Etappe 3: Emstrur – Þórsmörk Langidalur: 16,9 km – 483 HM + en 755 HM-
Als ik vanochtend om 5u30 wakker word hoor ik zachtjes regendruppels vallen op de tent. Dit zal de eerste dag worden dat we het tentzeil nat in de hoes zullen steken. Tot nu toe hebben we heel veel geluk gehad met het weer.
INHOUD
Deze nacht heb ik voor het eerst geen kou gehad
Deze nacht ben ik voor het eerst niet wakker geworden van de kou. De tip die we gisteren van begeleider Kjeld kregen om enkel in thermische kleding in de slaapzak te kruipen, heeft echt geholpen. Aanvankelijk was ik een beetje sceptisch en had ik mijn reservebroek en trui al naast mijn slaapmatje gelegd, maar het creëren van luchtlaagjes blijkt verrassend goed te isoleren. De luchtlaag helpt de warmte vast te houden en voorkomt dat de kou doordringt in de slaapzak. Ik heb de hele nacht comfortabel kunnen slapen. Vanaf nu zal ik absoluut mijn thermische kleding meteen aantrekken en genieten van de voordelen van deze eenvoudige, doch effectieve gewoonte.
Het is nog vroeg in de ochtend en er is weinig activiteit te bespeuren bij de tenten. Ik kleed me snel aan en loop naar het sanitair blok. Ik trek mijn regenkap volledig over mijn hoofd en hoop dat het niet de hele dag gaat regenen. Fingers crossed!
Aan de douche staan een paar mensen te wachten en aan de wastafels is het aanschuiven om mijn waterfles voor de koffie bij te vullen. Die maak ik klaar in ons voortentje. Één van de voordelen van onze tunneltent is toch wel het voortentje…ruim en veel plaats om de gasbrander veilig neer te zetten. Ik steek de gasbrander aan en begin water te koken voor een lekker kopje koffie.
Op de kampeerplek onder ons, zijn ze reeds druk bezig om tenten af te breken en zich klaar te maken voor vertrek. In onze groep is alles nog vredig en rustig. Lang zal dit echter niet duren, want mijn groepsgenoten worden stilaan wakker en voor het goed en wel vijftien minuten later is, is iedereen in de weer om spullen bij elkaar te rapen.
Tent opruimen in de regen is een ander paar mouwen dan bij droog weer
Als het droog is, is het gemakkelijk om alles op te ruimen en in je rugzak te stoppen. Je kunt een deel buiten leggen en het later netjes opbergen in je rugzak.
Nu het regent, moeten we alles onder het afdakje in de voortent houden. Ik ben nu letterlijk op mijn knieën aan het rommelen in mijn rugzak, terwijl Bart ook zijn rugzak tijdig moet klaarmaken. Kort gezegd, we zitten elkaar behoorlijk in de weg, maar toch weer content met die ruime voortent.
Na het ontbijt zetten we onze spullen in de grote witte partytent vooraleer de Jeep komt voor het bagagevervoer. Zo blijven ze gelukkig droog. Ondertussen gaan we luisteren naar de ochtendbriefing en krijgen we opnieuw een korte opwarming voor de tocht van vandaag. Gezien we vandaag de eerste bomen zullen tegenkomen, krijgen we als extraatje een leerzame introductie mee van Willem over het ontstaan van bomen op IJsland.
Klaar voor vertrek
Deze dag bestaat grotendeels uit afdalen, maar eerst moeten we nog een heuvelkam oversteken. Ook staat er nog een laatste riviercrossing op het programma en naar het schijnt is deze steviger dan diegene die we reeds overgestoken zijn. Als alles ingeladen is in de aanhangwagen, zijn we klaar voor een dag vol afwisseling.
We laten de zwart-groene vallei en het stromend riviertje achter ons en begeven ons bergopwaarts richting Þórsmörk Langidalur. De regen van een deze ochtend is gelukkig alweer voorbij.
Het oversteken van de canyon vergt toch wat concentratie
We wandelen een tijdje in groep over de zwarte asvallei, steken het eerste riviertje over en klimmen dan hoger de heuvel op. De paden zijn smaller en er is beduidend meer begroeiing. We stappen met z’n allen achter elkaar, totdat we de canyon gaan oversteken. De groepsdynamiek verandert naarmate we de afdaling beginnen. Sommigen zijn zelfverzekerd en gaan soepel naar beneden, terwijl anderen hun aandacht moeten richten om comfortabel langs het onregelmatige pad te bewegen. Ieder maakt de afdaling in zijn eigen tempo. Zelf heb ik nu ook mijn focus nodig bij elke stap. Gelukkig wordt het laatste stukje vergemakkelijkt doordat er een hek langs de rand geplaatst is.
