Dag 0: de Reis
Nu ik hier – bijna een maand later – aan mijn laptop zit, merk ik dat ik al heel wat vergeten ben over onze voetreis naar Santiago de Compostela. Hum, ik vraag mij af wie ons ook alweer naar het treinstation in Hasselt gebracht heeft…ik vermoed dat het onze jongste zoon was!! Tja, dat geheugen de laatste tijd laat me wel meermaals in de steek.
We vertrokken met de trein richting Leuven, waar we een overstap maakte naar de IC-trein die ons naar Brussels Airport Zaventem bracht. Daar aangekomen bleek dat we eerst een ‘diabolo-ticket’ moesten aanschaffen. Dit is een toeslag van 5,70 € pp om door de toegangspoort van Brussels Airport te geraken. Op de site van belgiantrain.be vind je hier de juiste informatie over terug. Daar we gebruik maakten van onze railpass, hadden we dit op voorhand niet gezien.
Na een korte vlucht vanuit Brussels Airport, arriveren we rond 21u30 in Madrid. Hier mogen we een kleine 10 uur in transit verblijven, want we hebben pas morgenochtend de vlucht naar Oviedo Airport. Een hongerige maag gaf aan dat ze graag wat te eten kreeg en daar enkel de McDo nog open was, werd het een burger menu’tje met als gezonde toets een Grilled Chicken Salad erbij.
Hierna nog even de nodige media en mails bekijken op de GSM en daarna een plekje op de oranje metalen bankjes trachten te bemachtigen. Het opblaaskussentje en rugzak dienden als hoofdkussen, mijn donsjasje zorgde er een beetje voor dat de bank iets zachter voelde, maar ik kan je garanderen dat het nog steeds een zeer oncomfortabele slaappositie gaf met het ene been over de armleuning en het andere been eronder.
Ik kan zeggen dat het wel een heel aparte sfeer geeft… de luchthaven in de nacht… gedimde lichten…om het half uur de Covid-maatregelen in 3 talen door de luidsprekers… overal mensen die in hetzelfde schuitje zitten en ergens een slaapplek gevonden hebben…mensen die slapen en mensen die niet (kunnen) slapen. Tot die laatste categorie hoor ik uiteraard. Volledig brak, maar content dat de klok 6u00 aangaf, maakte ik Bart, die toch bepaalde momenten insliep, wakker en gingen we een koffie drinken in…jawel…alweer de McDo.
Het uurtje in het vliegtuig van Madrid naar Asturië was zo voorbij en voor we het wisten, zaten we in de ALSA-bus richting Oviedo. Drie kwartier later stappen we uit aan de rand van de stad.
Dag 0: Oviedo
Het is 9u30 en we mogen pas inchecken in het ‘Green Hostel’ rond 15u30. Dat wordt nog wat rondstruinen in Oviedo zelf. Eerst gaan we richting Kathedraal om alvast wat camino-vibes te ervaren en de eerste schelp te zoeken die ons morgen naar de Primitivo zal leiden.
We zoeken ‘de Correos’ op, de Spaanse versie van BPost, zodat we morgen makkelijk en snel de supplementaire bagage voor de vlucht kunnen doorsturen naar Santiago.
Ook het VVV-kantoor wordt opgezocht voor een eerste camino-stempel en uiteraard de herkenbare Jacobsschelp. Wat de schelp betreft, moet ik wel meegeven dat deze zijn doel een beetje gemist heeft. Voor mij had deze schelp niet zozeer een persoonlijke betekenis en voelde eerder als een toeristisch snuisterijtje, daar het plakkertje van Asturias erop zat en ze allemaal dezelfde aftekening hadden. We betaalden er ook iets meer voor dan de normale prijs. De werkelijke betekenis van de schelp vond ik hierdoor wel wat verloren gaan.
