Etappe 1: van Porto naar Vila Chã: 29,8 km – 162 HM+
Vandaag is het eindelijk zover: de eerste dag van onze Camino! Om 8.00 uur sluiten we de deur van ons knusse appartement in Porto achter ons en al snel zijn we op weg naar de Kathedraal, het officiële startpunt van de Camino Portugués. Het plein voor de Kathedraal is nog stil, de toeristen van gisteren zijn verdwenen en het heeft plaatsgemaakt voor pelgrims. Sommigen zijn al fris en energiek, anderen lopen met een mengeling van opwinding en zenuwen. Maar iedereen heeft hetzelfde doel voor ogen: de Camino lopen!
INHOUD
Maar eerst, koffie! Dit blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Samen met een Engelsman, die pas twee uur geleden in Porto is geland, dwalen we door de stad op zoek naar een ontbijtmogelijkheid. Uiteindelijk vinden we een klein vintage zaakje in een rustig straatje en met handen en voeten lukt het ons om een café con leche en een toast met ham en kaas te bestellen. Simpel, maar oh zo lekker.
Onze tijdelijke Engelse reisgenoot woont al jaren in Barcelona en heeft deze Camino impulsief gekozen. Hij houdt van lange wandelingen, normaal in fast-hiking stijl en vaak met overnachtingen in de natuur. Maar wat hem nu drijft, is de wens om de Camino te ervaren vóór het helemaal overspoeld wordt door toeristen. Hij vreest dat de drukte de magie van de route zal wegnemen. Een bedenking die zeker blijft hangen. Na het ontbijt nemen we afscheid en gaat ieder zijn eigen pad. We zijn hem tijdens onze tocht niet meer tegengekomen.
We volgen het pad langs de Douro en houden de rivier bewust aan onze linkerzijde om op het juiste spoor te blijven. Rechts overstemt het geraas van het verkeer het kabbelen van het water. Jammer, maar we hadden al verwacht dat dit stuk minder idyllisch zou zijn. Toch is het bijzonder om hier te lopen, langs de meanderende rivier die Porto zijn ziel schenkt.
Eléctrico’, het charmante, historische trammetje
Je kunt ook de ‘Eléctrico’ nemen als je de eerste 5 km van de Camino wilt overslaan. De historische tram van Porto, lijn 1, vertrekt vanaf station ‘Infante’ in de wijk Ribeira en rijdt langs de noordelijke oever van de rivier de Douro naar de tuin Jardim do Passeio Alegre in Foz do Douro. Deze schilderachtige route biedt een prachtig uitzicht over de rivier en de stad en is een populaire keuze voor zowel toeristen als locals. De rit duurt ongeveer 20 minuten en je stapt uit in ‘Passeio Alegre. Maar wij trekken we onze veters strakker en gaan te voet verder, de stad uit, de Camino op.
Ponte da Arrábida
We naderen de Ponte da Arrábida, een imposante boogbrug van beton die het verkeer hoog boven de Douro draagt. De rivier wordt hier breder, op weg naar de Atlantische Oceaan. De stad ligt stilaan achter ons en we gaan stap voor stap verder, langs de rivier en het pad dat ons uit Porto leidt.
De Vuurtoren: Farolim de Felgueiras
Na ongeveer vijf kilometer bereiken we de plek waar de rivier haar reis beëindigt: de monding van de Douro. Daar, op het uiterste punt van de pier, staat de Farolim de Felgueiras, een bescheiden maar karakteristieke vuurtoren die al sinds de 19de eeuw waakt over de overgang van rivier naar oceaan. De wind is hier frisser, de lucht zilt. Het drukke stadsgeraas verdwijnt langzaam achter ons en maakt plaats voor het ruisen van de golven die tegen de stenen slaan. We blijven even staan. Voor ons strekt zich de uitgestrekte Atlantische Oceaan uit. Het is een symbolisch moment — hier eindigt de Douro en begint voor ons het pad langs de kust.
De zon laat zich intussen van haar beste kant zien… 27°C, geen wolkje aan de lucht. Het strand ligt er nog rustig bij, maar langzaamaan verschijnen de eerste zonnekloppers en durft zelfs een enkeling het frisse oceaanwater in. Het wordt trouwens hoog tijd om een winkeltje of apotheek te zoeken voor een betere zonnecrème. De wind zorgt gelukkig voor verkoeling, maar de zon is meedogenloos en ik wil niet dat we straks vuurrood verbranden. In het eerstvolgende dorpje ter hoogte van Praia da Foz, gaan we dus op jacht naar zonnecrème factor 50 — en vinden we meteen ook een fruitwinkeltje met heerlijke aardbeien en sappige mandarijntjes.
