Etappe 1: Landmannalaugar – Hrafntinnusker – Alftavatn: 23,2 km – 918 HM + en 1016 HM-
Ik heb gisteravond voor de veiligheid mijn wekker gezet om 5.45 u, maar ik ben ruim, voor mijn gsm een signaal geeft, wakker. Ik heb in stukken en brokken geslapen, regelmatig wakker wordend van het stijf liggen op mijn slaapmatje en de koude die hier steevast doorheen komt, ondanks dat ik me helemaal in mijn slaapzak gewurmd heb met meer lagen aan dan comfortabel is.
INHOUD
De ochtend van vertrek
Het is nog stil op de camping als ik naar het sanitair blok strompel met mijn stijve lichaam, duidelijk niet meer gewoon om zo laag bij de grond te slapen. Aan de binnenkant van de toiletdeur rust een grote mot…als die maar netjes blijft zitten en niet begint rond te fladderen! Gelukkig stoort ze zich niet aan mij en kan ik opgelucht het toilethokje verlaten. Het sanitair blok is vrij ruim…aan weerskanten zijn er toiletten en douches met in het midden twee rijen wastafels met spiegels. Aan de zijkant hangen handdoeken, kousen en badkleding te drogen. Dit doe mij beseffen dat ik mijn klamme handdoek straks best aan de buitenkant van mijn rugzak hang, alsook mijn badpak, want die was deze ochtend nog steeds vochtig. Ook mijn kousen die ik gisteren nog snel uitgewassen heb, zijn nog steeds nat. De nacht is te koud om iets te kunnen drogen…dat belooft!!
Ik fris me op, poets mijn tanden en ga terug richting tent om een potje water op te zetten voor een kop koffie. Aan de waterkranen, in het midden van de kampplaats, lopen 3 schapen die aan grashalmen knabbelen die aan de betonblokken van de wasbakken omhooggeschoten zijn. Verder zullen ze niet veel groene hapjes vinden, want de kale rotsgrond op de camping is enkel bezaaid met keien en steentjes.
Terwijl mijn koffie staat af te koelen, maak ik Bart wakker, want als we kant en klaar voor de briefing van 8.00u willen verschijnen, zullen we mogen opschieten. Mezelf kennende ben ik heel chaotisch in het opruimen van mijn spullen in de lage tent en onder tijdsdruk verergerd dit alleen maar. Rondom ons begint de camping tot leven te komen…sommigen met een soepele beweging uit de tent stappend, anderen stijf op handen en voeten. De gevormde condens op de tenten voorziet ieder genadeloos van koude waterdruppels. Terwijl Bart richting het sanitair blok verdwijnt in de hoop dat hij nog een douche-jeton kan bemachtigen, begin ik alvast met het makkelijke deel, nl. het opruimen van de slaapspullen. Het zo klein mogelijk krijgen van de luchtmatrasjes is altijd een hele opgave en zorgt al meteen voor de nodige ochtendgymnastiek als ze eindelijk in het daarvoor bestemde hoesje zitten. Bart is eindelijk terug, als ik alles in mijn rugzak aan’t proppen ben. Nou ja, ik heb wel een bepaalde structuur, maar dit keer… met al de extra voedselpakketten is het een beetje anders inladen.
Bart laadt zijn spullen verder in en ik veeg de condensdruppels van de tent met een klein doekje af, zodat ze kan drogen terwijl wij ons ontbijt opeten. Hierna is het nog even doorzetten om de tent af te breken. Als ik rond me heen kijk, zijn er al vele helemaal klaar en staan al aan het briefingspunt te wachten.
Pfieuww…dit is stressen nu, alhoewel we nog een kwartier tijd hebben! Ik moet er wel bij zeggen dat ik stress en Bart zoals gewoonlijk rustig zijn tijd neemt: ‘Ze zullen niet zonder ons vertrekken, we zijn hier op vakantie en niet op bootcamp’, zegt hij meermaals. Al moet ik toegeven dat omwille van de tijdsdruk het zo wel wat aanvoelt.