We steken de kloof over via twee stevige bruggetjes. Onder ons hoor je het kolkende geluid van de woeste rivier die zichzelf een weg baant doorheen de ruige kloof. We lopen langs de rotswand en zoeken steun aan de ketting die eraan bevestigd is. Het laatste stukje grijpen we het ijzeren handvat vast om makkelijker omhoog te geraken.
Boven blijf ik even stilstaan om op adem te komen en krijg een prachtig beeld te zien over de zwarte vallei en de rivier die we net overgestoken zijn. Wat is dit toch een bijzondere omgeving.
Vlakker terrein en de Eyjafjallajökull vulkaan
We lopen steeds verder over vast lavagesteente of mulle as. De moeilijkheidgraad van het terrein ligt achter ons en we kunnen nu vlot doorstappen. Achter een muur van rotsen vinden we een geschikte plek om te lunchen. De gevriesdroogde maaltijden bekomen me nog steeds niet goed, maar gisteravond heb ik besloten om een immodium instant te nemen en ik merk duidelijk een verschil. Helemaal blij hiermee!!
Als we na de lunch weer verder trekken, komen we al snel in een totaal andere omgeving terecht. De eerste berkenstruikjes komen al tussen de lavastenen piepen. In de verte zie je de Eyjafjallajökull vulkaan hoog boven alles uittorenen. De besneeuwde top verscholen achter laaghangende witte wolkensluiers.
De Eyjafjallajökull vulkaan is vooral bekend geworden vanwege de uitbarsting in 2010. Deze uitbarsting zorgde voor grote verstoringen in het vliegverkeer, omdat de aswolken de motoren van vliegtuigen konden beschadigen.
Ik kan me nog goed herinneren dat sommige collega’s hierdoor niet op tijd terug op het werk waren na hun vakantie. Het verbaasd me echter dat dit alweer 13 jaar geleden is, het lijkt veel korter geleden. Gelukkig is de vulkaan nu rustig en vormt het vooral een spectaculair natuurlijk fenomeen om naar te kijken.
Het landschap begint te veranderen
De droge en kale ondergrond begint langzaam plaats te maken voor struiken, berkenbomen en stevig gras. Bomen zijn schaars op IJsland. Als ze er groeien, is dat meestal in dwergvorm, struikachtig. Als er een groepje bomen bij elkaar staat, noemt men dat al gauw een bos. Het valt ook op dat er, om die reden, weinig hout wordt gebruikt bij huizen. Heel veel woningen zijn van golfplaten gemaakt.
De laatste rivieroversteek van de Laugavegur Trail
De laatste rivieroversteek ligt voor ons. Kjeld, de eerste begeleider heeft een plek uitgezocht waar we met z’n allen veilig kunnen oversteken. Wandelschoenen worden weer vervangen door waterschoenen. Broekspijpen zo hoog mogelijk boven de knie opgerold, want deze oversteek lijkt dieper en krachtiger te stromen dan de voorgaande crossings. De oversteek bestaat uit 2 delen met in het midden een klein eilandje. Terwijl ik mijn beurt afwacht om de sterke stroming te trotseren, zie ik dat een oudere dame enorm veel moeite heeft om tegen de stroming in te gaan. Kjeld, die toekijkt vanop de oever, begeeft zich terug in de rivier en helpt de dame veilig oversteken. Pfff….dat beloofd!
Ik stap het ijskoude water in en controleer bij elke stap of het veilig genoeg is om mijn voet neer te zetten. Het water stroomt snel en duwt hard tegen mijn voeten aan. Ik moet mijn best doen om mijn evenwicht te bewaren. Hoe goed ik ook van plan was om dit bedachtzaam en rustig te doen, nu het ijskoude gletsjerwater over mijn voeten en benen stroomt, wil ik maar één ding…er zo snel mogelijk uit! De kou neemt niet af na verloop van tijd, maar verandert in pure pijn. Zelfs als je uit het water komt, blijft de kou nog even tot in je botten prikken en zijn je bloedvaten in volledige vasoconstrictie. Bart heeft hier duidelijk minder last van en vindt wellicht dat ik overdrijf, maar hier geraak ik nooit gewend aan.
Ik droog mijn voeten af en doe snel mijn warme sokken en schoenen aan. We blijven nog even op een steen aan de rivieroever zitten, alvorens we weer verder gaan.
Het bos van Þórsmörk en zijn legende
Na de rivieroversteek komen we uit in het bos van Þórsmörk, ook wel bekend als ‘het bos van Thor’. Het bos heeft een aparte sfeer door de struikachtige berkenbomen en ik herinner me de legende die deze ochtend bij de introductie verteld werd.
