Bijna 3 maanden geleden ging ik onder het mes voor een Hallux Valgus operatie aan mijn linkervoet. Een operatie die ik al jaren uitstelde, gezien de lange recuperatieperiode die hierop volgt. Van de Hallux Valgus had ik niet zoveel last, buiten een beperkte schoenkeuze en een knobbel die overduidelijk zichtbaar was. Uiteraard heb ik eerst allerhande spalkjes, sportortheses en teencorrectors uitgeprobeerd om toch maar geen operatie te moeten ondergaan. Ik kan je nu al meegeven… NIETS HIELP!!
INHOUD
Waarom dan toch de operatie?
Het laatste anderhalf jaar had ik veel pijn aan de peesplaat onder mijn voet tijdens het hardlopen. Ik dacht meteen aan Plantar Fasciitis, maar na een echo en RX bleek dat er een bindweefselknobbeltje op de peesplaat zat en werd de diagnose ‘Plantar Fibromatose’ gesteld. Inlegzolen werden opnieuw voorgeschreven en dit hielp mondjesmaat. Wandelen lukte weer, maar hardlopen…tja, dat is een ander verhaal.
Hierna nam ik onmiddellijk contact op met de orthopedie-afdeling en in maart vorig jaar kreeg ik te horen dat er geen operatieve behandeling voor de fibromatose zelf is, maar dat het wel dringend noodzakelijk was om de Hallux Valgus te laten behandelen om toekomstige problemen te voorkomen. Vanwege mijn werk kon ik niet meteen behandeld worden, dus besloot ik te wachten op de second opinion van een andere arts die ik ook had benaderd. Het duurde echter enkele maanden voordat ik een afspraak kon maken. Lang verhaal kort…december 2023 ben ik dan uiteindelijk geopereerd.
De operatie
De operatie gebeurde onder locoregionale om de voet te verdoven en pijn te verminderen tijdens en zelfs tijdelijk na de ingreep. Gezien ik behoorlijk nerveus was voor de ingreep, werd er voorgesteld om gebruik te maken van een roesje en werd er Midazolam IV toegediend. Midazolam is een vorm van sedatie en zorgt ervoor dat je slaperig wordt, maar in principe niet volledig in slaap valt.
Ik? Wel…ik viel wel in slaap, aangezien ik me enkel nog het begin van de ingreep herinner en uiteindelijk nog net het zinnetje hoorde: ‘het is bijna gedaan, we moeten enkel nog sluiten.’ Met sluiten bedoelt men uiteraard de incisie dichthechten. Gezien Midazolam het reactievermogen kan beïnvloeden, mag men gedurende 12 uur niet actief deelnemen aan het verkeer of autorijden. Met mijn voetoperatie was dit sowieso ‘not done’ voor de eerstvolgende weken.
Ik twijfelde even of ik in deze blog ook iets zou vermelden over de procedure van de operatie zelf. Aangezien deze informatie uitgebreid beschikbaar is op het internet, heb ik besloten om dit hier niet verder toe te lichten.
Na de ingreep werd er nog een corrigerend verband aangebracht en werd ik even later terug naar de daghospitalisatie-afdeling gebracht. Nadat ik een aangepaste, ontlastende schoen gekregen had, mocht ik diezelfde dag nog naar huis. Deze schoen heeft een heel stijve zool, die ervoor zorgt dat de voorvoet grotendeels ontlast wordt. Best is om de eerste 2 weken sowieso niet te steunen op de geopereerde voet.
Jelse was me komen halen en met behulp van krukken verliet ik het ziekenhuis. Nog een tussenstop bij de apotheek om de nodige pijnmedicatie te halen en niet veel later installeerde ik me in de zetel, waarin ik deze ochtend reeds een kussen en donsdeken had gelegd. Blij dat we alweer een stapje verder zijn, gezien ik préoperatief toch wel de nodige nervositeit voor deze ingreep had ervaren.
De eerste weken postoperatief
Bart was gedurende die eerste week weg voor zijn werk, maar ik had het geluk dat Jelse een hele week thuis bleef om te helpen. Hij stond elke ochtend vroeg op om voor paarden, hond, katten en kippen te zorgen, reisde dagelijks op en neer naar Leuven voor zijn opleiding, bereidde ’s avonds het eten en verzorgde hierna opnieuw alle dieren. Een hele opgave waar hij niet gewend aan was, maar hij deed het zonder klagen…ontzettend dankbaar hiervoor!!
Mijn eigen persoonlijke bijdrage bestond voornamelijk uit liggen in de zetel, pijnmedicatie innemen, ontzettend misselijk zijn, boeken lezen of netflix kijken. Ik kan je garanderen dat dit al snel gaat vervelen, maar we moesten erdoor.
De tweede week was Bart terug thuis en met kerstmis voor de deur… een hele uitdaging om alles in zijn eentje te regelen. Er moesten nog tal van cadeautjes worden gezocht en gevonden, want van mijn voornemen om alle cadeaus van tevoren in huis te halen was slechts een derde gelukt. Enkele cadeaus kwamen via Bpost of postNL en wanneer de bel ging, hinkelde ik met krukken gestaag richting poort om het pakketje aan te nemen. Ons huis ligt 100 m verwijderd van de straatkant en dit vergde dus enige inspanning.
Zoals elk jaar vierden we kerstmis bij mijn moeder, dus ik kon gewoon aanschuiven aan tafel voor het diner. Ik zat op een plekje waar ik veilig mijn voet in hoogstand kon zetten, zodat niemand er per ongeluk tegen zou lopen.
