Fietsvakantie van Aken naar Troisvierges over de Vennbahn: 125 km autovrij fietsen door Duitsland, België en Luxemburg. Ooit vervoerde deze spoorlijn kolen en ijzererts tussen Duitsland en Luxemburg, maar na de stopzetting van het treinverkeer werd ze omgevormd tot een van de langste autovrije fietsroutes van Europa — puur fietsplezier door drie landen.
INHOUD
Voorbereiding op onze eerste fietsvakantie
Deze zomer besloten we het helemaal anders aan te pakken. Na jarenlange wandeltochten met rugzak kozen we voor een nieuw avontuur: een meerdaagse fietsvakantie. Bijna volledig lastminute ruilden we onze trouwe rugzakken in voor de fiets. Het idee kwam eigenlijk heel spontaan: waarom niet eens proberen hoe het voelt om dagenlang al trappend door landschappen te trekken, in plaats van al wandelend?
We hadden nog maar een maand om onze fietsconditie een boost te geven. Met mijn oude fiets en onze speedped’jes stelden we een schema op. Soms zocht ik solo de heuvels in onze buurt op, andere keren ging ik samen met Bart op pad. Hij pikte de mooiste routes uit via de fietsknooppunten, waardoor we telkens nieuwe plekken ontdekten: van het historische Tongeren tot het charmante Valkenburg en het pittoreske Borgloon. Elke rit voelde als een kleine ontdekkingstocht en langzaam maar zeker groeide het plezier in het fietsen.
Voor onze echte fietstrektocht hadden we nog niet de juiste fietsen. Gelukkig vonden we in Antwerpen een fietswinkel die vakantiefietsen verhuurt. Ideaal: zonder grote investering konden we meteen op pad en testen of dit avontuur ons zou bevallen. En ja, hoor… dat deed het!
Tip: Voor wie ook eens een fietsavontuur wil proberen:
Adres: Cyclant, Antwerpen centraal treinstation
Pelikaanstraat 3
2018 Antwerpen
Dag 0 – Naar Aken via Vaals: 63 km, 614 HM+
Omdat we van thuis uit vertrokken richting het Nederlandse Heuvelland, kwam ik op het “briljante” idee om langs het Drielandenpunt in Vaals te fietsen. Het klinkt idyllisch, maar met een zwaarbepakte fiets verandert die klim al snel in een serieuze beproeving. Puffend en zwetend bereikte ik uiteindelijk de top – een overwinning op zich, al moet ik eerlijk toegeven dat ik het grootste deel naast mijn fiets liep.
Gelukkig is er boven ruimte genoeg om op adem te komen en de benen even wat rust te gunnen. Hierna volgde de afdaling richting Aken, en die voelde als pure beloning: kilometerslang alleen maar genieten van de snelheid, de wind en het landschap dat aan ons voorbij schoot…nu ja, schoot…snelheid…neem dat maar met een korreltje zout 😉.
In Aken lag er een comfortabel hotel op ons te wachten. Daar konden we de fietsen veilig stallen, even de benen losmaken in de stad en vroeg onder de wol kruipen. Morgen begint het échte werk.
Tip: makkelijker kan ook…met de trein naar Aken, want het station ligt letterlijk aan de start van de Vennbahn.
Op de achtergrond: de Aachener Dom
Dag 1: Aken – Monschau: 59,2 km, 568 HM+
De eerste dag op de Vennbahn verraste ons meteen. Volgens de beschrijvingen was dit traject “vrij vlak”. In werkelijkheid ging het eerste stuk – 44 kilometer lang – vals plat omhoog. Geen steile hellingen, maar wel een constante klim die langzaam maar zeker in de benen kruipt…en dat na gisteren deden mijn benen als pap aanvoelen. Een gouden les voor mezelf: de volgende keer eerst de hoogtemeters checken in plaats van blind af te gaan op de beschrijving.
