Wandelweekend: deel 1: Nationaal Park Hoge Kempen: Terhills

Eerste dag van het wandelweekend. Geen trektocht, geen overnachtingen ergens anders, maar dit keer vertrekkend vanuit het Homefront. Onze beperkte ‘animalfarm’ dient de nodige en blijvende zorg te krijgen en geen housesitter voorhanden voor dit verlengde 1 mei weekend. 

INHOUD

Nationale Park Hoge Kempen: Terhills, het voormalige Connecterra

Bart moet vandaag nog gaan werken, dus het wordt solo-wandelen. Oorspronkelijk had ik een wandeling in de Ardennen gepland met mijn trouwe viervoeter, Flynn, maar het pakte even anders uit. De auto van Bart was onverwachts richting garage vertrokken. De vervangwagen was te klein om het vele materiaal in te laden, dus kreeg ik de vervangauto en nam Bart mijn auto richting het Antwerpse. Onze Flynn, met zijn 36 kg en een schofthoogte die bijna tot aan de keukentafel reikt, past helaas niet in de kleine koffer van de Fiësta. Dat Flynn liever in de kleine kofferbak zou kruipen, maakte zijn smekende puppy-ogen wel heel erg duidelijk, maar ‘safety first’!! 

Dus blijf ik vandaag in ons Limburgse Nationale Park, waar de Terhills, voorheen gekend als Connecterra, toch ook een beetje een Ardens karakter heeft met zijn ruime dennenbossen en weide panorama’s op de hoge toppen van de terrils. 

Je hebt keuze uit drie wandelroutes: groen (3,6 km), blauw (5,4 km) en paars (9,7 km). De wandeling start aan het bezoekerscentrum. Vooraleer ik me naar de paarse route begeef, ga ik eerst nog even langs bij de Schachtbokken. Ik ga de twee bereikbare verdiepen omhoog en krijg al een eerste uitzicht over de omgeving te zien. 

Op een paar dagen tijd is de natuur geëxplodeerd in frisgroene kleuren met witte, roze en gele schakeringen van bloesems en bloemen. Je voelt de energie als het ware door de lucht stromen. Ik ben verwonderd dat, ondanks het koude en slechte weer van afgelopen maanden de lente toch zijn intrede doet. De natuur trekt zich hier blijkbaar weinig van aan en bloeit open op het juiste tijdstip. Zelf heb ik al een hele poos hinder van dit druilerige, grijze en koude weer. Met weinig energie, tegen een depressieve futloosheid aan, moet ik me steeds overtuigen om naar buiten te gaan en te genieten van de omgeving om me heen. Ik merk dan ook dat ik geen genoegen kan nemen met een uurtje wandelen of hardlopen in eigen buurt, maar dat ik naar plekken moet gaan waar ik minder vaak kom. Dit samen met het feit dat ik me vandaag niet moet focussen op de tomeloze energie van Flynn, brengt onmiddellijk rust en ontspanning in mijn hoofd. Ik neem rustig de tijd en geniet met volle teugen van het wandelen in de ontwakende natuur. 

Eerste klim: De Lange Terril

De eerste klim richting ‘de lange terril’ vergt onmiddellijk al wat conditie, die ik vandaag blijkbaar thuisgelaten heb. Hier en daar zijn trappen gebouwd om het hoogteverschil te overwinnen. Ik krijg het gelijk warm en ben dankbaar voor de kleine adempauzes tijdens het kijken naar de wijde uitzichten onderweg.

Boven staan bankjes en een tafel die uitnodigen voor de lunchpauze. Vanop de top krijg je een mooi uitzicht voorgeschoteld op de Maasvallei en de 2 andere toegankelijke terrils, de zogeheten ‘Tweelingsterril’, twee terrils waarvan de hellingen in elkaar overlopen. Terhills heeft in principe 4 terrils, waarvan er 3 toegankelijk zijn en die staan op het programma vandaag. De gevoelde warmte van daarnet neemt snel af in de frisse wind hierboven en dus blijf ik hier niet te lang hangen. Boterhammen op en weer door naar beneden. 

Doorheen Terhills Resort

Om naar de tweelingsterrils te gaan, moet ik eerst even door het Terhills resort met zijn cottages aan het water. Toen we hier in de zomer van 2020 passeerden tijdens de 4-daagse trail rond het Nationale Park, stonden hier nog maar enkele huisjes in aanbouw. Sinds 2021 is het resort opengesteld en in volle werking. Er heerst een hele bedrijvigheid van aanrijdende auto’s en vakantiegangers die hun bagage uitladen voor het verlengde weekend. Ik ben altijd een beetje pessimistisch geweest tov. de bouw van het resort, gezien de impact op de vroegere ongerepte natuur rond de terrils. De grote meren rond de koolsteenbergen met hun uitstekende toppen van dennenbomen op zandgrond, deed me meer in Scandinavië wanen… een prachtig toevluchtsoord om je er even tussenuit te voelen zo kortbij huis. Het resort ontneemt je dit gevoel wel grotendeels, maar ik begrijp wel waarom men deze locatie koos voor dit gloednieuwe en luxueuze bungalowpark. 

