Krokusvakantie! En wat een geluk: de zon laat zich eindelijk weer zien na maanden van grijze, sombere dagen. Een perfecte uitnodiging voor een stevige wandeling in de Belgische Ardennen. Dit keer ga ik weer solo op pad, want Bart is nog steeds in het buitenland aan het werk.
INHOUD
Maar eerst de ochtendroutine: paarden, kippen, katten en hond verzorgen. Helaas kan Flynn niet mee, want hij mankt de laatste tijd steeds vaker na een wandeling. Hij wordt ook al een jaartje ouder, wat helaas zijn mobiliteit niet ten goede komt. Pas daarna stap ik in de auto, op weg naar de Ninglinspo. Het late vertrek heeft natuurlijk een keerzijde…de kans dat ik nog een parkeerplekje vind bij het startpunt is zo goed als nul. Niet verrassend, want de betoverende Vallei du Ninglinspo is de laatste jaren een populaire bestemming. Tijdens de lockdown in 2020 en 2021 werd het gebied zelfs tijdelijk afgesloten voor publiek omdat het er te druk werd. Dit ter bescherming van de natuur en het kunnen handhaven van de toenmalige corona-maatregelen. Hoewel dat nu gelukkig niet meer het geval is, blijft het nog steeds een uitdaging om op sommige momenten de mensenmassa’s voor te zijn.
Als ik een uurtje later bij de ‘Auberge du Ninglinspo’ aankom, is er helaas geen enkel parkeerplekje meer vrij. Ik besluit verder te rijden en vind zo’n 2 km verderop een plek waar ik de auto veilig kan achterlaten. Dichterbij parkeren was ook mogelijk, maar de berm zag er modderig en sompig uit, of ik zou de auto deels op de rijweg moeten zetten – geen van beide opties leek me ideaal.
Naar de Ninglinspo: de enige bergrivier in België
Ik kies voor de route van de rode ruit… 14 km over dit avontuurlijke pad en ik ben er helemaal klaar voor! Ik had me een beetje voorbereid op de drukte, aangezien ik op sociale media vaak lees dat het er druk kan zijn, maar tot mijn verrassing valt het vandaag reuze mee. Happy me!
Elke keer als ik deze route wandel, raak ik opnieuw betoverd door de ruige schoonheid van de Vallée du Ninglinspo. Deze enige echte bergrivier van België slingert zich als een lint door de Ardennen en overbrugt een hoogteverschil van 250 m, voordat ze in de Ambléve uitmondt.
Leuk weetje: de naam Ninglinspo is eigenlijk een foutje! In de 19e eeuw raakten Franse cartografen in de war en gaven deze rivier een naam die eigenlijk bij een ander stroompje hoorde. Oorspronkelijk heette ze ‘Doulneux’, maar de vergissing bleef en zo werd de Ninglinspo geboren.
Als ik langs de rivier wandel, hoor ik het constante geklater van water dat langs rotsen stroomt en door smalle kloven zijn weg zoekt. Op verschillende plekken zie ik kleine watervallen, terwijl het water in diepe, smalle uithollingen kolkt die door de jaren heen zijn uitgesleten. Deze natuurlijke bassins kregen bijzondere namen zoals het ‘Bain du Diane (bad van Diane)’ en de ‘Bain des Naïdes (bad van de waternimfen)’, of ‘Bain d’Hermès (Bad van Hermes)’, enz…
De combinatie van het stromende water, de rotsformaties en het omringende groen maakt deze wandeling tot een mooie natuurervaring. Elke stap langs de Ninglinspo laat zien hoe krachtig en creatief water kan zijn.
De volledige route langs de Ninglinspo zelf is ongeveer 6,5 km lang, wat het een ideale tocht maakt voor een pittige, maar haalbare wandeling. De route wordt vaak als uitdagend omschreven, met steile paden en rotsachtige gedeelten die het af en toe wat moeilijker maken. Dit maakt het een avontuurlijke hike, perfect voor de natuurliefhebber die een beetje uitdaging zoekt. Je zult de route gemiddeld in 2 tot 3 uur kunnen doen, afhankelijk van hoe vaak je stopt om de natuur in je op te nemen. Ik merk dat er sinds mijn laatste bezoek, een paar jaar geleden, veel verbeteringen zijn aangebracht aan de bruggen en paden. Het pad is nu veel veiliger, wat de wandeling zeker aangenamer maakt.
