Na mijn solo-hike eergisteren in het Nationale park Hoge Kempen, waar Terhills de thuishaven is van 3 fikse terrils in een prachtige natuursetting, kozen we vandaag een wandeling via ‘www.originelewandelingen.be’.
De wandeling is 11 km, maar we zijn de kortere wandelingen stilaan aan’t opbouwen, dus vonden we een alternatieve route gebaseerd op de originele versie. Deze was 18,5 km lang, waarvan het eerste deel rustig door het bos slingerde alvorens we aan het avontuurlijke stuk begonnen.
INHOUD
Parking en startpunt: Kerk van Boninne
We parkeren de auto op een parking dicht bij de kerk van Boninne, waar de wandeling start. Nadat we de straat uitgelopen zijn, steken we de weg over en gaan een weiland binnen die we recht oversteken. Op het einde van dit frisgroene grasland moeten we over een betonnen afsluiting kruipen, maar deze is afgesloten met een prikkeldraad waar behoorlijk wat stroom doorheen gaat. Bart koppelt deze even los en dan kan ik er zo overheen stappen. De bedoeling is dat Flynn mee over het betonblok springt, maar hij beslist om onder de stroomdraad door te sprinten. Gelukkig laat hij enkel wat haren achter in de prikkeldraad zonder wondjes. Ondertussen is het een beetje puzzelen om de stroomdraad terug aangekoppeld te krijgen en na veel vijven en zessen zit de poortgreep terug in de lus.
Al goed dat we dat eerste stuk door een ongerept stuk bos kunnen wandelen. De kleine wandelpaadjes tussen de uitschietende braamstruiken en bosanemoontjes, zijn ideaal om de onstuimige energie van Flynn tot een normaal niveau te brengen. Hij kan hier even naar hartenlust rennen en ravotten zonder andere wandelaars te storen.
Variant op de wandeling: bos, geul en riviertje oversteken
We volgen de Gpx kriskras door het bos en mogen al heel wat hoogtemeters maken…dit gaan er zeker meer worden dan aangegeven op Routeyou. Even later mogen we door een geul die meer weg heeft van een diepe beek, maar toch blijkt dit de juiste weg te zijn. Het wordt wat avontuurlijker als we ons een weg mogen banen doorheen omgevallen bomen in de geul. Flynn heeft de tijd van zijn leven, want met zijn 4 poten kan hij overal makkelijk door, terwijl de baasjes moeizaam doorheen een wirwar aan takken en stammen laboreren.
Lang duurt deze dolle pret niet, want al gauw komen we aan de straat en dat betekent terug aan de lijn. We steken de straat over en zouden in principe de rivier oversteken via een brugje, maar de brug is afgesloten wegens slechte staat. Een understatement zo blijkt, want alleen het ijzeren frame is nog aanwezig, de bodem van de brug is volledig weg.
Dit betekent oversteken via het ondiepe riviertje op hoop van zegen dat de voeten droog blijven. Stap voor stap bereiken we de overkant via de rotsstenen en klimmen de hoger gelegen oever omhoog met de steun van de jonge boompjes.
De Ruïne van Chapelle Sainte-Apolline
We dalen af naar het dorpje Wartet en passeren een oude kasteelhoeve die onze aandacht trekt door de ruïne van de middeleeuwse kapel Sainte- Apolline. Even neuzen aan de ruïne dat in vroegere tijden onbetwistbaar dienstdeed als kapel en waar de restanten van het altaar en schilden getuigden van 1 of andere belangrijke ridderorde.
We keren terug naar de route en zien even later in de verte de steengroeve van Beez liggen. De grote geel-grijze kuil die Wallonië al sinds 1848 van kalksteen voorziet, geeft het uitzicht op de omgeving iets geheel aparts.
Met aan de ene kant de steengroeve en aan de andere kant een enorm koolzaadveld, wandelen we richting het bos. De felgele bloemen en typische zoete, kruidige geur van dit landbouwgewas, prikkelen de zintuigen zonder meer.
Het pad onder de hoge beuken leidt uiteindelijk naar de leegstaande barakken van een oude militaire kazerne. De hoge Bekaert draad verhindert de toegang tot het verlaten paviljoen, waar ik anders graag eens was gaan rondneuzen.
Opnieuw dalen, klimmen en een beetje zoeken naar de juiste paden en zo komen we uiteindelijk langs ons eerste uitzichtpunt over de Maas. Als je goed tussen de takken van de boomtoppen kijkt, zie je de torens van het Kasteel van Arensberg uitsteken. Verder doorlopen om een beter zicht te krijgen, is niet aan te raden, want het rotspunt gaat er behoorlijk naar beneden.
