Etappe 2: Alftavatn – Emstrur: 16,9 km – 335 HM + en 385 HM-
Vandaag mogen we een uurtje langer in onze slaapzak vertoeven en dat schept wat meer ruimte om alles in kannen en kruiken te hebben vooraleer we om 9.00 u klaar moeten staan voor de ochtendbriefing.
INHOUD
Gedeeltelijke bagagevervoer
Gisteren is Kjeld nog even langs geweest ivm het gedeelte dat mee kan met bagagevervoer. Gezien we maar 2 rugzakken mee hebben, zal er eentje gevuld worden met spullen die de reis verderzet in de grote, witte aanhangwagen en de rest gaat mee in mijn rugzak. Bart draagt mijn rugzak en ik niets…dat voelt vreemd en vooral naakt… zo zonder mijn rode Osprey op mijn rug!! Echt gelukkig voel ik mij er niet bij, maar soit…het is nu eenmaal zo!!
Mijn medereizigers bekijken dit positiever en geven aan dat ik nu gewoonweg meer kan genieten van deze tocht 😉 . Helemaal overtuigd ben ik niet en het voelt als falen, maar toch blij dat de tent en voedingspakketten mee kunnen met de Jeep.
Riviercrossings door het water of over een brugje
Na de dagelijkse ochtendstretch, maken we ons klaar voor vertrek. We laten het mooie ‘zwanenmeer’ achter ons en begeven ons richting het pad dat ons naar de zwart-groene bergen voert.
Een slingerpad brengt ons over de heuvelkam en de eerste riviercrossing biedt zich aan. De rivier is net te diep om zo over te steken, dus de bergschoenen en kousen gaan uit en de waterschoenen worden boven gehaald. Bart krijgt nu ook mijn schoenen aan de rugzak te hangen en dat ziet er redelijk onstabiel uit. Gelukkig is er weinig stroming en kan hij in no-time oversteken. Ik had me verwacht aan ijskoud gletsjerwater, maar dit keer valt dat reuze mee en dat schept hoop voor de volgende crossings.
Terwijl we ons een weg banen doorheen het vlakke landschap, worden we omringt door zwarte bergtoppen bedekt met weelderig groen mos. Grote stukken lava-stroken liggen langs het pad als getuigen van hevige vulkaanuitbarstingen lang geleden. De kracht en intensiteit van moeder natuur moet fenomenaal geweest zijn. Wandelend langs deze lavablokken kun je zien hoe het huidige landschap werd gevormd door de verwoestende uitbarstingen. De ruige en ruwe textuur van het gestolde lava biedt een prachtig contrast met het omringende groen. Het is alsof je een duik neemt in het verleden, waar je kunt zien hoe de aarde zichzelf voortdurend vernieuwt en transformeert.
We naderen opnieuw een brede en krachtig stromende rivier. Het geluid van het bulderende smeltwater is al te horen vanop afstand, terwijl het zich kronkelend een weg baant door de uitgestrekte vlakte. Dit keer, gelukkig voor ons, ligt er een verrijdbare brug overheen. Het voelt niet helemaal stabiel, de constructie wiebelt een beetje, maar de brug is stevig genoeg om ons veilig over de rivier te brengen.
De lava-vlakte en er groeit weer leven
Voor ons ontplooit zich een wijde en desolate lava-vlakte, die zich uitstrekt tot aan de horizon. Een dor en verwoest landschap dat getuigt van de oerkrachten die hier ooit gewoed hebben. Maar temidden van deze ruige omgeving ontvouwt zich verrassend genoeg nieuw leven. Overal om ons heen zie je hoe geërodeerde roet-hoopjes dienen als voedingsbodem voor fragiele, jonge plantjes. Delicate roze-witte bloemetjes trotseren moedig de barre omstandigheden en vinden een weg omhoog naar het zonlicht. Tussen spleten en scheuren van het lava-gesteente zien we dunne, groene grashalmen moeizaam een weg zoeken om uit te groeien tot een bescheiden tapijt van groen. Engels gras, ook wel bekend als strandkruid, komt hier en daar in trosjes door de gecomposteerde massa tevoorschijn. Aan de rand van de rivier zien we het arctisch wilgenroosje een poging doen om de roetbodem met hun fuchsia bloemetjes te bedekken. De natuur toont haar enorme veerkracht en aanpassingsvermogen in deze onherbergzame omgeving.
De eerste keer water filteren
Nu ik zonder de balast van mijn rugzak loop, vorderen we een heel stuk sneller dan gisteren. Al gauw zien we een eind verderop, achter grote stukken lava-rotsen, de eerste groep zitten voor de lunchpauze. Wij schuiven aan en vinden een plekje aan de rand van het zwarte gesteente. Bart gaat naar de rivier en voor de eerste keer filteren we water om onze lunch klaar te maken.