Volgens de legende is Thorsmork vernoemd naar de god Thor, die in de Noorse mythologie wordt geassocieerd met donder, bliksem en bescherming. Thor zou zijn hamer, genaamd Mjölnir, hebben laten vallen in het gebied waar nu het bos van Thorsmork ligt. De bomen en vegetatie in het bos zouden zijn gegroeid uit de plek waar de hamer de grond raakte.
Er zijn blijkbaar nog andere legenden en mythen over dit bos te vinden, waardoor het een beetje een mystiek karakter krijgt. Ik hou het voorlopig gewoon bij deze mythe.
Splitsing Langidalur en Husadalur
We mogen de splitsing Þórsmörk Langidalur en Þórsmörk Husadalur niet missen. Wij overnachten vandaag in Langidalur en morgen pas in Husadalur. Op zich geen probleem gezien de kampplaats duidelijk aangegeven staat. Tussen de berken door gaan we naar beneden en zien het kampeerveld bij de trekkershutten verschijnen. Het ligt aan de rand van een breed, steenachtig rivierdal, omgeven door bomen en hoge bergen. Eigenlijk eindigt hier de laugavegur trail en begint de Fimmvörðuháls trail. Wij gaan morgen nog verder naar Þórsmörk Husadalur waar we onze laatste dag zullen doorbrengen.
Kampplaats Þórsmörk Langidalur
Þórsmörk Langidalur is een verademing. Als we beneden arriveren, lijkt het wel of we een oase betreden. Een klein riviertje stroomt doorheen de weelderige plantengroei. Hier en daar zijn kleine veldjes voorzien om je tent op te zetten langs het riviertje. Wij krijgen een grotere plek toegewezen waar we met de hele groep samen kunnen staan.
Voor het eerst moeten we de tent niet opzetten op een rotsachtige bodem, maar kunnen we pitchen op gras. Aan de zijkant van de hutten staat een grote, witte tent waar we met z’n allen ons avondmaal klaarmaken, alvorens we de avondbriefing krijgen.
De avondmedidatie
Na een verfrissende douche sluiten we ons aan bij Henk, die een avondmeditatie voorziet voor een klein groepje. Het plekje dat hij uitgekozen heeft, is werkelijk idyllisch. We liggen ontspannen op het zachte gras en horen de rustige stem van Henk die ons begeleidt in de meditatie, terwijl het geluid van het kabbelende riviertje op de achtergrond klinkt. Zelfs ik krijg voor even het gevoel van totale ontspanning en harmonie door de rustgevende natuur om ons heen. Lang duurt dit nooit bij mij en langzaam zet ik me terug recht en geniet nog even van de rust die hier in het groepje heerst. Het duurt nog even vooraleer Henk de anderen begeleidt met het rustig afsluiten van de meditatie en we ons even later terug naar de kampplaats begeven.
Afsluiter van de avond
Aan de partytent heerst er een drukte van jewelste. Onze groep heeft er zich gesetteld en zijn klaar voor een avond met spelletjes. We zetten ons er gezellig bij, maar de drukte is teveel voor Bart. Die houdt meer van rust in de avonduren, dus we gaan nog even in de omgeving voor een korte wandeling. We steken de rivier over en kijken geïnteresseerd toe hoe een offroad-bus hotsend en botsend door de rivier manoevreert om het laatste groepje mensen op te pikken en terug naar Reykjavik te brengen.
Terwijl we rustig toekijken vanaf de verrijdbare brug, zien we hoe een aantal offroad Jeeps behoedzaam door de rivier waden. Het is opmerkelijk hoe alle chauffeurs eenzelfde techniek toepassen, want ze voeren allemaal dezelfde manoeuvres uit.
Op het eerste zicht lijkt het water niet bijzonder diep, maar schijn bedriegt. Het moment dat de banden van de Jeeps het water raken, verdwijnen ze volledig in de rivierbedding. De stroming van de rivier is ook allesbehalve mild. Het is duidelijk dat deze chauffeurs niet alleen avontuurlijk ingesteld moeten zijn, maar ook uitstekende stuurmanskunsten dienen te bezitten om deze uitdagende situatie het hoofd te bieden.
We wandelen nog even verder tot aan de grot, die boven ons uittorent en keren daarna terug naar de kampplaats. Ze ziet er een beetje griezelig uit en ik vraag me af welk mythisch wezen zich hier schuilhoudt.
Bij aankomst op de kampplaats zit de sfeer er nog steeds goed in. In de partytent zijn de spelletjes nog in volle gang en er klinkt gelach en vrolijkheid doorheen de dunne wand. Wij besluiten de rust op te zoeken aan de tent en de avond af te sluiten.