We hielden voldoende pauzes onderweg en na zo’n 60 kilometer bereikten we uiteindelijk Monschau. Daar weken we van de route af en vonden een kleine natuurcamping waar we ons tentje konden opzetten. Ook deze tweede fietsdag voelde zwaar aan… niet echt een verrassing, want onze fietsconditie laat nog te wensen over, maar ergens had ik toch verwacht dat de Vennbahn iets soepeler zou gaan…naïef beginnersfoutje!?
Tip: Neem tijd om Monschau te verkennen. Dit vakwerkstadje is een van de mooiste tussenstops langs de Vennbahn.
Overnachting: Naturcamp Perlenau, Perlenau 7, 52156 Monschau
Dag 2: Monschau – St. Vith: 71,2 km, 563 HM+ (incluisief omweg)
De dag begon ontspannen. De Vennbahn heet niet voor niets het groene fietspad: het pad slingert door stille landschappen vol natuur. Dankzij het mooie, zonnige weer waren er veel fietsers onderweg. Sommigen fietsten maar een stukje mee, anderen gingen de uitdaging aan en reden het hele traject in één keer. Er waren ook fietsers die kozen voor zes etappes via een reisorganisatie, met route, overnachtingen en bagagevervoer netjes geregeld. Wij gingen voor de gulden middenweg: drie dagen trappen, goed voor een flinke uitdaging, maar toch voldoende ademruimte om te genieten onderweg.
We zaten helemaal in de flow, tot we bij de splitsing naar St. Vith de verkeerde kant opgingen. Pas 13,5 kilometer later beseften we dat we fout zaten. De heerlijke 10 kilometer bergaf die we zojuist hadden gemaakt, mochten we dus opnieuw omhoog…en dat viel zwaar…heel zwaar tegen!!
Verder verliep de rit gelukkig rustig, tot ik bijna tegen een oudere wielrenner aanreed… Ik schrok me rot toen deze fietser wilde passeren op het moment dat ik uitweek met mijn fiets. Ik had hem niet horen aankomen en zijn gevloek deed me bijna van de fiets springen. Tja, ik heb geen ogen in mijn rug en hij blijkbaar geen bel op zijn fiets. Ik pleit schuldig aan het plots uitwijken, maar eerlijk gezegd let ik extra goed op als iemand wil passeren, maar ik moet ze wel weten aankomen. Helaas blijkt dat niet alle wielrenners rekening houden met anderen – iets wat me tijdens de tocht meerdere keren opviel, al geldt dat natuurlijk niet voor iedereen en mijn oprechte excuses voor diegene die dit wel doen uiteraard.
Weetje: het Viaduct van Born
Wist je dat het Freiherr von Korff Viaduct het enige overblijvende bouwwerk is van de voormalige spoorlijn St. Vith – Vielsalm? Het viaduct, voltooid in 1916, werd aanvankelijk gebouwd voor militaire doeleinden en bestaat uit 11 bogen over een afstand van ongeveer 285 meter, met een hoogte van 18 meter. Op het viaduct bevindt zich een uitkijkplatform dat zowel via een weg als een trap bereikbaar is.
Het viaduct draagt de naam Freiherr von Korff Brücke, vernoemd naar Friedrich Bernard Hubert Freiherr von Korff, die van 1908 tot 1920 districthoofd was van het toenmalige district Malmedy. Zijn functie als prominente bestuurlijke figuur in de regio maakte dat het bouwwerk naar hem werd genoemd. Na de Eerste Wereldoorlog werd het gebied Belgisch en verdween de oorspronkelijke inscriptie, maar de naam leeft nog steeds voort in historische documentatie.
Tegenwoordig wordt het viaduct ook gebruikt voor het officiële klimproject “Klettern am Viadukt”, waardoor historie en sport op een georganiseerde manier samenkomen.
Uiteindelijk bereikten we St. Vith, waar we kozen voor een overnachting in een relax-hotel. Na de extra kilometers was dit pure verwennerij en gelukkig waren we nog op tijd voor het rotszwembad, de sauna en de Whirlpool.
