Na ons reis- en rustdagje in Trier stapten we weer op de fiets. En wat een verschil! Fietsen langs de Moezel voelde bijna alsof het vanzelf ging… zo vlak! Achteraf gezien hadden we dit stuk misschien beter eerst kunnen doen en de Vennbahn later. Voor ervaren fietsers zal dit waarschijnlijk gemakkelijk zijn, maar voor mij was de Vennbahn toch een ander verhaal. Dat was ook de reden waarom we besloten om Luxemburg met zijn heuvelachtige landschap over te slaan… we zijn duidelijk nog niet klaar voor zulke pittige tochten. Achteraf bleek dat een verstandige keuze.
INHOUD
De Moezelradweg is één van de mooiste fietsroutes van Duitsland. De rivier ontspringt hoog in de Vogezen, op de westelijke helling van de Ballon d’Alsace in Frankrijk, op zo’n 715 meter hoogte. Van daaruit slingert ze via Thionville naar Duitsland, waar ze bij Koblenz in de Rijn uitmondt. Over een afstand van ongeveer 544 kilometer (waarvan ongeveer 300 in Duitsland) kronkelt de route langs glooiende wijnheuvels, charmante dorpen en historische stadjes. Wij vertrokken niet vanuit Frankrijk, maar vanuit Trier, de oudste stad van Duitsland, die met haar Romeinse geschiedenis en levendige sfeer een prachtige startplaats vormt voor deze tocht langs de rivier.
Dag 1: Trier – Wintrich: 63,1 km, 341 HM+
Vanaf het moment dat je Trier verlaat, begrijp je waarom de Moezelradweg zo geliefd is. De rivier blijft als een trouwe metgezel aan je zijde, terwijl aan de overkant de wijngaarden stijl tegen de heuvels oprijzen. Je fietst door kleine dorpjes met vakwerkhuizen en gezellige terrasjes, langs kastelen en ruïnes die over het dal uitkijken. Het is een route die uitnodigt om af en toe even stil te staan — bij het water, het uitzicht of gewoon bij het moment zelf.
In vergelijking met de Vennbahn voelde dit traject als puur genieten: daar overheerste de inspanning, hier vooral de ontspanning.
Ondanks het mooie weer en de vele campings langs de Moezel, kozen we dit keer voor overnachtingen in hotels. Ik had daar wel een dubbel gevoel bij. Ik miste het eenvoudige, knusse gevoel van ons kleine tentje, dat net iets avontuurlijker aanvoelt. Toch merk ik dat ik steeds minder zin heb om de tent op te zetten — zeker als er ergens in de buurt een comfortabel bed en een warme douche lonken.
Het is niet alleen het slapen op een dun matje, maar vooral het ochtendritueel: proberen eruit te kruipen zonder een koude douche van condens over je heen te krijgen, de tent drogen voor ze de hoes in kan, op de grond zitten om te koken… Het begint allemaal wat door te wegen. Ik betrap mezelf erop dat ik steeds meer hunker naar een beetje comfort — een picknicktafel bij de tent, een stoel om mijn vermoeide benen rust te gunnen. Misschien speelt de leeftijd ook stilaan een rol, of gewoon het verlangen naar wat gemak na een lange dag.
Tip: Stop af en toe bij een van de vele wijnterrassen langs de rivier. Met uitzicht op de Moezel smaakt een glas koel mineraalwater of een moezel-wijntje dubbel zo goed — en het is een heerlijk moment om de benen wat rust te gunnen.
Dag 2: Wintrich – Briedern: 81,6 km, 403 HM+
Onze tweede fietsdag bracht ons van Wintrich naar Briedern, meteen ook de langste etappe van de hele tocht: zo’n 82 kilometer. Na de vlakke kilometers van gisteren voelde dat best haalbaar. Fingers crossed dat dat ook vandaag zo zou blijven. Bart had de avond voordien al een hotel geboekt, pal aan de rivier, met veilige fietsparking én een eetadresje op wandelafstand. Ideaal om na zo’n dag te kunnen neerploffen zonder nog te moeten zoeken.
De ochtend begon rustig, met de geur van wijnranken en een lichte nevel boven de rivier. Al snel steeg de temperatuur en begonnen de kilometers wat zwaarder aan te voelen, maar dankzij de schaduw van de bomen en de schoonheid van het landschap bleef het heerlijk fietsen.
