Tenerife – Paisaje Lunar

‘Naar de sprookjesachtige minaretten en torens van het maanlandschap’.  Zo staat de wandeling naar Paisaje Lunar aangegeven in het wandelgidsje. Het staat gekleurd als blauwe wandeling: ‘Gemakkelijk, paden zijn meestal voldoende breed, niet al te steil en ook bij slecht weer relatief veilig. Ze zijn ook met kinderen of voor oudere wandelaars zonder gevaar te bewandelen’.

INHOUD

Hier wil ik toch een kanttekening maken dat je wel over enige conditie moet beschikken, daar het toch wel een stevige klim inhoudt, alvorens je het maanlandschap bereikt. Reken daarbij dat je op een hoogte van meer dan 1500 m tot 2000 m wandelt en dan is het wel even puffen… 
Dit ondervonden wij althans toen we richting Paisaje Lunar wandelden.

Het was mistig en fris toen we uit de auto stapten op de parking in Vilaflor. Ik bekeek nog een laatste keer de KMI-app om zeker te zijn dat ik me niet vergiste door mijn wandelskort aan te trekken. Op dat ogenblik zou ik liever mijn warme legging aanhouden…zo koud voelde het! 

We passeerden een typisch Spaanse kerkje, iglesia san Pedro apóstol. Uit de open deur klonk het gezang van de kerkgangers. Op het pleintje voor de kerk stond politie…het is de week voor Pasen en in de Spaanse landen wordt de Semana Santa, ofwel heilige of goede week, uitbundig vormgegeven. We hadden de dagen ervoor al een glimp opgevangen van startende processies in verschillende gemeenten en dachten dat deze misviering ook in het kader van de Semana Santa werd gehouden. Maar we werden stevig met de voeten op de grond gezet toen we naar binnen gluurden. Op dat ogenblik werd er in de volle kerk afscheid genomen van een dierbaar iemand.  Haastig wandelden we verder naar het dorpspleintje waar de wandeling start. We hadden nog niet ontbeten en namen plaats aan de lange waterfontein om onze boterhammen op te eten. 

Hierna liepen we via de dorpsstraat naar beneden en sloegen de tweede weg linksaf om aan de wandeltocht te beginnen. Oranje en witte bloemen op de muurtjes vergezelden onze weg. We daalden af tot Barranco del Chorrillo, waar we voorbij het waterreservoir een stenen pad omhoogliepen. Het pad is bezaaid met losliggende keien en door de stevige stijging verre van licht te noemen. Het uitzicht over de landbouwterrassen des te mooier. Al gauw verdwijnt mijn softshell in de rugzak en ben ik content dat ik mijn skort aan heb. Ondanks het kille, mistige weer heb ik het behoorlijk warm. 

We naderen een uitzichtpunt op 1630 m hoogte. Ik weet dit nog exact, want ik dacht dat we daar mogelijks op het hoogste punt zaten. We mochten inderdaad even omlaag en kwamen uit in een kloof, Barranco de las Mesas, denk ik. Deze staken we over en we klommen verder omhoog door het dennenbos tot op de splitsing waar de cirkel naar Paisaje Lunar begint. Het is stevig klimmen op de Camino de Chasna en ik heb het gevoel dat mijn conditie me volledig in de steek laat. Mijn poging te praten wordt bemoeilijkt door het happen naar adem. 

Dat we niet de enigen zijn die afentoe even moeten bekomen, merk ik even later als ik 2 tieners langs de weg zie zitten, hoofd omlaag, zuchtend en gedwongen luisterend naar de aanmaningen van hun moeder om op te staan en verder te gaan. Vader staat er wat passief bij en geeft aan hun wat ruimte te geven. Moeder draait zich om en stapt resoluut verder in haar eentje. 

Even later naderen we het miniatuurmaanlandschap. Het is niet groot, maar je waant je een moment lang in een totaal andere omgeving. We houden hier een korte stop alvorens door te klimmen naar de volgende bergrug.  We passeren enkele grote huevos (lavakogels) die best wel imponerend zijn, als je beseft waar ze vandaan komen.

Als we aan de splitsing naar het zwarte maanlandschap komen, besluiten we deze afslag te nemen. Het betekent nog verder klimmen, maar de nieuwsgierigheid krijgt de bovenhand. Bovenaan worden we beloond met een prachtig schouwspel van voorbijdrijvende wolken op het sneeuwwitte wolkentapijt. Dit vraagt om een rustmoment. Als de mist opentrekt, zien we in de diepte Paisaje Lunar liggen. 

Het zwarte maanlandschap ligt op iets meer dan 2000 m hoogte en heeft echt wel iets betoverend. Ik zou graag nog verder willen lopen, maar we weten niet hoever ons dit zal leiden en we moeten nog een heel stuk terug naar Paisaje Lunar en daarna nog de retour naar Vilaflor. 

Paisaje Lunar is mooi, maar veel kleiner dan we verwacht hadden. Je kunt deze beige rotsformaties bewonderen vanaf een uitkijkpunt. Er heen lopen is niet meer toegestaan vanwege natuurbescherming.  Aangezien we hier een kleine lunchpauze nemen, vergeet ik dan ook om deftige foto’s van deze minaretten te nemen…spijt alom!! 

De terugweg is uiteraard dalend en we zijn dan ook binnen afzienbare tijd beneden in Vilaflor. Nog even bekomen op het terras aan het dorpspleintje en rijden dan terug naar de airBnB. 

Paisaje Lunar speelt de hoofdrol in deze wandeling en gezien de kleine omvang ervan, kan deze tocht als teleurstellend ervaren worden. Doch wil ik meegeven dat de wandeling op zich heel wat mooie elementen in petto heeft en hiervoor toch de moeite waard is. 

Paisaje Lunar: praktisch

Paisaje Lunar op Youtube