Tip: Kijk goed naar de bordjes of download een gps-track via bijvoorbeeld Komoot om onnodige omwegen te vermijden. Nootje: ondanks reden we toch nog verkeerd 🙈
Overnachting: Relaxhotel Pip-Margraff, Hauptstrasse 7, 4780 St.Vith
Dag 3: St. Vith – Troisvierges: 40,7 km, 376 HM+
De derde en meteen ook laatste dag op de Vennbahn bracht ons naar GH.-Luxemburg. Het traject voelde een stuk lichter: minder klimwerk, opnieuw veel groen en vooral stilte. Na de eerdere inspanningen was het heerlijk om een wat rustiger dag te hebben. Alleen… er was een omleiding, want de tunnel waar we doorheen moesten, bleek bewoond door vleermuizen. En om hun habitat niet te verstoren, werden wij dus omgeleid. Helaas betekende die ‘alternatieve route’ opnieuw een paar kilometer omhoog. Dat deed me toch weer twijfelen: zouden we niet beter elektrisch reizen, gewoon voor dat extra duwtje in de rug? Aan de andere kant zie ik ook de charme van een gewone, lichte fiets. Geen stress over opladen, makkelijk mee in de trein… alleen dat bergopwaarts blijft een uitdaging. Dan moet ik geregeld even stoppen of zelfs te voet verder. Een heuse brainbreker als het op het aanschaffen van een eigen fiets gaat aankomen, vrees ik!!
Weetje: “Cyclist Sculpture at Huldange Tunnel”.
Terwijl we over de Vennbahn fietsen, vlak bij het dorpje Huldange in het Luxemburgse Naturpark Our, komen we voorbij een opvallende verschijning: een metalen fietser die uitkijkt over het landschap. Dit kunstwerk staat bij de voormalige spoorlijn en markeert de vroegere hoogste plek van Luxemburg. Een mooi symbool op deze populaire fietsroute, waar kunst, geschiedenis en natuur samenkomen. Op fiets‑ en routeplatforms wordt het vaak omschreven als “Cyclist Sculpture at Huldange Tunnel”. Even afstappen voor een korte pauze en een foto is hier absoluut de moeite waard!
In Troisvierges kozen we voor een trekkershut op de camping. Een absolute meevaller dat deze nog vrij was: geen tent opzetten vanavond en er was zelfs een wasmachine. Perfect om met frisgewassen kleren het volgende avontuur te starten.
’s Avonds kozen we ervoor Luxemburg achter ons te laten en met het openbaar vervoer naar Trier te reizen, om daar de Moezelradweg op te pakken.
Tip: Troisvierges is een praktisch eindpunt. Het dorp heeft een station met verbindingen naar Luxemburg-stad, Trier en België.
Overnachting: Camping Troisvierges, Rue de Binsfeld, 9912 Troisvierges
Dag 4: Naar Trier en start van de Moezelradweg
De trein nemen naar Trier leek een eenvoudig plan, maar door spoorwerken in Ettelbrück moesten we improviseren….en dat leek niet zo makkelijk. Bart belde met de spoorwegmaatschappij en na flink wat zoeken kwam er gelukkig een oplossing op tafel. Echt een geluk dat de dame aan de andere kant van de lijn zo vriendelijk met ons meedacht. Het spannendst was de busrit: zouden onze fietsen wel mee kunnen? Met een portie geluk en een slimme combinatie van trein, bus, trein belandden we uiteindelijk in Trier – een korte dosis stress, maar alles kwam goed.
’s Avonds verkenden we Trier te voet en kozen een restaurantje uit voor het avondeten. De volgende ochtend vertrokken we de Moezelradweg op, een route langs glooiende wijngaarden, pittoreske middeleeuwse dorpjes en de kronkelende Moezel tot aan Koblenz.
Tip: Openbaar vervoer en de fiets in Luxemburg: In Luxemburg is het openbaar vervoer volledig gratis – ook de trein! Dat maakt het extra handig om met de fiets korte verplaatsingen te overbruggen of een traject over te slaan. We hoefden alleen te betalen voor het fietsgedeelte zodra we Duitsland richting Trier inreden. Controleer voor vertrek altijd de dienstregelingen en eventuele spoorwerken, zeker wanneer je met fietsen reist.