Onderweg passeerden we Bernkastel-Kues, één van de mooiste stadjes van de regio, met zijn smalle straatjes, vakwerkhuizen en levendige pleinen. We hielden er dit keer geen tussenstop, omdat we hier een half jaar eerder al waren geweest tijdens een weekend aan de Moezel. Toen maakten we er een boottocht over de rivier en wandelden we van de aanlegplaats terug naar ons huisje in het vakantiepark Landal Mont Royal. Toch blijft Bernkastel-Kues een plek die de moeite waard is om even halt te houden en de gezellige sfeer op te snuiven.
De kilometers gleden voorbij en voor we het wisten stonden we bij ons hotel in Briedern. Nadat we hadden ingecheckt, de fietsen veilig onder dak stonden en we een verfrissende douche hadden genomen, trokken we eropuit om iets te eten te vinden. Uiteindelijk belandden we in het naastgelegen hotel, waar we — omdat het al vrij laat was — konden kiezen uit twee menu’s. Eerlijk gezegd viel het avondmaal wat tegen, maar goed… we hadden iets in de maag en dat was het belangrijkste.
Daarna wandelden we terug naar ons hotel. Het was nog aangenaam buiten, perfect voor een drankje op het terras en met de gezelschapsspelletjes die we van thuis hadden meegenomen, sloten we de avond gezellig en ontspannen af.
Tip: Neem tijd om Bernkastel-Kues te verkennen. Het is een perfecte lunchstop met veel terrasjes en lokale lekkernijen.
Dag 3: Briedern – Koblenz: 72,2 km, 341 HM+
De derde en tevens laatste dag passeerden we Cochem, een mooi en levendig toeristenstadje waar het al vroeg op de dag bruist van activiteit. De smalle straatjes stonden vol mensen, terrasjes zaten gezellig vol en er hing een typische vakantiesfeer. Vanop afstand zagen we de Reichsburg al hoog boven de stad uittorenen — een indrukwekkend gezicht dat steeds opnieuw blijft boeien als je Cochem passeert.
De klim naar de burcht is vrij pittig, zeker met fiets en bagage. Het uitzicht boven is de inspanning zeker waard, maar wij besloten het dit keer over te slaan. We hadden de burcht vorig jaar al bezocht tijdens ons weekend aan de Moezel en onze benen waren het roerend eens: één keer de Reichsburg beklimmen is voorlopig meer dan genoeg. Trouwens, er wachtte nog een flink eind fietsen richting Koblenz.
Sinds dit jaar zijn we begonnen met het verzamelen van magneetjes en Cochem was dé plek om er weer eentje op de kop te tikken. Terwijl we onze fietsen door de drukte duwden, genoten we van de gezellige straatjes vol winkeltjes en souvenirs. Het was niet makkelijk tussen de toeristen, maar het leverde wel een leuke tussenstop op én een nieuw magneetje voor de koelkast.
Even later moesten we de Moezel over, dus namen we de overzetboot — al had ik die bijna gemist. Gelukkig riep Bart me op tijd terug, want ik was er vrolijk aan voorbijgefietst.
Het was onze laatste dag op de fiets en meteen ook de zwaarste. De zon brandde genadeloos, ongeveer 36 – 37 °C en praktisch nergens schaduw te vinden. We stopten regelmatig om even op adem te komen en wat te drinken.
Halverwege hielden we halt bij een camping voor een verfrissend drankje. De stoeltjes stonden in de volle zon, dus sleepten we ze naar een schaduwplekje onder de bomen. Niet veel later zagen we ook enkele campinggasten hetzelfde doen… op zo’n dag is schaduw pure rijkdom. We bleven daar enige tijd zitten om op adem te komen. Want fietsen in volle zon is toch vermoeiender en intenser dan wanneer je af en toe een koel briesje of schaduwplek hebt.
In principe liep de route vandaag door de hogere wijnhellingen, maar met die hitte besloten we wijselijk om beneden langs de Moezel te blijven. Minder klimwerk, wel minder uitzicht, maar zoveel vriendelijker voor ons lichaam. Al moet ik eerlijk toegeven dat dat vooral mijn idee was.
Na een eindje fietsen langs de Moezel, zonder ook maar een streepje schaduw, vonden we eindelijk verkoeling ter hoogte van Kobern-Gondorf. Daar ligt een bijzonder gebouw dat letterlijk over de weg heen gebouwd is: het “Altes Fachwerkhaus über der Straße”, een vakwerkhuis dat de B 416 overspant. Een uniek en fotogeniek plekje, maar op dat moment vooral een heerlijke plek om even in de schaduw te staan.
