Etappe 1: van Oviedo naar Grado: 27,5 km – 540 HM
En dan is het eindelijk zover. Na een onrustige nacht met onweer, regen en krijsende meeuwen, zijn we er klaar voor. Ons pakket om naar Santiago te sturen ligt klaar en we begeven ons naar de plaatselijke Correos. Deze gaat pas om 8u30 open zodat we rustig mochten ontbijten en alles nog een laatste keer konden nachecken. Een minpuntje is uiteraard dat we hierdoor meer in de warmte zullen wandelen dan in de vroege ochtend. Anderzijds is het gelukkig wat afgekoeld na vannacht en zal de temperatuur onder de 30°C blijven. Niet meer zo extreem, doch warm genoeg!
We volgen de bronzen Jacobsschelpen op de grond en al gauw zijn we de stad uit en wordt de camino aangegeven met gele pijlen en/of blauwe tegels met gele schelpen erin. In Asturië geeft de platte bodem van de schelp de richting aan. Zelf vind ik dit een beetje verwarrend en ik loop dan ook wel meermaals in de verkeerde richting. In mijn logica vind ik het makkelijker dat de breedte van de schelp de richting aangeeft…
Aan het rondpunt komen we het Jacobsfiguurtje tegen. We zitten goed!! Veel pelgrims komen we niet tegen, daar de meesten wellicht vroeger vertrokken zijn.
We laten het stadsgedeelte achter ons en lopen via grindpaden door het bos. De weg gaat op en af, maar van echt klimmen of dalen zou er vandaag nog geen sprake zijn. Een goed begin om er langzaam in te komen, want de volgende dagen zal de Camino Primitivo wel wat steviger worden.
Als we aan de Capilla del Carmen komen, mogen we een eerste stempel zetten. Ik verwar deze Kapel al gelijk met de Capilla de Santa Ana en vertel aan Bart dat dit het Kapelletje is voor wie lijdt aan voetkwalen. Ideaal om even stil te staan, aangezien hij al jaren last heeft van een verkalking aan de aanhechting van de achillespees en bij mij durft er al eens een stressfractuur optreden. Niet dat we erin geloven, maar er zomaar aan voorbij gaan, doe ik nu ook weer niet. Helaas zaten we aan het verkeerde adres, dus…
Echt herkenbaar voor mij. Op voorhand verzamel ik allerlei informatie over de tocht en vergeet dan wat, waar en hoe. Het gezegde: ‘ De klok hebben horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt’, is volledig van toepassing op mij.
Maar goed…De Capilla de Santa Ana zijn we later tegengekomen, hebben daar onze lunch opgegeten samen met andere pelgrims en uiteraard een stempel aan onze credential mogen toevoegen…You’ll never know!!
Inmiddels komen we tijdens het wandelen steeds meer pelgrims tegen. We halen in en/of we worden ingehaald. Sommigen zien we even later weer terug, anderen niet meer. Zo heeft iedereen zijn eigen wandeltempo.
Het is onderhand flink warm geworden en niet overal is er schaduw. De warmte maakt het wandelen en vooral het klimmen een tikkeltje zwaarder. Heel blij met de vele bronnen onderweg. Ik dompel mijn bandana in het frisse water en leg deze in mijn nek ter afkoeling…dat helpt!!
We nemen een korte break in Hostel Villa Palatina in Paladin…een fris drankje gaat er wel in en de benen kunnen dit rustmomentje wel gebruiken. Een tafeltje verder zien we Dennis en Fran zwaaien en nodigen ons uit om bij hun te komen zitten. Zij waren deze ochtend reeds vroeg op pad en zullen in dit Hostel blijven overnachten. Fran wijst ons erop dat het trapje onderaan het terras naar de rivier leidt waar je heerlijk je voeten in het koude water kunt dippen terwijl je schommelend in een hangstoel onder de bomen kunt relaxen. Het klinkt uitnodigend, maar wij moeten terug op pad voor de laatste 4 à 5 km. We nemen afscheid, misschien zien we hun morgen onderweg wel weer…het was een gezellige rustpauze tussendoor.
In de late namiddag komt er wat bewolking opzetten en verdwijnt de zon regelmatig achter de wolken. Zo wordt het heel wat aangenamer tijdens het laatste stuk naar Albergue ‘La Quintana’ in Grado. We worden hartelijk ontvangen in de Albergue. De gastvrouw geeft ons in haar beste Engels informatie ivm het avondeten, ontbijt, de was en de plas. Ze brengt ons naar een klein gebouwtje in de tuin waar we een stapelbed in een slaapzaal van 9 bedden krijgen toebedeeld. De tuin zelf oogt heel gezellig met de verschillende tuintafeltjes en parasollen. Onderaan de tuin vinden we een wasbak met bijhorend wasbord om onze kledij te wassen en dat kan daarna te drogen gehangen worden op de wasdraad. Onze houten wasspelden kunnen al gelijk dienst doen.
Op de slaapzaal zijn er al verschillende mensen toegekomen die tussendoor uitrusten of slapen. Ik probeer dus zo stil mogelijk mijn hebben en houden te installeren. Vanuit nostalgische overweging palm ik meteen het bovenste bed in. Alleen…het naar boven kruipen verloopt niet meer zo elegant dan ik me herinner. Met moeite kom ik boven in het stapelbed en met nog meer moeite kruip ik er weer uit. Nu ja…we hebben dan ook een bijna 28 km wandeldag achter de rug en de tienerjaren, toen dit duidelijk soepeler ging, liggen vér vér verwijderd van mijn huidige leeftijd 😆.
Als we helemaal gesetteld zijn, bestellen we een pelgrimsmenu voor 11€ pp bestaande uit kip, patatas bravas en een verse salade. Ook een drankje is in de prijs inbegrepen. Na het avondeten krijg ik het nog net voor elkaar om enkele notities te nemen voor mijn dagverslagje, maar dan slaat de vermoeidheid toe. Ik besluit om alvast naar bed te gaan in de hoop snel in slaap te vallen. Helaas was dit buiten het luidruchtige snurkconcert gerekend. Geen oog doe ik dicht. De oordopjes worden bovengehaald, maar blijken de snurkgeluiden niet genoeg te maskeren. Tegen 4u00 – 4u30 val ik uiteindelijk in slaap.
Rond iets voor 7u00 maakt Bart me wakker en blijkt iedereen in onze slaapzaal reeds vertrokken. Ik heb hier niets, maar dan ook niets van gemerkt of gehoord. Dit geeft me een heel vreemd gevoel, aangezien ik normaal elk alarmbelletje, elk ritsgeluidje en elke opengaande deur hoor… Ik kan het eerst zelfs niet geloven dat elk bed gewoonweg leeg is, dekens en lakens terug in de rugzakken gedaan werden, mensen zich omgekleed hebben en ik hier gewoonweg door uit geslapen heb…zo onwezenlijk!!
In een sneltempo maak ik mijn rugzak klaar, ga naar de badkamer, haal mijn was op en begeef me naar de ontbijtzaal. Er zijn nog maar een drietal mensen achtergebleven, de rest is alweer op weg naar het eindpunt van de volgende dagetappe.