Waarom de Vennbahn fietsen?
De Vennbahn combineert alles wat een fietsvakantie mooi maakt:
- Autovrij en veilig: de hele route loopt over een voormalige spoorlijn.
- Drie landen: je fietst door Duitsland, België en Luxemburg.
- Historische charme: oude spoorbruggen, tunnels en stations onderweg.
- Natuurlijke schoonheid: bossen en vergezichten wisselen elkaar af.
- Een kleine overweging: wie minder wil klimmen, kan de route omkeren, maar van Aken naar Troisvierges is visueel wel het mooiste.
Praktische info:
- Afstand: 125 km van Aken naar Troisvierges
- Hoogtemeters: 826 HM+ en 556 HM- (volgens info Ostbelgiën)
- Beste reistijd: voorjaar tot najaar
- Overnachten: campings, hotels en B&B’s makkelijk bereikbaar langs de route
- Fietsverhuur: onder andere mogelijk in Antwerpen en Aken
- Etappes: zelf te bepalen (1 – 3 – 6 etappes mogelijk)
Tussen heuvels, wegen en twijfel…reflecties op de eerste fietstrip
Wat mij het meest is bijgebleven, is hoe anders een fietsvakantie voelt dan een wandeltocht. Het tempo is snel genoeg om afstand te maken, maar traag genoeg om de omgeving echt in je op te nemen. Je beleeft landschappen, dorpen en ontmoetingen onderweg op een unieke manier.
Natuurlijk was het soms afzien — de klim naar Vaals, de lange vals-platte stukken en die onverwachte omweg — maar juist dat maakte het avontuur bijzonder. Het gaf me het gevoel: dit kunnen we… en het smaakt naar meer. Al fluistert er nog steeds een klein stemmetje in mijn hoofd: herinner je die heuvels nog… kon je dat wel echt? Eerlijk? Ja, met zwoegen en puffen, maar we hebben het wél gedaan.
De Vennbahn was voor ons de perfecte eerste stap. En met de Moezelradweg die erop volgde, weet ik nu al dat dit niet de laatste keer was dat we onze rugzakken zullen inruilen voor de fiets. Alleen… nu begint de zoektocht naar een geschikte fiets.
We zouden natuurlijk telkens opnieuw een fiets kunnen huren en dat is op zich prima. Maar ik wil ook thuis kunnen trainen en mijn conditie onderhouden. Mijn oude fiets is na 25 jaar echt toe aan pensioen — misschien dat hij nog een tweede leven krijgt als studentenfiets in Leuven of zo.
De strömer, speedpedelec, die ik gebruik voor woon-werkverkeer is ideaal in het dagelijkse leven, maar uiteraard niet geschikt voor een fietsvakantie. En daar begint de twijfel… Kan ik mijn conditie voldoende opbouwen met een gewone fiets, zonder elektrische ondersteuning, om die heuvels aan te kunnen? Aan de andere kant geeft het ook zoveel voldoening om het puur op eigen kracht te doen.
Een e-bike lijkt dan weer comfortabeler, maar vraagt meer planning: opladen onderweg, rekening houden met het bereik en ze zijn ook zwaarder. Dat merkte ik goed tijdens het in- en uitstappen van de trein. Niet alle treinen zijn hierop voorzien en soms moest ik mijn fiets letterlijk een paar trappen omhoog tillen. Gelukkig boden sommige mensen spontaan hulp — waarvoor dank — al waren er ook anderen die er wat minder begripvol op reageerden.
Kortom, het wordt nog een zoektocht om de juiste keuze te maken. En mij kennende als twijfelaar zal dat waarschijnlijk wat tijd kosten. Bovendien zijn goede fietsen ook geen kleine investering, dus ik wil het weloverwogen doen. Heb jij ervaring met het kiezen van een reisfiets of e-bike? Laat gerust een reactie achter in de comments — alle tips zijn welkom!
