Wat hebben we al gehad…hoogte, uitzichten en een waterval. Tijd dus voor een wandeling rond het water…een meer of zoals de Duitsers het noemen een ‘See’. We hebben de keuze tussen de Titisee en de Schluchsee…We kiezen voor Schluchsee…Waarom? Geen specifieke reden, kwam als eerste opgedoken 😉 .
Schluchsee zelf is een klein plaatsje, gelegen aan het gelijknamige stuwmeer. Voordat dit grote meer afgedamd werd, was het een gletsjermeer waarvan het niveau 30 m lager lag dan de hedendaagse waterspiegel. De huidige Schluchsee is 7,3 km bij 1,4 km en heeft een maximale diepte van 61 m…een behoorlijk meertje, toch?
INHOUD
Parking aan Café ‘Die Seestation’
We parkeren de auto op de ruime parking kort bij het Café ‘Die Seestation’, waar we nog even een pitstopje voor een plasje maken. We leggen netjes de gevraagde euro op een schaaltje en vertrekken dan richting het dorpje voor de wandeling.
De Riesenbühlturm
We mogen al gelijk de hoogte in…het gaat stevig omhoog. Als we op ongeveer 3 km zijn, zien we een afslag naar de Riesenbühlturm. Deze ligt niet op het pad dat we via Komoot gedownload hebben, maar is zeker de moeite om de afslag te nemen. Al is de dame van komoot nu helemaal in de war en voor de rest van deze tocht snapt ze er niets meer van. Nu herberekent ze constant de route en begrijpt niet dat we niet terugkeren op haar aanraden…Tja, zelfs de herstart ziet ze niet zitten en blijft aandringen haar adviezen te volgen…frustratie van beiden kanten! Maar goed…wij hebben het laatste woord, zijn al even terug op het pad en negeren de ontgoocheling van komoot’s digitale stem.
Om even terug te koppelen naar de reuzentoren…een aanrader om de omweg te maken. De 35 m hoge toren biedt een 360° uitzicht over het Zwarte Woud en de Schluchsee. In de vier hoekpunten van de basisconstructie is de hoge douglasspar als steunpilaar verwerkt…behoorlijk indrukwekkend, moet ik zeggen.
Hoogtevrees hebben, is ‘not done’ als je de 140 treden beklimt naar het uitkijkplatform. Hoe hoger ik ga, hoe meer kriebels ik vanuit mijn buik naar mijn benen voel kruipen. Je kunt door de houten vloer op het uitkijkplatform helemaal naar beneden kijken…akelig! Het lijkt wel of ik elk moment mijn evenwicht ga verliezen. Focus dus op de omgeving en het magnifieke uitzicht…dat lukt me al iets beter.
Zoals altijd vind ik het naar boven gaan makkelijker dan naar beneden, dus voetje voor voetje en met beide handen aan de reling daal ik de ijzeren doorkijktrap af.
Veilig terug op de begane grond, gaan we het pad terug naar beneden en vervolgen de weg via komoot…met het nodige commentaar dus!
Pauze in Fishbach
We wandelen grotendeels op bospaden, doch ook stukken langs de weg. Gelukkig is er weinig passage van auto’s. De vergezichten over de groene bergweiden zijn een pluspunt tijdens dit deel van de wandeling. Daarom willen we onze lunchpauze nemen op één van de lig-zitbankjes die een prachtig uitzicht biedt over het glooiende grasland en de Heilig-Kreuz-Kapelle in Fischbach. Helaas liggen er zakjes met hondenpoep en laat dat nu net niet aantrekkelijk zijn om je boterhammen te gaan eten.
Dus wandelen we door en dalen via de weg af naar Fishbach, waar we een pauze nemen op het terras van Hotel-Gasthof Hirschen. We bestellen een drankje en een kleine salade met een heerlijk vinaigrette sausje. Het is duidelijk een rustplek voor wandelaars, gezien de vele klanten met rugzakken die op het terras plaatsnemen. In de hoek zit een oudere man met een grote deuter rugzak die net zijn wandelstokken opbergt en een biertje met spaghetti besteld heeft. Nu ja…biertje in Duitsland is een 0,5 l en dus niet echt bier-tje te noemen. Ik vraag me af of het alcoholpercentage hetzelfde is dan dat van ons Belgische bier, gezien de hoeveelheid. Dat zou niet goed komen bij mij.
