Route 1/dag 1: Echternach – Mompach (25 km)
De dag begon… fris…en vroeg!!
Ik werd wakker van de kou én van een rug die duidelijk niet zo blij was met het “comfort” van het bed. De avond voordien had ik er niet aan gedacht om de verwarming op te zetten, want na die warme, zonnige lentedag was het nog aangenaam geweest in het huisje. Ik had nog even gelezen in mijn boek: ‘De roep van de eider’, maar viel vrij snel in slaap. Dus… les geleerd!! De verwarming zou voortaan standaard deel uitmaken van mijn avondroutine.
Dus zat er niets anders op dan op te staan en de dag rustig te beginnen met een ontbijt van havermout, banaan, bosbessen, wat Griekse yoghurt en havermelk.
Tijdens het klaarmaken van mijn lunch — wraps met falafel en hummus — sneed ik mezelf ook nog eens in de vinger. Ik had geen schaar mee om de verpakking open te krijgen, dus probeerde ik het maar met mijn aardappelmesje. En dat mesje bleek behoorlijk scherp. Recht erin. Het duurde een hele tijd voor het bloeden eindelijk stopte. Uiteindelijk twee pleisters errond en ik was klaar voor vertrek.
Ik had de avond voordien mijn wandelrokje al klaargelegd, want het beloofde opnieuw een mooie dag te worden. Maar de frisse aprilochtend deed me toch stevig twijfelen aan mijn outfitkeuze. Uiteindelijk won het verstand van het optimisme en koos ik toch maar voor een lange broek. Het wandelrokje verdween in mijn rugzak, voor het geval ik later op de dag alsnog zou wisselen.
INHOUD
De bekende schuine M
Ik vertrok richting Echternach, op zoek naar het begin van de trail. Omdat de route overal uitstekend aangeduid staat, duurde het niet lang voor ik de bekende schuine ‘M’ terugzag — het herkenbare symbool dat de komende zes dagen mijn trouwe compagnon zou worden. Voor alle zekerheid had ik de drie lussen ook als GPX-bestand opgeslagen op mijn Garmin. Handig om bij de hand te hebben, al bleek de bewegwijzering onderweg bijna niet te missen.
Aan het infobord van de trail hield ik even halt en bestudeerde ik de eerste lus. Route 1 van de Mullerthal Trail, zonder echt plan hoeveel kilometer het uiteindelijk zou worden. Hoever zou ik geraken? Moersdorf? Misschien tot Mompach? Heel even speelde zelfs de gedachte door mijn hoofd dat ik misschien de volledige lus wel zou kunnen doen vandaag.
Spoiler: nee, toch niet 😄
Nadat ik eerst langs de Sûre had gewandeld, stak ik de rijweg over en mocht ik meteen beginnen klimmen. Ik herinnerde me dat we hier in 2016 verkeerd waren gelopen en toen een kleine omweg maakten voor we uiteindelijk weer op de route terechtkwamen. Gek eigenlijk hoe anders dat toen voelde. We wandelden nog met een kaart als leidraad en Noah had zich volledig over de navigatie ontfermd. Hij loodste ons telkens vlot van en naar de trail aan het begin en einde van de dag. Ik weet nog hoe trots ik toen was dat hij dat zo goed deed. Zijn scoutservaring kwam daarbij duidelijk van pas.
Dwalen tussen rotsen en vermoeide spieren
Deze keer vond ik wél meteen de juiste oversteek en niet veel later waande ik me opnieuw helemaal in het typische Mullerthaldecor. Smalle bospaden slingerden zich tussen imposante rotsformaties door, terwijl boomwortels als natuurlijke traptreden het pad doorkruisten. Het ene moment wandelde ik diep verscholen tussen hoge zandstenen wanden, het volgende moment opende het bos zich plots en kreeg ik zicht op het glooiende Luxemburgse landschap.
Het is precies die afwisseling die deze trail zo bijzonder maakt. De stilte van het bos, het zachte geritsel van bladeren onder mijn voeten en de mysterieuze sfeer tussen de rotsen zorgden ervoor dat ik helemaal opging in de omgeving. Soms voelde het alsof ik door een vergeten stukje natuur wandelde waar de tijd even had stilgestaan.