Onze laatste stop voor Koblenz was in het charmante dorpje Winningen, waar we ons installeerden op een terrasje. Een koude gazpacho leek het perfecte idee… tot de eerste hap. Blijkbaar hadden ze er een flinke scheut hotsauce door gedaan – en dat was, zacht uitgedrukt, geen succes. Zo jammer, want ik had me al verheugd op die frisse smaak!
Vanaf de brug kregen we eindelijk Koblenz in zicht: zweterig, moe en verhit fietsten we door het park richting het eindpunt bij het iconische Deutsches Eck, waar de Rijn en de Moezel samenkomen. Daar heerste een gezellige drukte, een komen en gaan van mensen – kinderen, toeristen, fietsers – het maakte het moment extra speciaal.
Ruiterstandbeeld van keizer Wilhelm I
Bij het Deutsches Eck, waar Rijn en Moezel samenkomen, pronkt het imposante ruiterstandbeeld van keizer Wilhelm I. Het monument herinnert aan de Duitse eenheid en is één van de bekendste iconen van Koblenz. Groot, gedetailleerd en indrukwekkend, het is onmogelijk om het te missen tijdens een wandeling langs het plein. Op de vele treden rondom verzamelen zich zowel toeristen als locals, waardoor het een levendige ontmoetingsplek is met volop sfeer.
Basilika St. Kastor
Direct naast het Deutsches Eck staat de Basilika St. Kastor, de oudste kerk van Koblenz. Met zijn karakteristieke twee torens is hij een markant gezicht in de stad. Binnenin zijn eeuwenoude fresco’s en ornamenten te bewonderen, die een kijkje geven in het rijke verleden van deze historische plek.
Daarna begaven we ons naar het Hotel, waar een kamer met airco en een heerlijke douche op ons wachtte.
Nog enkele handige tips tijdens het fietsen bij warm weer:
- Plan je stops regelmatig in en probeer om de heetste uren van de dag iets rustiger aan te doen.
- Houd altijd water bij de hand en overweeg een klein snackje zoals een banaan of noten om je energie op peil te houden.
- Kies waar mogelijk schaduwrijke stukken, campings en/of terrasjes langs de route om even te pauzeren.
- Vermijd zware klimmen in de hitte als het niet nodig is; het uitzicht is mooi, maar je lichaam zal je dankbaar zijn als je wat lager blijft fietsen.
- Let op je kleding: lichte, ademende kleding en een goed passende helm helpen om oververhitting te voorkomen.
Dag 4: Koblenz – Home (21 km, 143 HM+)
Onze laatste dag gebruikten we voor wat sightseeing. Met de kabelbaan gingen we omhoog naar het fort Ehrenbreitstein en genoten van het uitzicht over de samenvloeiing van Moezel en Rijn. Deze indrukwekkende vesting torent hoog boven de samenvloeiing van de Rijn en de Moezel uit, waardoor je een fenomenaal uitzicht over de omgeving hebt. Het huidige fort werd gebouwd tussen 1817 en 1828 in opdracht van Pruisen en is, ondanks zijn omvang en strategische ligging, nooit daadwerkelijk bestormd – een wonder van geschiedenis en militaire planning!
Tegenwoordig is Fort Ehrenbreitstein veel meer dan een oud verdedigingswerk. Binnen de muren vind je musea die een tijdreis maken van Keltische en Romeinse nederzettingen tot de moderne tijd. Wij vonden het bijzonder om te ontdekken hoe het fort door de eeuwen heen werd gebruikt en hoe het nog steeds een prominente plek in de stad Koblenz inneemt.
En dan is er natuurlijk de spectaculaire kabelbaan van Koblenz, die je over de Rijn naar het fort brengt. Met een hoogte van 112 meter boven het water is het uitzicht adembenemend. Niet verwonderlijk dat het fort sinds 2002 deel uitmaakt van het UNESCO-werelderfgoed “Upper Middle Rhine Valley”.
