…ik vermoed dat hier de etappe van de GR15: Spa – Eupen voorbijkomt. Eentje om de omhouden, want ik kreeg via Facebook tip over een mooie zonsopgang over het meer, na een nachtje door te brengen op de bivak. Het lijkt een grote bivakplaats te zijn, doch lees ik dat deze in de zomermaanden weleens volzet kan zijn. Misschien een weekendje plannen in september.
Tour du lac: de monding van la Gileppe
Beneden mij zie ik een heel mooi pad…het blijkt uit te komen aan de monding van La Gileppe. Nu het water lager staat, is het pad erlangs zichtbaar…bij hoog water zie je dit niet. Twee minpuntjes op dit moment…’steekvliegjes’ en ‘tis hot aan de wateroever’! Ik blijf even pauzeren aan de rand van het water. Niet dat ik lang kan blijven zitten, want al gauw steken de gedachten aan ‘Flynn die alleen thuis zit met die warmte’ en ‘hoe zou het met de paarden zijn in die hitte’ de kop op. Mijn ongedurige ‘ik’ laat me niet gerust en echt ‘zen’ word ik niet van stilzitten. In ‘beweging zijn’ heeft meer effect bij mij, dan wordt de aanwezigheid van de zogenaamde stresshormoontjes, adrenaline, noradrenaline en cortisol wel gecamoufleerd. We gaan dus weer verder…
Een steeds weerkerend gevoel van de eerste week vakantie…ik zit nog in ‘stressmodus’ en betrap me erop dat de voorgenomen rustmomenten niet tot hun recht komen. Omschakelen van actie naar rust lukt bij mij niet zo best. Het lijkt wel of mijn sympathisch zenuwstelsel op volle toeren blijft doordraaien. Ik had eerst mijn boek willen meenemen en dan wat lezen tijdens deze wandeling op één van de mooie plekken. Ik heb het niet gedaan, aangezien het me thuis al moeilijk lukt om me te focussen om enkele pagina’s te lezen zonder naar een afleiding te zoeken.
Tour du lac: terug op het fietspad
We blijven een hele tijd dit verharde pad volgen…fietsers komen en gaan…in groep, per twee of alleen…puffend naar boven of in volle snelheid naar beneden… met of zonder batterij op de fiets. Ik vraag me stilaan af of ik ergens een rechthoekje gemist heb…ik zie alleen nog maar een geel rechthoekje of een groen kruisje…mijn te volgen groene rechthoek is nergens meer te bespeuren. Onder mij zie ik mensen op het pad naast het water wandelen…vermoedelijk heb ik ergens een splitsing gemist. Verloren lopen kun je er wel niet, gezien zowel wandel- als fietspad langs het water blijft.
Tour du lac: het boothuisje
Aan de plaats waar boten in het water gebracht worden, herken ik het plots. Ik ga hierlangs naar het water en aan de rechterkant loopt een pad omhoog dat me terug naar de stuwdam brengt. Ik overweeg even om geheel omhoog te lopen om een mooi overzicht over de stuwdam, de turbinetorens en de statige leeuw te krijgen, maar de warmte is te overweldigend. Ik hou het gewoon bij het wandelen over de machtige dam. Aan de ene kant word je blikveld gekaderd door het enorme waterreservoir met de turbinetorens en aan de andere kant krijg je een prachtig panorama over de stuwdam en omgeving te zien.
Tour du lac: de machtige leeuw, wakend over de stuwdam
De leeuw, gebouwd uit zandsteen, is het herkenningspunt van de Barrage de la Gileppe. Met een lengte van 13,5 m kijkt deze enorme kolos van 180 ton trots en statig vanop zijn voetstuk in de richting van de slechts 5 km verwijderde grens met het toenmalige Pruisische rijk. In 1878 toen de stuwdam ingehuldigd werd door koning Leopold II was Pruisen een belangrijk land om naar uit te kijken…geen toeval dus dat deze imposante leeuw, wakend over de stuwdam, in de richting van Eupen geplaatst is.
We komen terug aan de taverne en dankbaar neem ik plaats aan één van de tafeltjes op het overdekt terras en bestel een Tonic Water. Ik ben helemaal bezweet en plakkerig van de warmte…het lijkt wel alsof ik de enige ben, maar als ik rondkijk zie ik nog mensen met een doekje het zweet van hun voorhoofd vegen. Het lijkt wel of onze Belgische zomers elk jaar een graadje warmer worden en toch hebben we hier nog geen reden tot klagen, gezien de hitte en droogte in andere delen van Europa.
Wandeling Tour du Lac: Praktisch
- Beginpunt wandeling: parking aan de Barrage de la Gileppe
- Lengte: +/- 15,5 km
- Aangegeven met Groene rechthoek (infobord aan Parking)
- Hoogteverschil: +/- 300 HM+ en 300 HM-
- Zwaarte: Lichte tot matige rondwandeling