Maar… we zijn er geraakt…om 1 minuut voor 8u staan we net als alle anderen netjes in de kring voor de ochtendbriefing en de stretchoefeningen.
De Laugavegurtrail: het vertrek
Hier gaan we dan…1 begeleider voorop, 2 ertussenin en 1 begeleider als laatste waar we niet achter mogen komen. Een groep van 26 deelnemers en 4 begeleiders op weg naar één van de mooiste en bekendste trails ter wereld…de Laugavegur… 55 km doorheen de zuidelijke hooglanden van IJsland! We hebben alleszins geluk met het weer…voor vandaag staat er een mooie zonnige dag met matige wind en zonder kans op regen op het weerrapport.
Ieder zijn eigen tempo
Al snel valt de groep uit elkaar…ieder zijn eigen tempo werd er gezegd en zeker de tijd nemen om te genieten van de prachtige omgeving. In groep verlies ik dat weleens uit het oog. Ik praat veel en als ik zwijg, is het meestal omdat ik op een moeilijk punt sta waar ik mijn volledige focus voor nodig heb. Vandaag is niet anders… ondanks dit unieke decor waarin we ons begeven, word ik na enige tijd door Janine erop gewezen om eens even stil te gaan staan en de omgeving in me op te nemen. Vanaf dan heb ik het begrepen en laat ik het tempo los… niet méér willen dan mogelijk is met mijn volgeladen rugzak! De benauwdheid die ik deze ochtend tijdens de ochtendbriefing voelde ivm het kunnen volgen, is nu volledig verdwenen.
We wandelen de hele voormiddag in een eindeloos palet van kleuren… De levendige gele, rode, witte, groene en zwart-blauwe tinten begeleiden onze tocht van Landmannalaugar naar Hrafntinnusker. Dit gevarieerde scala aan kleuren roept ontzag en verwondering op voor Moeder Natuur. Het lijkt wel alsof de aarde zelf een levend canvas geworden is.
We lopen langs stomende pluimen gas en waterdamp die sissend ontsnappen uit de diepte van de gesmolten aarde. De intense geur van zwavel vult de lucht en laat een onuitwisbare indruk achter. Een plaatje met ‘Heatta: 80° – 100° C’ geeft aan dat we onze voeten beslist niet in het kleine dampende rivierstroompje zullen steken.
We gaan de heuvel omhoog en zien onderaan het eerste sneeuwveld liggen. Het wit doordrongen van grijszwarte partikeltjes die het sneeuw-ijstapijt eerder een grijze dan witte kleur geeft. Spijtig genoeg zorgen deze zwarte deeltjes voor het sneller smelten van de sneeuwvelden en gletsjers. Ook hier krijgen we te maken met lagere en onstabielere sneeuwbruggen. Deze eerste is gelukkig stabiel genoeg en met zijn allen lopen we netjes met onze wandelstokken als steun over het reeds uitgelijnde sneeuwpad.
Hrafntinnusker
Wanneer we even later weer hoog boven een heuveltop staan, zien we onderaan de berghut van Hrafntinnusker liggen. Hier houden we onze lunchpauze, vooraleer we de weg verder zetten naar Alftavatn. De afstand Landmannalaugar naar Hrafntinnusker is ongeveer 12 km, dus we zijn op de helft. De eerste groep heeft net gedaan met de lunchpauze en maakt zich klaar om verder op pad te gaan.
Alvorens ik mijn potje water op mijn vuurtje zet, ga ik eerst naar het sanitair blok voor een plasje. Ik verschiet van de doordringende urinegeur, haal diep adem vooraleer ik het toilethok in stap en adem pas uit als ik de deur terug achter me kan sluiten. Soms dan toch liever in de vrije natuur, maar veel privacy plekjes heb je hier niet op deze vulkanische route.
Bart maakt een soepje met noedels klaar en ik giet het hete water over mijn pakjes-maaltijd. We maken het ons gezellig aan tafel en een half uurtje later zijn we allemaal weer klaar voor de volgende 12 km naar Alftavatn.
We vertrekken langs de steenwallen, die bescherming aan de tenten kunnen bieden tegen de felle windstoten hier op deze hoge campsite. Blijkbaar kan de wind hier flink tekeer gaan.