We draaien ons om en gaan via een singletrack verder tot we aan een trap van rotsstenen komen die ons naar beneden brengt. We buigen mee met de verharde weg naar de oude abdij van Notre-Dame du Vivier die in de stellingen staat voor renovatie. We vinden nog een plekje op het volle terras en bestellen een drankje alvorens we het tweede deel van de wandeling aanvatten. Nu komt het zwaardere, maar avontuurlijke gedeelte…ik kijk ernaar uit!
Het avontuurlijke gedeelte: klimmen en dalen met touwen
Vanop afstand zien we klimmers langs de hoge rotsen omhoogklimmen. Marche-les-Dames is met zijn steile rotswanden een heus Walhalla voor de klimsport. Het fascineert me ontzettend en als ik jonger was, zou ik zeker eens willen proeven van het klimmen…met de nodige begeleiding uiteraard.
Niet enkel alpinisten en klimmers komen hier trainen, maar het centrum voor Paracommando is ook hier gelegen. Door zijn moeilijk terrein van rotsen, kloven en onregelmatige singletracks doorheen de bomen biedt Marche-les-dames zich uitstekend voor de zware training van de para’s.
De vier oranje blokjes die originele wandelingen gaf aan deze tocht, werden niet voor niks gegeven. Ik probeer het tempo van Bart en Flynn bij te houden, maar het is stevig bergopwaarts stappen. Mijn hartslag en ademhaling maken overuren en ik moet regelmatig even stoppen om terug op adem te komen. Pfff…conditie moet dringend terug opgebouwd worden. Het zou zoveel makkelijker zijn als ik terug wat kon gaan hardlopen, maar de linkervoet saboteert dat plan al maanden.
Nadat we op de begane grond het Kasteel van Arensberg voorbij zijn, komen we aan het eerste touw. Bart gaat, samen met Flynn, het eerste gedeelte omhoog…wacht aan de overgang totdat ik terug bij ben en dit herhalen we zo’n drie keer vooraleer we volledig boven zijn. Het is langer en steiler dan ik verwacht had en vergt heel wat van mijn niet-getrainde armspieren. Vermoeiend, maar wel leuk om eens iets anders te doen. De uitzichten over Maas en omgeving zijn de beloning waard om deze lichamelijke inspanning te doen.
Bergafwaarts langs het touw vind ik veel spannender en duurt een stuk langer door mijn eeuwig zoeken naar de juiste plek om mijn voeten te zetten.
Helaas moeten we enkele steilere afdalingen skippen. Met Flynn als trekkracht aan het harnas, is dit net een tikkeltje te riskant en we besluiten een alternatieve route te nemen.
Marche-les-Dames staat ook bekend om de tragische val van onze Belgische Koning Albert I in februari 1934. Hij zou van de rotsen gevallen zijn en als ervaren alpinist die hij was, lokte dit enorme geruchten en complottheorieën over de doodsoorzaak uit. Zelfs heden ten dage duiken hier en daar nog mogelijke oorzaken op over het ongeval.
Gelukkig wordt de inspanning voldoende afgewisseld met rustige singletracks. Af en toe bezorgen deze wel wat buikkriebels als ze langs de wand van een kloof gaan. Vooral de gedachte aan Flynn…stel dat hij te veel afwijkt en naar beneden tuimelt met Bart aan het harnas…, maar hij blijft netjes op het smalle pad en mijn benauwdheid hiervoor is voor niets nodig.
Het was een vermoeiende tocht, maar zeker de moeite waard. We komen zeker nog eens terug om de overgeslagen afdalingen te doen.
Marche-les-Dames: praktisch
- Beginpunt wandeling: dichtbijzijnde adres begin/einde: Reu de l’Église de Boninne, Namen, België
- Lengte: +/- 11 km (kortere versies zijn mogelijk)
- Hoogteverschil: +/- 330 HM (afhankelijk welke GPX je download)
- Zwaarte: matig tot zware rondwandeling
- Parking: in de buurt van de kerk in Boninne
- Link wandeling: https://www.originelewandelingen.be/keuzewandeling.php?keuze=HOT&nummer=8
- Link Gpx: terug te vinden op:
– Komoot: https://www.komoot.com/nl-nl/tour/499871476
– Wikiloc: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/naar-de-rotsen-van-marche-les-dames-2600278
– RouteYou: https://www.routeyou.com/nl-be/route/view/5963718/recreatieve-wandelroute/boninne-naar-de-rotsen-van-marche-les-dames
