Tenerife – Cruz de Gala

Het boekje Rother Wandelgidsen: ‘Tenerife – de mooiste kust -en bergwandelingen’ ligt voor me op tafel. Ik kijk vertwijfeld naar de verschillende wandelingen die ik thuis eruit gehaald heb als mogelijke kandidaat voor ons weekje vakantie. 

Vrijdagavond zijn we op dit Canarische eiland aangekomen, hebben de auto opgehaald en rechtstreeks naar onze airBnB gereden. Tijdens die rit was al gelijk duidelijk dat de uitstapjes letterlijk met vele up – en downhills over soms toch wel smalle wegen, zullen verlopen. Of ik zal aanbieden het stuur over te nemen, valt zeer te betwijfelen. 

Begin dit jaar stond een wandelvakantie in Tenerife helemaal niet op het programma. Oh neen, ik was voorbereid om de Rota Vicentina te gaan verkennen. Geveld door het coronavirus begin maart en de daaropvolgende drukke en stressvolle werkweken, hebben ons doen uitwijken naar dit prachtige eiland. Overtuigd was ik nog niet helemaal van deze keuze, want mijn stress…die wandelde ik er liever uit in een meerdaagse trektocht. Toch was de combinatie hiking en rondkuieren een voltreffer!! Bovendien had ik nog heel wat schoolwerk dat, een week vervroegd, afgerond moest worden. 

Dus, nadat we gisteren een rondkuier-dag genomen hadden, was het vandaag de beurt aan een wandeling. De keuze viel op de Guergues-trail. Een mooi pad van ongeveer 7 km. Niet te lang, niet te zwaar voor die eerste wandeling. Nadat we eerst langs een behoorlijk smal pad omhoog gereden waren met de auto, kwamen we erachter dat desbetreffende trail gesloten was. Blijkbaar was het pad wat in verval geraakt en werd de veiligheid niet meer gegarandeerd. We reden verder en verder, hoger en hoger…we reden voorbij de parking aan de Masca-kloof,…totdat we tot het besef kwamen dat we nergens ook maar enigszins een parkeerplek zouden vinden en daarom rechtsomkeer maakten.

Dat stuk helemaal terug naar beneden rijden…wel, ik kan je garanderen dat ik Bart zelden, misschien zelf nog nooit zenuwachtig het stuur heb zien hanteren. Het kruisen van auto’s in die smalle haarspeldbochten met langs je de duizelingwekkende diepte, werkt nu niet bepaald stress-reducerend. 
Het positieve was,… aldus Bart: ’de andere wegen lijken ineens veel simpeler om te rijden!’

Nu goed…wat nu? Ik had de verschillende wandelingen in 4 cirkels onderverdeeld. De Guergues trail bevond zich in de eerste cirkel, dus zochten we een wandeling in die buurt. Ons oog viel op ‘Cruz de Gala’, een sprookjesachtige ronde door het laurierbos met uitzicht op El Teide, zo beloofde het Rother gidsje. 
Het startpunt ligt langs de hoofdweg, 1,5 km boven Erjos, aan ‘Restaurante Fleytas’. Veel parkeerruimte is er echter niet. Aangezien de restaurantparking privé is, heb je enkel de mogelijkheid om langs de weg aan de bushalte je auto te plaatsen.  

De ‘Cruz de Gala’-wandeling wordt aangegeven als een lichte wandeling. Exact wat we voor die eerste wandeldag zochten. Vanaf de bushalte liepen we ongeveer 50 m langs de weg om dan links af te buigen richting de trail. Het zicht is prachtig…je komt inderdaad in een sprookjesachtig dal terecht met de bergen op de voorgrond. 

Het is wel even klimmen, vooraleer we in een heerlijk naar dennennaalden geurend bos konden stappen. Tussen de bomen door vangen we een glimp op van de statige El Teide vulkaan met Pico Viejo als trouwe wachter ernaast.

Dat onze conditie serieus wat te verduren heeft gekregen door het corona-virus een maand geleden, werd duidelijk toen we de volgende klim mochten aanvatten. Zuchtend en naar adem happend, komen we boven aan. We worden getrakteerd op een magnifiek uitzicht over het Teno-gebergte. Links van ons zien we in de verte de eilanden La Gomera en La Palma boven de waterspiegel uit rijzen. Voor ons krijgen we dit keer een totaalbeeld over beide vulkanen. Het is echt een pracht-spot om even te pauzeren en te genieten van al dit natuurschoon. 

We vervolgden onze weg naar rechts en kwamen even later uit in een laurierbosje, waar we onze lunch opaten. Uiteraard konden we het niet laten om nog eens een keertje fout te lopen. Het bergafwaarts gaan viel zo goed mee dat we niet doorhadden dat we totaal verkeerd zaten. Er zat niets anders op dan opnieuw naar boven te sjokken…leuk was anders! 
Na een tijdje op het juiste pad, konden we voor een derde keer een blik werpen op El Teide. Het gaf me een beetje ‘Alice in Wonderland-gevoel’. Zo vanuit de schaduw van het bos naar de open vlakte te wandelen en in de verte El Teide en Pico Viejo hoog boven alles te zien uittorenen. Wat een prachtig en machtig natuur-moment! 

Het laatste stukje liep terug door de vlakte van onze heenweg en al gauw zagen we het restaurant en de bushalte voor ons opduiken. 

Ook al stond deze wandeling ergens onderaan mijn lijstje van mogelijke wandelingen, het was een fantastische tocht doorheen een verscheidenheid van natuur en vergezichten.