Na een kilometer of tien besefte ik dat ik het parcours toch licht had onderschat. Stevige klimmetjes, pittige afdalingen en smalle paden vol wortels en rotsen. Elegant afdalen? Niet echt, zeker niet met benen die opvallend stijf aanvoelden. Dat was ik eigenlijk helemaal niet gewoon.
De avond voordien had ik al gemerkt dat mijn spieren meer protesteerden dan normaal. Meestal voel ik na een wandeling van dertig kilometer wel vermoeidheid en wat stijfheid, maar na een nacht slapen is dat doorgaans weer grotendeels verdwenen. Deze ochtend voelde het anders. De korte, maar pittige wandeling van gisteren zat duidelijk nog in mijn benen en het vele klimmen en dalen maakte het er niet beter op.
Toen ik er later even bij stilstond, besefte ik dat die voorbije stressvolle periode waarschijnlijk meer van mijn lichaam had gevraagd dan ik zelf had willen toegeven. Misschien had ik alle spanning onbewust in mijn spieren vastgezet. En door alle drukte was er ook minder voorbereiding geweest dan anders.
Of misschien is dit gewoon het vriendelijke geheugensteuntje van mijn lichaam dat herstellen tegenwoordig wat langer duurt…het privilege van ouder worden zeker?!
Maar goed… dan zouden we het onderweg maar moeten uitzweten 😅 Opgeven was alleszins geen optie.
Af en toe kwam ik andere hikers tegen… sommigen in stilte genietend van hun rust, anderen luid pratend terwijl hun stemmen even door het bos leken te snijden en de stilte doorbraken. Soms volgde er een korte knik of glimlach, zo’n typisch wandelgroet-moment dat zonder woorden toch iets gedeelds creëert. Daarna keerde de rust weer vanzelf terug over het pad.
Lunchpauze tussen de kilometers
Ik hield mijn lunchpauze in Rosport, waar ik een rustig picknickplekje vond midden in het groen. Een houten picknicktafel langs het pad, omringd door gras en grote dennenbomen — een perfecte plek om even op adem te komen en de benen te laten rusten.
Daar, met zicht op het afwisselende landschap van weides en bos, nam ik ook mijn planning onder de loep. Eerst dacht ik nog om het bij Moersdorf te houden, maar onderweg besloot ik toch door te stappen tot Mompach. Van daar zou ik de bus terug nemen naar Echternach.
Uiteindelijk klokte ik af op zo’n 25 km en dat voelde ik duidelijk in mijn benen.
Terug naar het huisje…een ervaring op zich
De busrit achteraf was nog een ervaring op zich. De chauffeur had duidelijk geen tijd te verliezen: stevige bochten, een vlot tempo en geen seconde stilstand meer dan nodig. Ik snapte meteen waarom je hier netjes je gordel draagt.
Terug in het huisje volgde een korte douche — net lang genoeg om te beseffen dat het warme water beperkte ambities had. Hierna begon ik aan het avondeten. Een eenvoudige groentemix met pasta en een tomaat-basilicumsausje. Niets ingewikkelds, maar precies wat ik nodig had na zo’n dag: warm, simpel en dubbel zo lekker.
Ik werkte mijn verslagje op Polarsteps bij met de bijhorende foto’s en filmpjes die ik had uitgekozen. Mijn boek en een theetje erbij, de verwarming aan deze keer en ik was klaar voor de nacht…comfortmodus: on!!
Praktische info:
- Info Mullerthal trail: website: https://www.mullerthal-trail.lu/nl/mullerthal-trail
- Totale Lengte trail: 112 km (verdeeld in route 1, route 2 en route 3)
- Info openbaar vervoer: app: Mobiliteit.lu (gratis busvervoer in Luxemburg)
- Overnachting: Camping Echternachbrücke: https://echternacherbrueck.de
Voor meer praktische info over de Mullerthal Trail verwijs ik naar blog 1 (dag 0): https://wandering-footprints.com/2026/05/16/mullerthal-trail-alleen-op-pad/