Als wij onze salade krijgen, komt er een man van een jaar of dertig aan het nabijgelegen tafeltje zitten. Zijn volgeladen rugzak getuigt dat hij al enige dagen onderweg is. We horen de oudere man zeggen dat zijn dag-etappe er op zit en hij hier blijft overnachten in het Gasthof. De jongere man, met Italiaans accent, gaat nog verder door en weet nog niet waar hij zijn tent vanavond zal opzettten. Het zijn dus niet enkel dagwandelaars, maar ook de meerdaagse hikers die hier passeren. Ik vermoed dat de 119 km lange Schluchtensteig hier voorbijkomt. Deze mooie trail die van kloof tot kloof gaat, wordt ook wel het neusje van de zalm genoemd. Ik had hierover ook info opgezocht om tijdens het hemelvaartweekend te doen. De tijd die we ervoor hebben, is helaas te kort…misschien een ander keertje!
Uitzicht vanop de Jägersteig
We komen nu langs een heel mooi stukje, nl. een deeltje van de Jägersteig. We maken weer een omweg en volgen rechts van onze route een steil pad omhoog. Waar het ons brengt, weten we niet onmiddellijk, maar na een degelijke klim komen we boven aan op een prachtig uitzichtpunt. We krijgen een voortreffelijk panorama over de Schluchsee voorgeschoteld. Op het bankje met het mooiste uitzicht zitten vier jongeren. Allemaal met de dagrugzak en hebben net hun lunch op. Als ze even later aanstalten maken hun tocht weer verder te zetten, nemen we hun plaats in. Een mooier plekje om onze boterhammen op te eten, kunnen we ons op dit moment niet wensen.
Langs de Schluchsee
Hierna komt de afdaling en na een tijdje komen we aan de rand van de Schluchsee. Het pad langs dit grote meer straalt een hele rust uit. Aan de overkant steken bergen hoog boven het blauwe water uit. Vissers zitten gemoedelijk vanuit hun bootje te wachten tot ze beet hebben. Een beetje verderop zien we een hele reeks mastjes uitsteken van de eenpersoonszeilbootjes. De zeilschool is volop bezig om jonge, toekomstige zeilers op te leren. Hier en daar waagt men zich tot een frisse duik in het meer. Brrr… ijsberen in koud water…daar moet je toch op voorbereid zijn…niets voor mij, veronderstel ik.
Amalienruhe:
We passeren een rotsrichel met een paviljoentje. Deze richel, gelegen ten zuiden van de spoorlijn bij Schluchsee noemt men Amalienruhe. Reeds in de vroege jaren van het Zwarte Woud toerisme heeft men op de richel een idyllisch bellevue-paviljoentje gebouwd. Het huidige is uiteraard een aantal jaren geleden vernieuwd, maar het uitzicht op het landschap van Schluchsee is nog steeds hetzelfde.
Avondeten in Pizzeria ‘La Piazzo da Franco’
We wandelen de laatste meters en komen terug aan het Café ‘die Seestation’ aan. Het is niet meer open, dus gaan we verder richting het dorp. We vinden een plekje op het terras van Pizzeria ‘La Piazzo da Franco’ in de buurt van het kerkplein. Er is weinig volk aanwezig als we plaatsnemen, maar tegen de tijd dat we onze Spaghetti krijgen, zit het terras al vol. Dat noemt dan ‘geluk hebben’, anders konden we wachten en aanschuiven totdat er een plekje vrijkwam.
In ons appartement wacht het bubbelbad om onze stramme beenspieren na 20 km en de 488 HM weer enigszins in relax-modus te brengen. Ons laatste nacht hier in Feldberg. Morgen nog een stadswandeling in Straatsburg en dan ‘geht es zurück nach Hause’.
Wandeling Schluchsee en Riesenbühltrum: praktisch:
- Info mogelijke wandelingen Schluchsee/Jägersteig: www.komoot.com
- Beginpunt wandeling: aan Café ‘die Seestation’
- Lengte: +/- 20 km
- Hoogteverschil: 488 HM+ en 488 HM-
- Zwaarte: matige tocht
- Parking: buurt van café ‘die Seestation’, ruime parking
- Link Gpx: https://www.komoot.com/nl-nl/tour/1127620015