Nieuwjaar vierden we thuis met ons tweetjes, gezien we altijd paraat moeten staan bij de paardenstallen rond middernacht. Vanwege het vuurwerk hebben de paarden elk jaar weer een paar angstige uurtjes te doorstaan. Gewoon bij hun zijn en wat extra hooi geven, zorgt ervoor dat ze de eerste spannende uren van het nieuwe jaar makkelijker kunnen trotseren.
Na 14 dagen mocht het corrigerend verband eraf en de hechtingen verwijderd worden. What a relief!! De pijn werd voornamelijk door de correctie veroorzaakt, maar nu voelde ik eindelijk enige verlichting. De wonde was aan de buitenkant al goed geheeld en het dunne, paars-rode operatielijntje zal mettertijd steeds minder zichtbaar worden.
Twee weken na Nieuwjaar moest Bart opnieuw een weekje weg, dit keer naar het warmere Valencia. Helaas werd in België de eerste serieuze winterprik voorspeld. De dag voor zijn vertrek had hij de stallen voorzien van dikke laag strooisel, zodat ik alleen maar de mestballetjes hoefde te verwijderen en niet teveel met de kruiwagen op en af moest rijden. Om mijn Donjoy-schoen te beschermen, hadden we van die blauwe plastieke operatieschoentjes besteld. Helaas gingen deze elke keer stuk en heb ik ze later vervangen door een waterdichte overtreklaars die ik op Bol.com besteld had.
Het was absoluut niet makkelijk om met een kruiwagen vol hooi door de sneeuw te manoeuvreren. Mijn voet vond geen grip en kantelde herhaaldelijk van links naar rechts, wat behoorlijk pijnlijk was. Bovendien kostte het veel energie om telkens het ijs uit de bevroren waterbakken te hakken en ze vervolgens weer te vullen met emmertjes water. Ik merkte dat mijn conditie behoorlijk was afgenomen in de paar weken na de operatie. Het is natuurlijk volledig normaal dat het herstel tijd kost en mijn lichaam die tijd nodig heeft om weer op krachten te komen. Niet tegenstaand moet onze mini-boerderij de nodige zorgen krijgen.
Zes weken postoperatief
Zes weken na de operatie ging ik terug op consultatie en werd er een RX genomen om te kijken of de aangebrachte breuk hersteld was. Alles zag er goed uit en ik mocht terug een normale schoen aandoen, maar in werkelijkheid viel dat behoorlijk tegen. Door de zwelling was het dragen van schoenen erg pijnlijk of kreeg ik zelfs mijn voet er niet in. Enkel mijn oude Brooks Glycerin 20 kon ik voor enkele uurtjes aan mijn voet verdragen.
Om een paar slippers te vinden die comfortabel waren, gingen we op zoek naar een paar met zeer zachte voering aan de binnenkant. Die vonden we op een zondag in Maasmechelen Village. Omdat ik nog moeilijk kon stappen en gezien de grote drukte op die eerste zonnige zondag, was het bezoek aan dit outlet shoppingsdorp niet zo slim geweest. Doodmoe plofte ik na afloop in de zeteltjes bij ‘The Bakery’ met een warme tas Macha Latté, maar met in mijn winkeltasje wel de wollen slippertjes.
Acht weken postoperatief
Na acht weken herstel zou ik eigenlijk het werk terug mogen aanvatten, maar ik merkte dat ik nog niet ten volle kon functioneren. Nog steeds moest ik na bepaalde huishoudelijke taken mijn voet in hoogstand plaatsen en/of rusten om terug op kracht te komen. Autorijden was een uitdaging, vooral als ik moest schakelen. Ik herinner nog die ene keer toen ik plotseling hard moest remmen, omdat een vrachtwagen voor me inschoot op de rotonde…een pijnlijke ervaring kan ik je zeggen. Doordat ik voortdurend mijn aandacht richtte op het gebruik van mijn linkervoet, werd ik te behoedzaam tijdens het rijden. Ook wandelen ging nog niet soepel en ik maakte me zorgen over hoe ik op mijn werk kon geraken en daar naar behoren kon functioneren.
Ondertussen was ik gestart met Kiné en ook daar werd geconstateerd dat alles nog stug en onbuigzaam was. Na controle bij de huisarts werd beslist dat ik nog 3 weken thuis moest blijven om intensief te revalideren. Ik voelde me schuldig, want mijn volle uurrooster diende nu vervangen te worden door mijn collega’s. Na een telefoontje van de directie en een mede-collega zag ik wel het nut van dit verlengde verlof en voelde me een stuk beter.
Huidige tijd: kiné en het verdere verloop van mijn revalidatie
Bij de kiné wordt de nadruk gelegd op het correct afrollen en het terug buigzaam maken van de grote teen. Er wordt aandacht gegeven aan een goede opbouw en ik kan er terecht met mijn vragen als ik ergens over twijfel. Ook thuis maak ik voldoende ruimte om de oefeningen verder te zetten en tevens te werken aan mijn conditie. Ik maak geregeld een korte wandeling die in het begin nog zeer pijnlijk verliep, maar nu kan ik toch ongeveer 4 km min of meer pijnloos stappen. Ik train op de crosstrainer en we maken uitstapjes met de fiets.
Sinds deze week ben ik ook terug gestart met zwemmen en ga ik proberen om dit minstens één keer per week te doen… een voortreffelijk alternatief voor de opbouw van mijn conditie. Ik ga niet beweren dat het revalidatieproces pijnloos verloopt, maar ik zie nu al een positief resultaat…ik boek vooruitgang!!
Ik ben er nog niet en de kiné moet nog gedurende een langere periode verdergezet worden, maar ik voel me steeds sterker worden en heb het gevoel dat ik klaar ben om volgende week mijn lessen en stagebegeleiding weer op te pakken.
