Dag 4: Camino Primitivo: Campiello – Berducedo over de Ruta de Los Hospitales: dagverslag

Etappe 4: van Campiello naar Berducedo: 29,1 km – 1124 HM+ en 828 HM-

Na de douche gisteravond volledig herkomen en klaar om in bijhorend cafeetje aan te schuiven voor het avondeten. Ik bestelde een vegetarisch menu dat bestond uit gebakken aardappelblokjes met erwtjes, worteltjes en boontjes uit blik en dit opgebakken met een ajuintje en boter. Het was lekker gekruid, maar lag achteraf wel wat op de maag omwille van het botersausje.

Voor morgenochtend hebben we een ontbijt gereserveerd om 7u30. Eerder zou de keuken niet open gaan. De vriendelijke, maar enigszins intimiderende Hospitaleria gaf duidelijk te kennen dat vroeger vertrekken geen zin had, aangezien de mist op de Hospitales ervoor zou zorgen dat je niets zag en daarvoor was vroeger ontbijten nutteloos. Ze stelde ook nog terloops voor om het stuk van Campiello naar de splitsing van Pola de Allande en de Ruta de Los Hospitales met de auto te doen. Ze zouden ons voor 20€ naar daar kunnen brengen en dan zouden we de 7 km asfaltweg kunnen overbruggen. We hebben het geweigerd en vonden het enigszins raar dat je dan alsnog vroeger op de Hospitales kon wandelen…Achteraf gezien was het ongeveer een 2-tal km’s verhard en de rest grotendeels langs onverharde tussenstukken om de splitsing te bereiken. Ik weet dat ik nu een beetje kritisch ben, maar toch vroeg ik me af of de latere mogelijkheid voor het ontbijt ook niet gemakkelijkshalve gegeven werd. Maar goed, ergens had ze wel een punt…

Na een deugddoende nacht…later ontbijten heeft ook wel zijn voordelen…begeven we ons terug naar het café voor het ontbijt. Een heerlijke café con leche wacht op ons…de bijhorende croissant vonden we wat karig, gezien we toch 9€ pp voor een ontbijt moesten betalen. Tot nu toe het duurste in de albergues, daar we anders 4 à 5€ pp moesten betalen voor het ontbijt. Lang ga ik niet kunnen teren op dit ontbijt, maar gelukkig konden we voor 8u30 nog wat extra’s halen in het naastgelegen winkeltje van dezelfde uitbaatster. We namen voldoende water mee, een broodje, kaas, tomaten en koekjes voor de lunch mee en even later zijn we weer op pad. 

Het gaat wel redelijk goed omhoog, maar dat hebben we voor vandaag ingecalculeerd. Als we Borres gepasseerd zijn, komen we al snel aan de splitsing Pola Allande of Ruta Hospitales. Ik ben ergens wel een beetje nerveus, daar er toch wel enige verwittigingen in de wandelgids staan aangegeven. Ook al hebben we toch redelijk wat ervaring…het wolkendek hangt nog tamelijk laag en het wordt afgeraden om bij mistig weer naar boven te gaan. Bart hakt de knoop door en we gaan richting de Ruta de Los Hospitales.

We klimmen gestaag verder en hoe hoger we komen, hoe dichter de mist wordt. Als dit maar goed komt. Langs het pad staat de heide in bloei…de paarse bloemen worden afgewisseld met de gele kleuren van een soort brem ertussen. Zo vroeg op het jaar….mooi. Misschien dat het warme weer van afgelopen tijd hiervoor gedeeltelijk verantwoordelijk is, bij ons staan de heidevelden ongeveer rond half augustus in bloei. Aan die gele bloemenstruiken zitten wel wat gemene stekeltjes.  

We wurmen ons door een poortje dat ons verwittigd dat er loslopende dieren lopen op de vlakte van de Hospitales. Ik verheug me al op het zien van de kudde paarden, maar vind het wel een beetje spannend om erdoor te lopen. 

We wandelen voorbij de overblijfselen van wat ooit het Hospital de Paradiella geweest is. Veel blijft er niet meer van over. Opnieuw klimmen we verder en plots stoten we op een kleine paardenkudde. Door de mist zien we eerst maar een viertal paarden staan…twee veulens en twee merries, waarvan eentje drachtig is, vermoed ik. Als we verder kijken, zien we dat de groep toch wat groter is. Ze staan aan weerskanten rustig te grazen en storen zich totaal niet aan ons. 

We gaan door op het steile, stenige pad en buigen een beetje rechts af naar een groepje bomen. We zien niet veel door de mist, maar de bewegwijzering is formidabel. Om de – ik schat- ongeveer om de 20 -25 m vind je een gele pijl terug die de weg aangeeft. Ook hier kun je niet echt verloren lopen, tenminste als je op het pad blijft. Het pad loopt langs de dennenbomen, maar ik kan het niet laten om onder de bomen door te lopen. Kleine regendruppeltjes, gevormd door de mist, vallen hieronder omlaag. Achter de dennen liggen twee koeien te herkauwen. Bart gaat er stap voor stap dichterbij en blijft op een grote steen bij hun zitten. Het heeft iets mystieks…de mist…de stilte…een witte deken over de vlakte. Na een tijdje staan de rustende koeien op en ook wij vervolgen ons pad. 

Wat hogerop zien we een grotere kudde paarden grazen. Twee veulens staan aan een wegwijzerspaal waaraan allerlei stenen, foto’s, spreuken en ook linten hangen. Nieuwsgierig als ze zijn, moeten ze toch die linten in hun mond nemen en kijken wat ze ermee kunnen doen. Het is zo mooi om in levende lijve een halfwilde kudde te mogen observeren. 