Gesmolten sneeuwbruggen en steile afdalingen
Op voorhand had ik gelezen dat dit deeltje weleens zwaarder kon uitvallen, gezien de sneeuwbruggen tijdens de zomermaanden smelten en de wegen moeilijker begaanbaar zijn. Maar op dit ogenblik ben ik nog erg optimistisch…we zullen wel zien! Om die reden lopen we ook met groep 3 en 4 samen over dit pad. Op zich lukt het redelijk tijdens het omhoogklimmen, maar als we na een paar kilometer steil naar beneden moeten, omdat de sneeuwbrug uitermate laag ligt, krijgt het angstzweet al wat de overhand. Ik doe mijn rugzak af en schuif deze samen met mijn wandelstokken naar beneden. Janine vangt dit op en ik kruip langzaam op handen, billen en voeten naar beneden. Fingers crossed dat ik mijn Osprey hier niet mee ga beschadigen. (spoileralert: ze heeft het allemaal netjes doorstaan 😊)
Zo overbrug ik een aantal van de steile afdalingen in dit zwarte lavalandschap. Ik ben gelukkig niet de enige in de groep die niet zo enthousiast is van afdalingen. Ook Janette heeft het hier moeilijk mee en neemt mijn tip om op handen en voeten naar beneden te glijden ter harte.
Het wordt pas echt moeilijk als ik tijdens een steile afdaling in een bocht voel dat ik wegglij over de gravelsteentjes. Terwijl de anderen rustig en traag naar beneden gaan, krijgt mijn dieptevrees de overhand. Paniek doet me bevriezen en voor even zie ik het niet meer zitten om verder te gaan… Einde trail…einde verhaal!! Het voert me terug naar de wandeling langs ‘le Hérou’…toen duurde het ook een eeuwigheid vooraleer ik verder kon. Die eeuwigheid heb ik nu niet…ik wil de groep niet tot last zijn of verder ophouden totdat ik eindelijk weer de moed vind om verder te gaan. Het dilemma veroorzaakt een interne golf van stress.
Maar gelukkig HEB je dan de hulp van de groep!! Na overleg komt Bart terug naar boven en neemt mijn rugzak van me over. Hij geeft me de tip om niet naar de kant van de afgrond te kijken, maar naar de bergzijde en rustig naar beneden te gaan. Ik moet zeggen dat het in het begin nog steeds ongemakkelijk voelt om langs de rand naar beneden te gaan, maar de tip van Bart blijkt effectief te zijn. Door me te concentreren op de berg en mijn stappen zorgvuldig te zetten, voel ik me steeds rustiger worden.
Ook al voelde het op die momenten niet zo, maar deze ervaring leert me dat zelfs in momenten van angst en onzekerheid, je altijd op iemand kunt rekenen en ons helpt onze angsten te overwinnen. Een les die ik koester en me moed geeft voor toekomstige uitdagingen. Dus laat je niet ontmoedigen door de gevaren die je pad kunnen kruisen, maar richt je op de schoonheid en de kansen die voor je liggen. Met de juiste mentaliteit en een beetje hulp kun je elke berg overwinnen, zowel letterlijk als figuurlijk.
Bagage overdragen!?
Hierna stelt Janine voor om een deel van mijn bagage eruit te halen en te herverdelen over een drietal andere rugzakken en vanaf morgen eventueel een deeltje mee te geven via bagagevervoer. Ik ga hier niet op in, daar anderen opzadelen met mijn spullen niet in mijn aard ligt…we zien wel hoe het verder gaat. Bart is wel voor een gedeeltelijke bagagevervoer te vinden en ik zie het ook wel zitten om een deel van mijn voedselpakketten over te hevelen, zodat de rugzak zo’n 3 kg lichter zal worden.
Eindelijk komen we langs een vlakker stuk en valt de groep wat uit elkaar. Het afdalen blijft voor mij een moeilijke en dit vergt enorm veel energie, dus ben heel blij dat ik nu terug op adem kan komen.