Het pad is goed gemarkeerd, maar sommige gedeelten kunnen modderig of glad zijn, dus stevige wandelschoenen zijn zeker aan te raden. Het is niet de eerste keer dat iemand in het water glijdt… Terwijl ik op een grote kei mijn salade eet tijdens de lunch, zie ik het gebeuren. Gelukkig is de rivier hier niet diep, maar nat en koud is het zeker!
Het tweede deel van de wandeling: de Chefna-valei
Na mijn korte pauze zet ik mijn wandeling voort. Het is heerlijk in de zon… nog net iets te fris voor een T-shirt, maar de lange mouwen van mijn geruite wandelhemd houden me lekker warm. Na een tijdje bereik ik het einde van de Ninglinspo en sla ik linksaf richting de route van de rode ruit. Tot nu toe was ik alleen maar de gele en blauwe markering tegengekomen. Deze route voert me door een compleet andere omgeving en brengt me uiteindelijk in de Chefna-vallei, waar ik weer word getrakteerd op een kabbelende rivier, kleine watervalletjes en houten bruggetjes. Zo blij dat ik deze route heb gekozen… het is werkelijk prachtig! En het mooiste? Hier kom ik bijna niemand tegen, het lijkt wel of ik helemaal alleen in het bos ben.
Na de afdaling steek ik de straat over en kom via een tunnel onder de spoorlijn op het pad langs de Amblève. Daar neem ik nog een laatste lunchpauze, genietend van het geluid van de stromende rivier, voordat het pad me weer terug naar het startpunt leidt.
De weg terug naar huis: avontuurlijker dan de wandeling!?
Terug bij de auto verwissel ik mijn modderige wandelschoenen voor mijn Nike-sneakers en stel Waze in op ‘home’. De rit naar huis is echter niet zo simpel. Waze stuurt me via smalle, kronkelige bochten, omhoog en weer omlaag. Met die laaghangende zon voor mijn neus is het best een uitdaging, zeker als je er niet gewend aan bent. De bestuurder achter mij is duidelijk een stuk meer op zijn gemak, want hij hangt bijna in mijn bumper. Hij kan me niet inhalen, en mijn vermoeden van zijn frustratie wordt bevestigd wanneer hij me op de oprit naar de autosnelweg voorbij raast. Waar de rit naar de Ardennen rustig en ontspannen was, is de terugweg een ander verhaal. Het is spitsuur en de wegen zijn druk. Ik ben dan ook enorm opgelucht wanneer ik eindelijk onze afrit zie en de laatste kilometers naar huis kan rijden.
Thuis, met een kopje thee
Hoewel de terugweg allesbehalve rustig was, ben ik blij om weer thuis te zijn na zo’n geweldige dag in de natuur. De paarden moeten nog naar binnen, maar gelukkig zijn de stallen vanochtend al gedaan, zodat ze zo de stal in kunnen. Terwijl ik een warm kopje thee in mijn handen houd, denk ik terug aan de verfrissende lucht, de kabbelende rivier en de serene rust van de Ardennen. Die momenten zullen me nog lang bijblijven. Het was precies wat ik nodig had om even alles los te laten en volledig in het moment te zijn.
De wandeling langs de Ninglinspo: Praktisch:
- Vertrekpunt/parking: bij ‘Auberge Du Ninglinspo’, Sedoz 5, 4920 Aywaille
- Lengte: 14 km (rode ruit 22)
- Hoogteverschil: +/- 414 HM
- Let op bij nat weer: de paden en rotsen kunnen glad zijn, dus draag het liefst schoenen met goede grip.
- Routes:
- rode route: 14 km (Ninglinspo en de Chefna vallei)
- blauwe route: 6 km (+/- 200 HM+)
- gele route: 2,5 km