Het geluid van stromend water wordt overstemd met het enthousiaste gebabbel van onze tochtgenoten. Ieder met zijn brandertje en kookpotje voor zich in afwachting het hete water in de maaltijdzakjes te gieten om dan de gedroogde ingrediënten te laten wellen tot een chilli non carne of een ander gerecht. Gezien mijn darmperikelen van afgelopen dag hou ik het bij noedels met een soepje.
Het desolate landschap…gewoonweg sureëel
Na de maaltijd hervatten we onze route en steken de rivier over via de brug. Deze etappe voelt niet zo zwaar als gisteren. Enerzijds natuurlijk omwille van de rugzak die ik niet draag, maar anderzijds zijn er vandaag minder hoogtemeters te overwinnen. We lopen verder over de zwart-bruine paden, steken kleine waterlopen over en genieten van het weidse uitzicht omringt door de scherpe zwarte bergtoppen, bedekt met een groene laag. Het landschap is hier werkelijk surreëel…bijna magisch te noemen.
Emstrur en het regent
We dalen gestaag omlaag en zien de groene trekkershutten met hun rode daken uit het zwarte dal oprijzen. Emstrur maakt zijn entree!
We krijgen een plek toegewezen linksboven op een kampplek die opgebouwd is uit terasssen. Gezien de plaatsen beperkt zijn en onze tunneltent langer is dan de MSR-koepeltenten, zijn we blij dat we vandaag wat vroeger op het basecamp arriveren. Terwijl we overleggen hoe we best onze tent plaatsen, voelen we de eerste regendruppels op onze huid neerkomen. Keien worden aan de kant gelegd en we werken snel door om de tent neer te zetten voordat de regen sterker wordt en onze spullen nat worden.
Een uitdaging waarmee ik liever niet geconfronteerd word
Als alles netjes en redelijk droog in de tent geïnstalleerd is, begeef ik me naar het sanitair blok. Nog steeds last van het gastro-intestinale stelsel en zo te horen ben ik niet de enige. Terughoudendheid en schaamtegevoel lijken niet aan de orde te komen…een uitdaging waarmee we met velen geconfronteerd worden, doch in een omgeving waarin we begrijpen dat dergelijke ongemakken onvermijdelijk zijn.
Douchen…ieder zijn eigen tempo zeker!
Aan de douche-unit gaat net de laatste dame binnen. Ik heb nog geen muntje voor de douche, maar zet me alvast op het trapje neer en vraag aan Bart of hij mij het muntje wilt brengen voor de rij weer expandeert. Nog voor ik de jeton in mijn handen heb, staat er alweer een rij van 4 personen te wachten. Normaal heb je zo’n 10 minuten warm water en kun je op 20 minuten fris en monter uit de douche-unit stappen. Wel….deze dame dacht hier duidelijk anders over en haar douchebeurt nam een volledige 50 minuten in beslag, zich niet bewust van de lange rij wachtenden die zich ondertussen had gevormd voor de doucheruimte. Een beetje ongemakkelijk verdween ze naar de kampsite. Na elke dagtocht is het zalig om onder de warme douchestralen te staan, maar toch maak ik dit keer een beetje voort, me bewust van de lange rij wachtenden😉.
Avondmaal in de grote partytent
Hierna is het weer tijd om een potje water op te zetten voor het avondmaal. Dit keer gaan we met z’n allen gezellig in de vaste, witte tent van het kampeerdomein zitten. Droog en comfortabel op de houten banken van de picknicktafels. Ik zet mijn brandertje en potje in een hoek op de grond. In het verleden heb ik 5 maanden op Brandwondencentrum gewerkt en vanuit die ervaringen weet ik wat voor een vreselijke brandwonden dit kokende water kan veroorzaken als het potje omkanteld en op je lichaam valt. Dus niet op tafel voor mij, maar lekker uit de buurt van iedereen.
Ik heb het ondertussen wel gehad met de gevriesdroogde maaltijden, maar helaas hebben we ze nodig om de calorieën aan te vullen…skippen is dus geen optie. De protiënerepen daarentegen verdwijnen diep in de rugzak. In de plaats daarvan koop ik een chocoladereep aan de balie van de kampplaats. Niet de gezondste optie, maar keuze is er niet en ik hoop daarmee de buikkrampen en bijhorende ongemakken wat te temperen.
Na het avondeten en de briefing staat er nog een korte wandeling naar de Markarfljótsgljúfur Canyon op het programma. De Markarfljótsgljúfur Canyon is blijkbaar heel mooi, zodat ik die zeker niet wil missen, ondanks de vermoeidheid die me parten speelt. Maar hierover meer in mijn volgende blogpost…
