Deze ochtend word ik gewekt door de eendjes die nieuwsgierig rond de camper op zoek zijn naar iets eetbaars. De dames laten zich niet van de wijs brengen door mijn aanwezigheid, maar echt aanraken mag niet.
Vandaag rijden we door naar Milfontes, een tussenstop op weg naar Lissabon. Onderweg komen we heel wat Ooievaarsnesten op hoge palen tegen. Ik lees dat 60% van de ooievaars tegenwoordig niet meer door naar Afrika migreert, maar in Portugal overwintert omwille van het zachte klimaat en de aanwezigheid van voedsel. Sommige ooievaars keren na de winterperiode terug naar hun oorspronkelijk broedgebied, maar veel ooievaars blijven hun hele leven hier. In Portugal worden ooievaarsnesten beschermd en zijn een belangrijk onderdeel van de natuurlijke omgeving.
Na een rit van ongeveer 2 uur komen we aan in Milfontes. We gaan eerst een plekje op de camping reserveren. Er zijn twee campings beschikbaar en onze keuze valt op ‘Campismo Milfontes’.
Campismo Milfontes is een oudere camping en de kampeerplekken zijn nog niet allemaal aangepast voor campers. Ze zijn klein en er staan vaak bomen of boomstronken in het midden van de plekken. Bovendien zijn er niet overal stroomaansluitingen, wat een beperking is, omdat we een korte kabel hebben. Maar na wat zoeken vinden we uiteindelijk een gezellig plekje. Het sanitair is oud, maar wel schoon… we moeten wel een beetje over de roestplekken heen kijken. Het valt me op dat de campings in Portugal over het algemeen wel wat renovatie kunnen gebruiken.
Het dorpje, een supermarcado en het strand zijn allemaal op loopafstand te bereiken… dat is echt een groot pluspunt! Aangezien het zondag is, gaan we eerst boodschappen doen bij de Spar, die tot 14:00 uur geopend is. Daarna verkennen we nog even het dorpje. We hebben ook al een restaurantje gevonden waar we vanavond kunnen eten.
Vila Nova de Milfontes is trouwens een etappe-eindpunt van de Fisherman’s Trail, een langeafstandsroute die nog steeds on-afgevinkt op mijn lijstje staat. Daarom zullen ze hier iets meer gefocust zijn op de vele wandelaars en vakantiegangers die langskomen.
Na de lunch gaan we richting het pad voor een rondwandeling van ongeveer 13 km. Het eerste deel van de wandeling loopt door de duinen, terwijl het tweede deel de Fisherman’s Trail volgt langs de kliffen van de oceaan. We hadden van tevoren vernomen dat het pad niet moeilijk is, maar wel bedekt is met veel zand, wat je zeker zwaarder aanvoelt tijdens het wandelen.
De zon schijnt, maar het is niet te warm… perfect weer voor een lentewandeling. Ik begrijp waarom men deze trail in de zomermaanden afraadt. Het kan daar erg heet worden en er is duidelijk sprake van een gebied met verhoogd brandgevaar, gezien de zwarte boomstammen die we tegenkomen.
Toch is het verbazingwekkend hoe snel de natuur zich herstelt, want de zonnige lente heeft het landschap veranderd in een levendig palet van wilde bloemen.
Wanneer we de kliffen bereiken, wordt het al snel duidelijk dat we ons bevinden op de Fisherman’s Trail, een onderdeel van de Rota Vicentina!!
Wandelaars met lichte of zware rugzakken, wandelen hier rustig hun laatste kilometers van de dag. Op dat moment schiet er een gedachte door mijn hoofd: misschien, heel misschien had ik deze vakantie de trail toch kunnen lopen. Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat ik echt niet in staat zou zijn geweest om elke dag 20 kilometer te wandelen door dit gebied door de revalidatie van mijn voetoperatie. Wat ik wel heb geleerd, is dat als we deze trail willen doortrekken, we niet met een tentje zullen kamperen, maar ’s avonds zullen kiezen voor een warme overnachting in B&B’s of hotels. Ergens ontbreekt me de moed om elke ochtend opnieuw uit een, door condens doorweekte, tent te moeten kruipen.
Ook al is het flink ploeteren in het mulle zand…de afwisselende uitzichten op de rotsen zijn alweer fenomenaal.
Aan het einde van het kliffen-pad ligt een gezellig restaurant/bar waar we iets willen gaan drinken. Helaas is het daar ontzettend druk en zijn er nog mensen die op de trappen wachten, dus besluiten we om verder te wandelen via de straten terug naar de camping.
Na de douche gaan we terug naar het dorpje om in één van de restaurantjes te gaan eten. Ik bestel een menu met kip, salade en chips…deze keer zijn het geen frietjes, maar heel dunne aardappelschijfjes. De burger van Bart is zo hoog dat hij eerst niet weet hoe eraan te beginnen.
Nadat we terug zijn in de camper, gaan we op zoek naar een geschikte kampeerplek in de buurt van Lissabon. Hoewel er een camperplek aan de haven is, lezen we dat deze niet zo veilig is. Daarom besluiten we om te kiezen voor Camping Lisboa, die net buiten de stad gelegen is. Vanaf deze camping kunnen we gemakkelijk met de bus naar Lissabon gaan.
