Etappe 10: Ferreira – Boente: 28,35 km – 580 HM+ en 652 HM-
Na een rusteloze nacht schuiven we om 7u00 aan aan de ontbijttafel. Ik hield het vannacht niet meer en vertrok met slaapzak en kussen richting living en heb me daar op de zetel gelegd rond een uur of 2. Boos op mezelf, boos op de snurkers en eigenlijk ook een beetje boos op de wisseling van de kamers. Van dat laatste ben ik niet zeker, maar we stonden eerst op de kleinere kamer genoteerd en zijn dan verwisseld naar de slaapzaal. Die frustratie en boosheid…dat is iets wat ‘niet in slaap kunnen vallen’ met mij doet. Na een innerlijke strijd met mezelf of ik al dan niet ergens anders ga liggen, sta ik uiteindelijk op en probeer zo geruisloos mogelijk de slaapzaal te verlaten. Ik installeer met in de living en val even later in een rusteloze slaap. Rond 4u00 komt de Fransman, die tijdens het avondmaal naast mij zat, de living binnen. Blaast zijn luchtmatrasje op en installeert zich op de grond met slaapzak. Het doet me ergens goed dat ik niet de enige ben die een beetje dramatisch reageert op de nachtelijke geluiden van de medemens. Ik zou het zelf niet bedenken, maar dat luchtmatrasje meenemen lijkt me een zeer goed idee… onthouden voor een volgende keer (als die er komt).
In de gids lees ik dat we grotendeel over asfalt en verharde wegen wandelen, maar desondanks betreft het toch een fraaie en afwisselende etappe. Vandaag zullen we ook de Camino Primitivo verlaten en invoegen op de Camino Francés.
De Camino voert ons door de ondertussen welgekende eucalyptusbomen en over kleine waterstroompjes. We mogen nog flink wat stijgen en dalen, vooraleer we op het einde van de dag op vlakkere wegen kunnen uitlopen.
De etappe is wat de gids beloofd…na de bergpas worden we beloond met mooie vergezichten. Het wandelen door een open heidelandschap vormt een voortreffelijke afwisseling met het verharde asfalt. Hier en daar zijn reeds verschillende heidestruiken in bloei en vormen een prachtig paars-roze kleurenpalet doorheen het rotsige pad. Van bovenaf heb je een goed zicht op de beboste vallei onder ons. We klimmen gestaag door naar O Hospital das Seixas en naderen het laatste, hoogste punt van de Primitivo op 704 m hoogte. We wandelen rustig doorheen zacht glooiende velden tot aan het bebouwde centrum van Melide.
Vele pelgrims stoppen de etappe in deze stad. Wij hebben in Boente gereserveerd, maar de gezelligheid in de straten doen ons besluiten om hier een korte pauze te nemen op één van de terrasjes.
Dat de Camino niet meer zo rustig zal zijn, wordt als snel duidelijk. Langs alle kanten stromen groepen Pelgrims toe…soms heel rustig in kleine groepjes…soms luid zingend in grotere groepen, waarvan de samenhorigheid extra in de verf gezet wordt door het dragen van eenzelfde T-shirt en kleine rugzak.
Er lijkt geen stop te komen aan de stroom Pelgrims die in Melide toekomen. Logisch ook gezien er op deze plek verschillende Camino’s hun overgang maken naar de Camino Francés. Zelf vinden we dit wel fijn om te zien, maar ik kan me voorstellen dat dit voor de lokale bevolking minder leuk is.
Na deze tussenpauze vertrekken we weer verder op pad…nog een 6-tal km’s tot de Albergue y Pensión in Boente.
Ik verheug me al op de privékamer en het zwembad gelegen in de tuin van de Albergue. Ik zie al voor me hoe ik mijn spieren tot rust kan laten komen in het blauwe water. Maar na de douche en het aanzetten van de wasmachine, is de zin om me in mijn zwempak te heisen en naar het zwembad te gaan alweer over. Het meenemen van zwemkledij is eigenlijk overbodig, aangezien ik niet 1 keer de moeite neem om te gaan plonsen, maar wie weet….de Atlantische Oceaan…Finisterre en Muxia komen er nog aan!!
We sluiten de avond af met een pasta avondmaal in de Albergue en gaan hierna vroeg slapen…morgen staat de voorlaatste etappe tot O Pedrouzo op het programma. Santiago de Compostella ligt binnen handbereik.