We houden een korte lunchpauze op het strand… even uitblazen, iets eten en genieten van het uitzicht, maar we blijven niet te lang zitten. Er ligt vandaag nog een flink stuk voor ons. Of we straks in Labruge blijven overnachten of toch nog wat verder stappen, weten we nog niet. Dat beslissen we onderweg, afhankelijk van hoe we ons voelen en waar de dag ons brengt.
Ponte Móvel in Matosinhos
Ter hoogte van Matosinhos doemt de Ponte Móvel op, een imposante ophaalbrug die deel uitmaakt van de haveninfrastructuur van Porto de Leixões, één van de belangrijkste zeehavens van Portugal. Samen met andere wandelaars, fietsers en auto’s gaan we de brug op. Onder ons bruist het van de activiteit: vissersboten varen af en aan, containers worden verplaatst, kranen draaien traag boven de kades. Net wanneer we halverwege zijn, weerklinkt plots een alarm — een duidelijk signaal dat de brug zo meteen omhoog zal gaan. We hebben nog ruim de tijd om over te steken, maar toch versnelt mijn pas instinctief. Het idee om midden op de brug te blijven steken lijkt me allesbehalve aangenaam. Aan de overkant aangekomen blijven we even staan kijken. Het brugdek beweegt langzaam omhoog en we kijken naar de indrukwekkende hoogte die het bereikt.
De Legende van de Jakobsschelp in Matosinhos:
Er bestaat een populaire legende die verbonden is met Matosinhos en de Jakobsschelp, een symbool dat pelgrims gebruiken om hun reis naar Santiago de Compostela te markeren. Een van de bekendste legenden die aan Matosinhos verbonden is, vertelt hoe de stad zijn naam kreeg en hoe de Jakobsschelp – het symbool van de pelgrims naar Santiago de Compostela – zijn oorsprong vond. In 44 na Christus vierde de Romeinse edelman Cayo Carpo zijn bruiloft op het zandstrand van Matosinhos, toen nog Bouças genoemd. Tijdens het feest daagde hij zijn gasten uit voor een bijzondere wedstrijd: wie het verst de zee in kon rijden, zou winnen. Carpo reed met zijn paard het water in, steeds verder de horizon tegemoet. Tot zijn grote verbazing stuitte hij daar op het schip dat het lichaam van de apostel Jakobus naar Galicië vervoerde. Die ontmoeting maakte zo’n diepe indruk op Carpo dat hij zich bekeerde tot het christendom. Op de terugweg verdween hij samen met zijn paard in de zee, maar toen ze weer opdoken, waren ze bedekt met St. Jakobsschelpen. Deze gebeurtenis gaf Carpo de bijnaam ‘Matizadinho’, wat later evolueerde naar de naam Matosinhos. . (~ Rother Wandelgidsen: Caminho Portugués ~)
De route verandert van verharde wegen naar vlonderpaden, die ons de rest van de dag zullen begeleiden. Het is prachtig om over de houten planken te lopen, maar mijn benen beginnen zich tegen me te keren. De vermoeidheid slaat toe en de kilometers voelen zwaarder dan we hadden verwacht. We besluiten even een stop te maken bij McDonald’s. Niet voor een Big Mac of frietjes, maar puur voor een frisdrank en, eerlijk gezegd, voor de sanitaire stop. Het blijkt een zeldzaamheid op deze route om een degelijk toilet te vinden, ondanks de vele strandbars die we tegenkomen op deze route.
Vila Chã en overnachten in een pizzeria
Hier besluiten we toch door te wandelen naar Vila Chã in plaats van te stoppen in Labruge. We vinden daar een kamer in pizzeria L’Ardéchoise. De eigenaresse spreekt geen woord Engels, wij geen woord Portugees – maar gelukkig komt ze uit Frankrijk, dus met wat Frans komen we er prima uit.
Het achterhuisje waar we verblijven is netjes gerenoveerd: twee slaapkamers, een keuken en een zithoek. Het ziet er allemaal prima uit, hoewel er een lichte, muffe geur in de lucht hangt – waarschijnlijk door de vochtigheid die niet helemaal verdreven is.
Na een verfrissende douche en een handwasje van onze kleren hoeven we de deur niet meer uit voor het avondeten. Het wordt – hoe kan het ook anders – een pizza. Perfect om deze eerste dag mee af te sluiten!
Terug op de kamer lees ik nog even in mijn boek ‘Een vrouw in de poolnacht’, maar niet veel later val ik als een blok in slaap. Zelfs de harde matras kan me op dat moment niet meer deren.
