Er even van profiteren dat de kids naar het Limburgse komen voor een brunch en een gezamenlijke wandeling. Ik wilde er gelijk wat bijzonders van maken met een avontuurlijke toets, dus kwam Marche-les-Dames nog een keer in the picture. Dit keer met de bedoeling om meerdere klimmen en afdalingen te doen via de touwen.
Flynn zou in principe thuisblijven, maar aan die grote, vragende puppy-ogen kon niemand weerstaan en al gauw ging de koffer open en sprong onze enthousiaste flatcoat als een blij ei in de auto. Softies dat we zijn!! Maar achteraf was iedereen content dat onze zwarte viervoeter er ook bij was.
We doen de wandeling vandaag in omgekeerde richting, zodat het makkelijke deel eerst komt en we kunnen afsluiten met het zwaardere, maar plezantere deel. We parkeren de auto dit keer aan de bijna 1000-jarige abdij van Notre-Dame du Vivier en vertrekken richting het bos.
INHOUD
Modderige paden en een stevige tak ter ondersteuning:
De paden zijn, na de zware regenval van de laatste dagen, geheel veranderd in gladde modderpoelen. Het is wat zoeken naar een iets of wat begaanbaar zijwegje om de voeten min of meer droog te houden. We steken de weg over en staan even later op de glibberige stenen van het riviertje te balanceren, gezien het brugje nog steeds niet hersteld is. Ieder zoekt zijn eigen weg en ook hier lukt het om redelijk droge voeten te behouden.
Als we even later een lange, behoorlijk steile klim mogen aanvatten, neem ik het voorbeeld van Noah over om een stevige tak te gebruiken ter ondersteuning.
Gezien we straks beide handen nodig hebben aan de touwen, besloot ik mijn wandel-poles thuis te laten. Ik mis ze nu wel, want ze zijn erg handig tijdens het klimmen en dalen.
Stroomdraad en Koeien:
Als we terug aan de weide komen met de stroomdraad, merken we dat dit keer de weide volledig dicht is. Het pad leidt hierdoor, maar in een hoekje staan nu koeien en een stier…Bart en Jelse willen hier wel doorheen gaan. Zelf vind ik dat de weide als dusdanig afgezet is dat passage niet gewenst is. Noah geeft dat heel duidelijk te kennen dat hij absoluut niet door een weide gaat wandelen waar een stier in staat. Blijkbaar heeft hij hier enige tijd geleden een ‘bad experience’ opgedaan, aan zijn verhaal te horen. We gaan dus verder via een omweg langs de straat. Ik zwijg verder, maar ben allang blij dat we niet door de weide moeten gaan… stroomdraad en koeien…Das teveel van het goeie!!
Het dalen en klimmen begint…met hindernissen!
Nu we het bos terug naderen via een wegje tussen de groene velden, komt het stevigere deel eraan. We wandelen via een kleine kloof, bezaaid met tal van omgevallen bomen, wringen ons tussen een wirwar van takken en klauteren her en der over grote stenen, vooraleer we hogerop gaan.
Het lange steile pad, dat we 2 weken geleden omhooggingen, moeten we nu omlaaggaan en dat is geen sinecure. Het pad is glibberig en het touw is nat. Ik hou mij stevig vast en eigenlijk veel te gespannen, omdat ik wat bang ben om uit te glijden. Mijn trailrunners bieden nochtans genoeg houvast om niet weg te glijden, maar ik blijf dalen spannend vinden. Onder mij zie ik Noah, geheel op zijn gemak, naar beneden gaan…af en toe huppelend over een steen. Vroeger deed dat ik ook zo gezwind…nu…ahum…verre van! Ongeveer in de helft van de afdaling ligt een grote boom volledig met zijn kruin over het pad. Bart met Flynn en Jelse zijn er reeds doorheen. Noah zit rustig op een dikke tak in de kruin te wachten, terwijl Jelse verder naar beneden gaat. Ik zoek steun aan het touw en zorg dat ik niet verder glij. Als Noah zijn weg baant tussen de takken van de boom lijkt het allemaal zo simpel. Totdat ik vanop dezelfde tak naar beneden wil klauteren, dan merk ik dat het niet zo eenvoudig is. Ik vind geen steun met mijn voeten en voel me naar beneden glijden. Het touw ligt helemaal geklemd tussen de boom en de bodem van het pad…die is even niet bruikbaar. Ik kan me nog maar net vasthouden doordat ik met mijn rugzak blijf hangen in de takken. Na heel wat gehaspel, geraak ik eindelijk tussen de kruin uit, schuif een klein beetje naar beneden en grijp het touw zo snel als mogelijk om terug houvast te krijgen. Een diepe zucht van opluchting ontsnapt mij…dit vond ik toch wel een beetje te spannend! Bart geeft later aan dat hij Flynn hier zelf zijn weg heeft laten zoeken. Onze flinke hond bleef braaf bij zijn baasje wachten tot die weer verder kon.
Een betere moederdag kon ik me niet wensen
Hoeveel touwen we op en af klommen, kan ik niet meer meegeven, maar ik was blij dat we de laatste afdaling ook via een makkelijker bospad naar beneden konden gaan. Het was niet altijd even gemakkelijk vandaag, omdat de paden er redelijk nat en glad bij lagen, maar dankzij het goede profiel van de schoenen bleef het wel doenbaar. We zijn wel een paar keer moeten omdraaien, daar een pad te smal werd en/of te kort op de rand van de rots lag, maar al bij al hebben we er toch een boeiende wandeling van gemaakt. Vooral het samenzijn met het hele gezin maakte de dag compleet…een betere moederdag kan ik me niet wensen! Één iemand miste we nog…het vriendinnetje van Noah…een volgende keer wellicht!
Marche-les-Dames: Praktisch
- Beginpunt wandeling: Adres: Rue Notre Dame du Vivier 153, 5024 Namur
- Lengte: +/- 11,5 km (kortere versies zijn mogelijk)
- Hoogteverschil: +/- 350 HM
- Parking: Abdij van Notre-Dame du Vivier (zie adres)
- Link wandeling/ Gpx:
– Komoot: https://www.komoot.com/nl-nl/tour/1118560110?ref=wtd