In het resort merk ik dat ik steeds een beetje van het pad afdwaal. Ik heb de neiging om terug te gaan naar de natuurpaden ipv de weg langs de huisjes te volgen. Hierdoor verlies ik mijn paarse ruit van de wandelroute meermaals uit het oog en moet even zoeken naar de juiste weg. Jammer dat hier geen alternatief voor is…de weg in het resort duurt naar mijn gevoel te lang. 

Tweede klim: Tweelingsterril no. 1

De tweede, stevige klim komt eraan en ik vraag me af waarom ik mijn wandelstokken niet meegenomen heb…Oh ja, die associeer ik eigenlijk met wandelen in de Ardennen of andere plekken met veel heuvels en hellingen in het landschap, doch hier zouden ze zeker van pas gekomen zijn. 

We hebben uiteraard al meerdere én zwaardere tochten gemaakt, maar vandaag lijkt het wel of ik helemaal geen kracht in mijn benen heb.  De omgeving maakt uiteindelijk veel goed. Het Ardens gevoel in ons Limburgse park geeft motivatie genoeg om de tweede top te bereiken. Hijgend kom ik boven aan, maar bij het zien van een ander wandelend koppel, laat ik het puffen snel achterwege… Hoezo…doen alsof ik in topconditie ben!!? Een beetje ijdelheid of… Yep, ik geef niet graag toe dat het soms ook wat moeilijker gaat. 
Deze top bestaat niet uit één enkele top, maar uit meerdere, kleine topjes, dus ik huppel van het ene punt naar het andere, om de uitzichten van meerdere kanten te aanschouwen. 

Hierna gaat het weer omlaag en merk ik aan de omgewoelde aarde dat hier everzwijnen zitten. Alhoewel ik weet dat je ze overdag zelden zult zien, vind ik het altijd een beetje spannend er eentje tegen te komen. Vroeger toen ik nog regelmatig ging paardrijden in het Nationale Park konden we ze geregeld zien. Ik denk dat onze mensengeur gemaskeerd werd door de paardengeur, waardoor ze makkelijker uit hun schuilplaats kwamen. Op zich wel schattig als je plots een moederzeug met haar biggetjes over het brede ruiterpad zag oversteken…. op afstand dan toch! Gezien mijn paard dit ook wel een beetje alarmerend vond, bleef ze altijd gebiologeerd staan totdat de bende gepasseerd was. Blij dat we nooit een confrontatie gehad hebben met moederzeug. 

Derde Klim: Tweelingsterril no. 2

De derde klim loopt precies al wat makkelijker. Ik word het terug gewoon of deze is minder steil…ik weet het niet. Ik vind het altijd wat hebben zo vanop de hoge top de hele omgeving heinde en ver te kunnen overschouwen. De 270 hoogtemeters zijn het dubbel en dik waard. Vanop de tweelingsterrils zie je aan de voet van de lange terril ook het wellnesscentrum ‘Elaiza Wellness’ liggen. Het steekt wit af tegen de groene achtergrond van de lange terril. 

Wandelen langs het water: de grote plas

Na deze laatste terril ga ik het hele eind terug via het water naar het eindpunt van de wandeling. Vanop de oever heb je een mooi zicht op de hoog uitstekende tweelingsterril. Hier en daar heb je mooie plekjes aan de grote plas die uitnodigen voor een korte pauze langs het water. Ik heb nog een appel en een plakje cake om de opkomende honger te stillen, terwijl ik naar de kleine golven op het water staar. Wat een rust hier….

Ik zal te laat zijn om nog iets te drinken aan het ‘Visitor Center’ van het park, maar dat deert niet. Net voordat ik het bezoekerscentrum bereik, zie ik aan de rechterkant het project Ecotron van de Universiteit Hasselt. Hier worden de effecten van de klimaatverandering op de natuur bestudeert. Het hele concept oogt een beetje futuristisch. 

Helemaal relaxed verlaat ik Terhills aan de draaipoort en wandel terug naar de parking via het parkje aan het Terhills Hotel.

Nationaal Park Hoge Kempen: Terhills: praktisch

• Beginpunt wandeling: Toegangspoort NPHK Visitor Center Terhills
• Route/Lengte:   Rondwandeling, Paarse route, 9,7 km
  !! Niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers of buggy’s
• Hoogteverschil:   +/- 270 HM
• Zwaarte: Matig tot Gevorderd
• Parking:  gratis bij het gebouw van de toeristische dienst, Zetellaan 35, Maasmechelen
• Link wandeling: https://www.wandeleninlimburg.be/nl/wandelroutes/134900215/