Tijd om even stil te staan bij de afgelopen dagen. Over de Camino lees je vaak dat het een tocht vol reflectie is. Ik stel me dat tijdens het wandelen altijd zo mooi voor, maar eerlijk? Het lukt me zelden om echt diep erover na te denken. Af en toe plopt er een losse gedachte op die ik kan uitpluizen, maar meestal blijf ik steken in hetzelfde kringetje. Keuzes die ik wil maken, maar waarin ik blijf hangen, zijn ook hier hardnekkig ‘untouchable’. Toch wil ik proberen om deze twaalf stapdagen kort samen te vatten. Gewoon, zoals het was — zonder poespas. Eens kijken wat er boven komt drijven 😉.
Eindreflectie: de Camino als spiegel
Twaalf dagen op de Camino Portugués. Twaalf dagen waarin elke stap meer bleek dan alleen afstand. Wat begon met een simpel plan – een rugzak, een paar schoenen en een pad dat ons van Porto naar Santiago zou leiden – groeide uit tot een verzameling van momenten die zich niet in kilometers laat vangen.
We wandelden langs bruisende steden en stille dorpjes, over houten vlonders en ruige kasseien, door zinderende zon en hardnekkige regen. De oceaan werd een trouwe metgezel, de wind soms pittig, de regen een les in aanvaarding. Iedere dag bracht iets nieuws: een steile klim die onze benen deed branden, een onverwachte ontmoeting die ons hart verwarmde, een stempel in een verlaten kerk die stil getuigde van eeuwen pelgrimage.
Het ritme van de dagen werd eenvoudiger naarmate we verder trokken. Wakker worden, inpakken, stappen. Eten als het kon, pauzeren als het nodig was. Voeten verzorgen, blaren plakken, rugzak herschikken. En altijd weer doorgaan, met een blik op de pijlen en het vertrouwen dat het pad ons bracht waar we moesten zijn.
Onderweg ontdekten we hoe weinig we nodig hebben. Een bed, een warme douche, een kom soep op een regenachtige middag, een praatje met een onbekende die ineens niet meer zo onbekend voelt.
Deze Camino heeft ons niet alleen dichter bij Santiago gebracht, maar ook dichter bij onszelf, bij elkaar en bij dat stille besef dat je altijd onderweg bent, ook als je stilstaat. Het waren dagen vol kleine overwinningen en stille overpeinzingen. Over grenzen verleggen – niet alleen die op de kaart, maar vooral die in je hoofd. Over loslaten wat je niet kunt controleren en koesteren wat onverwacht mooi op je pad komt.
Nu, thuis, merk ik dat de Camino nog nawerkt. In de manier waarop ik loop, kijk en soms ineens weer aan de zee denk. Aan de geur van eucalyptus, de klanken van ‘Bom Caminho’ en het besef dat het echte geschenk van deze tocht niet het Compostela is dat op papier prijkt, maar de verhalen, inzichten en herinneringen die je voor altijd bij je draagt.
Wat achter ons ligt is een pad vol voetstappen en verhalen. Wat voor ons ligt is nog open en zien we wel als het zover is.