Na ons bezoek aan het fort en een heerlijke pasta op het grote binnenplein, haalden we onze fietsen en bagage op in het hotel. Met een laatste blik op de rivieren en de stad vertrokken we richting het station voor de treinreis terug naar huis: Koblenz – Aken – Maastricht. Aangekomen op het perron merkten we meteen hoe druk het was en dat we soms moesten wachten op een trein met vrije plaatsen. Bart had treintickets besteld met een plek voor onze fietsen, maar wat we niet wisten is dat je op de langeafstandstreinen van Deutsche Bahn, zeker bij internationale ritten, eigenlijk ook een plaatsnummer voor je fiets moet reserveren. Aan het loket werd hier niets over verteld, dus toen we instapten hadden we geluk dat er net plaats was.
De trein zat overvol, dus bleven we bij onze fietsen staan. Helaas was er daar geen airco en smolten we met z’n allen weg in de warmte. Het was er echt snikheet en het zweet liep langs onze ruggen.Toen de conducteur opnieuw langskwam, werd niet alleen het gedeelte bij de fietsen, maar de hele wagon geëvacueerd. Onze fietsen moesten we even achterlaten, maar hij verzekerde dat dat geen probleem was omdat de wagon afgesloten zou worden. In Aken aangekomen, mochten we meteen door naar onze fietsen om uit te stappen.
Wij hebben deze ervaring in ieder geval goed onthouden: de volgende keer zullen we altijd een fiets-plaats reserveren, zelfs als de drukte op het eerste gezicht meevalt. Ruim op tijd op het perron staan helpt wel, maar toch is het nog een beetje puzzelen. Mensen zonder fietsen zijn vaak sneller op de trein en je weet van tevoren nooit precies in welke wagon de fietsen kunnen worden geplaatst. Zo stonden wij meerdere keren verkeerd, en tegen de tijd dat we bij de juiste wagon waren, zat de trein al vol. Het was dus best spannend, maar uiteindelijk is alles goed gekomen.
Toch wil ik er nog een kanttekening bij maken: je kunt je plaatsen nog zo goed van tevoren reserveren, maar als er ergens onderweg een vertraging is en je je volgende verbinding hierdoor mist, dan ben je je gereserveerde plek alsnog kwijt. Dat geeft maar weer aan dat flexibiliteit en een beetje geduld onderweg net zo belangrijk zijn als een goede planning. Vaak ben je dan ook nog een beetje afhankelijk van een nieuwe plek én van de conducteur die beslist of hij je alsnog kan meenemen in de volgende trein. Hier hadden wij zelf nog niet bij stilgestaan, maar deze ervaring werd ons meegegeven door een medepassagier die al meerdere langeafstandsfietstochten had gedaan. Kortom: reserveren is echt aan te raden, maar houd altijd een plan B achter de hand! Ps. mijn zenuwen halen het meestal van mijn geduld, dus dit soort momenten voelen altijd wat stressvoller aan.
Tip: check altijd vooraf of je op de betreffende trein een fietsplaats moet reserveren en of een aparte fietskaart nodig is. Dit kan online via de DB-website of in de DB Navigator-app. Ook op internationale treinen kan het nodig zijn om een specifieke reservering te maken, anders kan het zijn dat je geen plek hebt of dat je bij de volgende halte eruit moet. Op regionale treinen gelden soms andere regels, maar een beetje extra voorbereiding scheelt veel stress — zeker als het druk is.
Waarom de Moezelradweg fietsen?
- Landschappelijke schoonheid: Wijnranken, kastelen en kronkelende rivieren vormen een schilderachtig decor.
- Culturele charme: Oude wijnstadjes, Romeinse overblijfselen en middeleeuwse kastelen onderweg.
- Vlak en toegankelijk: Ideaal voor beginnende fietsreizigers of wie houdt van ontspannen tochten.
- Culinaire verwennerij: Van wijnproeverijen tot streekgerechten met verse forel en kaas.
Voor wie zin heeft in een fietsavontuur: de Moezelradweg is perfect voor ontspannen kilometers, pittoreske dorpjes, wijnterrassen en adembenemende uitzichten. Plan wat rustmomenten in, laat je verrassen door het landschap en geniet van alles wat deze prachtige regio te bieden heeft.
Praktische info:
- Totale afstand: ca. 310 km (Thionville – Koblenz)
- Beste reistijd: mei tot oktober
- Bewegwijzering: uitstekend, met duidelijke borden langs de hele route
- Overnachtingen: campings, hotels en wijnboerderijen zijn talrijk aanwezig
- Treinverbindingen: eenvoudig tussen de meeste grotere dorpen