Later in Lugo heb ik mijn eigen schelp gevonden en hoe dan ook, deze gaf mij wel het juiste gevoel. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik bij aankomst al onmiddellijk spijt had dat we onze eigen Jacobsschelp niet meegenomen hadden. Vorig jaar hadden we deze 2 schelpen aan het strand gevonden tijdens onze Hike in de Cotentin. Ik durfde er echter geen gaatjes inboren, daar ik bang was dat ze stuk zouden gaan. Achteraf gezien had dit zonder problemen gekund. Tja, daar was het nu wel wat te laat voor… Maar goed, we roeien met de riemen die we hebben en de Asturias-schelp wordt binnenkort toch nog van een persoonlijk tintje voorzien.
Ondertussen is de temperatuur van meer dan 40°C serieus voelbaar en met een drinkbus fris water en een croissant begeven we ons naar het Park om onder de oude bomen wat verkoeling te zoeken. Zalig om even de schoenen uit te doen en de slippers aan de voeten te hebben…daar kan even niets tegen op. Nu, mooie liedjes duren niet lang, want een hele tijd niets doen en enkel op een bankje zitten…dat is een moeilijke voor mij. Dus na een paar ‘rondjes in het park’, ging ik Bart overtuigen om wat alternatieve verkoeling te zoeken bij Starbucks…het hielp…toch voor even!!
Rond 14u15 liepen we stilletjes richting ‘Green Hostel’…Wie weet kunnen we misschien toch sneller dan aangegeven, inchecken. Helaas niet…ze zijn stipt!! Ik stel nog even aan Bart voor om tussendoor een klein hapje te gaan eten…je weet….de Siësta enzo!!?? Bart vindt het niet nodig. De terrasjes zitten momenteel overvol. Wellicht zullen de eetgelegenheden in een grotere stad wel openblijven, dus we gaan naar een klein zaakje 2 deuren verder dan het hostel voor een frisdrankje en te wachten tot de deur opengaat.
Hier ontmoeten we Dennis en Fran, een Australisch koppel met heel wat ervaring op verschillende camino’s. We worden als het ware goed ingeleid in het wel en wee van het caminoleven. Ook onze overladen rugzakken worden kritisch bekeken door Dennis. We garanderen hem dat er morgen al een deel doorgestuurd wordt via de Spaanse post.
En dan is het ineens anderhalf uur later…we kunnen naar het Hostel en een kleine kamer met privédouche wacht op ons. Ik hoef je niet te vertellen dat zo’n douche na 15 uur reizen en bijna een hele dag buiten in de hitte te vertoeven gewoonweg een zaligheid is.
Wij hadden op voorhand een private room gereserveerd met het oog op de slechte nachtrust tijdens de reis en zodoende morgen goed uitgeslapen aan onze Camino te beginnen. Achteraf gezien een goede keuze. Er is een gemeenschappelijke keuken waar je iets kunt klaarmaken en het ontbijt is inbegrepen.
Daar wij twee Spaanse taalanalfabeten zijn, was het ook erg handig dat er Engels gesproken kon worden. Op de kamer is het wel erg warm en het venster openzetten is een regelrechte uitnodiging voor een bende vervelende muggen. Toch hebben we de keuze gegeven aan deze prik-beestjes en het venster opengelaten, anders werd het onhoudbaar.
Rond 17 uur wagen we ons terug buiten om iets te gaan eten. De stad is leeg…echt leeg!! Geen sterveling meer te bekennen en de restaurantjes met hun eerdere, overvolle terrassen…wel, die zijn in Spaanse Siësta gegaan…Oeps!!
De honger drijft ons verder -iets buiten de stad – naar een kleine winkel waar we een makkelijk op te warmen maaltijd halen.
Zo maken we tijdens het avondmaal kennis met een Duitse dame die net haar laatste dag deed en morgen terug naar haar thuisland vliegt. Zij is al 7 weken in Spanje, liep de Camino Francés, waarna ze doorliep naar Finisterre en Muxia. Teruggekomen in Santiago deed ze de Camino Primitivo in omgekeerde richting. Wauw…dat is andere koek dan onze 3 weken die we kunnen uittrekken voor ons Camino-avontuur.
Wel leuk om de ervaringen van anderen te horen. Veel zin om eraan te beginnen…Goodnight!!