Vroeger, tijdens mijn paardenkampen ‘Natuurlijk Paarden’, hield ik ook altijd zo’n observatiemoment met de deelnemertjes. Maar…zo’n grote kudde…op die open vlakte in de mist en er middenin staan…heel apart. Het paardengedrag waar ik zoveel over geleerd en gelezen heb en dan ook wilde doorgeven aan mijn kampkids, zag je hier zomaar ‘for free’ voor je neus plaatsvinden. We zijn hier lange tijd gebleven…het gaf zoveel rust…zo bijzonder om te observeren…gewoonweg ‘Puur Natuur’. 

Ter hoogte van de ruïnes van het Hospital de Fonfaraón zitten we op het bijna hoogste punt van de Hospitales, 1212 m hoogte. We mogen nog iets verder stijgen over de zuidoostelijke helling van de Pico Hospital en zitten dan op 1220 m hoogte. Dit is meteen ook het hoogste punt van de Camino Primitivo. Bij heldere dagen zouden de uitzichten fenomenaal zijn…met deze mist zijn we al blij dat we nog een beetje rondom ons heen kunnen zien. Ook al kregen we op voorhand mee dat de Ruta de Los Hospitales niet zoveel te bieden had als het mistig was, ik vond het alleszins heel mooi en bijzonder om te wandelen doorheen dat blauw-witte wolkenveld…het ruige, rauwe van moeder natuur komt hierdoor extra naar voor. Nogmaals…heel apart. 

Stilaan mogen we aan de afdaling beginnen. Het gaat flink omlaag op sommige stukken en het is wel uitkijken waar en hoe je je voeten zet. Ter hoogte van een bergkam zie je hoe de wind de mistwolken over de kam blaast. Onderaan grazen wederom paarden en koeien. De mist klaart langzaam op en we krijgen steeds meer zicht over het geheel van de omgeving. De uitzichten dragen ver en geven zicht op de omliggende bergen en dalen. 

Links boven het pad zien we een stenen huisje staan. Wat het juist is, weet ik niet, maar er lijkt een verlaten weerstation aan verbonden te zijn. Het is alleszins niet meer in gebruik. We wandelen ernaartoe en het prachtige uitzicht nodigt uit voor onze enigszins late lunchpauze. 

Hierna gaan we weer verder omlaag langs een pad die toch enige concentratie vereist. Het gaat steil naar beneden en de losse stenen glijden makkelijk onder je weg. Zo blij met de steun van de wandelstokken, want ik vrees dat ik anders wel een paar keer op de billen terechtgekomen zou zijn tijdens het uitschuiven. Gelukkig dat de mist opgetrokken is en de zon er weer doorgekomen is. 

We arriveren in Montefurado, een praktisch uitgestorven bergdorp, waar alleen nog de Capilla de Santiago, een aantal koeien en een enkele boerderij getuigen zijn van een moeizaam bestaan in deze ruige bergen. 

We mogen nog een laatste klim en heuvel over en lopen dan door naar Berducedo waar we in Albergue Casa Marquez zullen overnachten. 

Er is niet zoveel volk aanwezig in de Albergue en ik mag dit keer mijn intrek nemen in het onderste bed van het stapelbed…wat een gemak! Na de verfrissende douche is het tijd om een plekje op het terras van de herberg te zoeken. We bestellen het pelgrimsmenu. Als voorgerecht krijgen we een ensaladilla met pasta en als hoofdgerecht patatas met gepaneerde kip en verse salade. Er werd rode of witte wijn bij geserveerd. Na deze lange dag smaakte dit eens zozeer… 

Dat we in een andere groep terechtgekomen zijn, wordt duidelijk als we de verhalen in het Engels horen aan het tafeltje naast ons. Er zit een meisje van een jaar of 24 aan tafel met -zo te zien en horen- toch wel degelijk wat last aan de knieën. Ik hoor haar zeggen dat ze pijn heeft, maar door het intapen en rustig stappen toch de etappe heeft kunnen volbrengen. Ze was erg vroeg vertrokken en heeft ook de Hospitales-route gedaan. Doordat ze deze route heeft kunnen doen, heeft ze er alle vertrouwen in dat ze de camino zal volbrengen…rustig aan, misschien met meer rustdagen dan anderen, maar aankomen zal ze… dat drukt ze iedereen op het hart.
Ook het Duitse koppel is langs de Ruta de Los Hospitales gepasseerd, maar waren een beetje teleurgesteld door de mist. Doch vonden ook dat dit de route een speciaal  tintje gaf. 
De twee Italiaanse dames die me naast de weg in Campiello aantroffen toen ik heel nodig toe was aan een rustpauze, waren er ook. We knikten naar hun, maar ik had de indruk dat ze me niet meer herkenden. Het is niet dat we mensen hun gesprekken willen afluisteren, maar als je al een hele dag met z’n tweeën naast elkaar gewandeld hebt, dan val je weleens stil aan tafel en tja…dan hoor je wel wat anderen te vertellen hebben, toch? 🙈

We deden er lang over vandaag, namen veel en lange pauzes, kwamen maar één enkele ziel tegen onderweg…maar dit deel…dit stuk van de camino…ik kan je nu al meegeven…dit was echt het mooiste deel van de hele weg. Niet enkel mooi omwille van de omgeving, maar vooral vanwege de rust die we ervaarden tijdens onze doortocht op de Hospitales. Zo zouden al mijn wandeltochten moeten zijn…rust nemen, geen haast, volledig onthaasten. Geen steeds maar doorlopen en kortstondig even blijven staan om om je heen te kijken, maar de tijd nemen om de pracht van die omgeving in je op te nemen.