Je ziet hier geen zoogdieren, vogels of insecten. Dit enorme, kale landschap heeft verder niets te bieden om van te leven. Even later gaat het eentonige zwarte gebied weer over in verschillende tinten matgoud en oker. We proberen dit vast te leggen op film -en fotomateriaal, maar weten uit ervaring dat de beelden niet kunnen overbrengen wat de realiteit ons op dit moment te bieden heeft.
Buikkrampen en toegeven aan bagage-overdracht
Als we terug aan de afdalingen beginnen, krijg ik onwijs last van buikkrampen. De proteïnebar en de gevriesdroogde maaltijd bekomen mij niet goed en zorgen voor ongemak tijdens het wandelen. Henk komt naar me toe en stelt onomwonden voor om een deel van mijn draaglast te verdelen over 3 andere hikers. Ik moet toegeven dat ik dit echt niet makkelijk vind, maar met deze lichtere rugzak gaat het veel beter. Ook de mogelijkheid van een kort pitstopje zorgt ervoor dat de krampen dragelijker zijn en ik vlotter kan doorstappen. Ik kom mezelf op deze trail continue tegen en hieraan toegeven is eigenlijk best wel nieuw voor mij…wat een leerschool!
De eerste Rivercrossing
Na de afdalingen komen we aan onze eerste rivieroversteek. Het water is te diep om met schoenen over de keien te stappen. Hier gaan de bergschoenen uit en worden vervangen door waterschoenen. Het moment der waarheid is aangebroken…zijn de nieuwe waterschoenen bestand tegen de scherpe keien in de rivier en hebben ze voldoende grip op de natte, losse stenen!?
Voor we in het water gaan, krijgen we nog allerhande tips van Janine. Riemen en gespen van de rugzak losmaken, schoenen vastknopen aan de rugzak en met opgerolde broekspijpen behoedzaam zijwaarts door het water waden. Als ik uit het ijskoude water stap, beginnen mijn voeten pijnlijk te prikken. Man, wat is dat koud!! Het duurt even vooraleer de doorbloeding in mijn voeten weer hersteld is en er zich een aangename warmte verspreid.
Alftavatn of vrij vertaald ‘Zwanenmeer’
Vanaf hier is het nog ongeveer 3 km lopen alvorens we het dal van Alftavatn bereiken. We gaan een laatste afdaling in en onderaan zien we de groene hutten met rode daken liggen. In de verte glinstert het mooie Zwanenmeer in de zon. Wat een prachtlocatie!!
We zijn één van de laatste die toekomen en sommige kampgenoten zijn al aan de avondmaaltijd toe. Nu we hier, zo open aan het meer, onze tent opzetten, worden we ons bewust van de stevige wind die hier heerst. Onze lichtgewicht tent gaat meerdere keren gedeeltelijk de lucht in. De vermoeidheid van de tocht slaat toe en ik moet me echt forceren om rustig te blijven en me te focussen op de tent. Ik zou liever languit in een ligstoel willen ploffen en uitrusten. Heel blij dat onze buurman, Kristof ter hulp schiet, want met 2 was het een hele karwei. Eindelijk staat ze volledig verankerd met gewone -en rotspiketten in de grond. Dikke keien houden de stormkoorden en dus ook de tent op hun plaats.
Eerst wat eten en daarna douchen. Met enige tegenzin maak ik opnieuw een voorverpakte maaltijd klaar in de hoop dat die vannacht niet nog meer krampen gaat veroorzaken. Later hoorde ik dat ik niet de enige was die hier last van had. Blijkbaar is dit wel één van de nadelen van die gevriesdroogde maaltijden. Voorheen heb ik er eigenlijk nooit last van gehad…
Nu de avond valt, daalt de temperatuur heel snel. Met mijn thermische kledij, daarboven mijn yogabroek en donsjas, kruip ik in mijn slaapzak. Mijn wollen muts ligt langs me, moest het nog kouder worden vannacht. Ik ben doodop en kom er vandaag niet meer uit…ook niet op het moment dat we uitgenodigd worden om naar het mooie Alftavatn-meer oftewel het Zwanenmeer te wandelen. Dat ik hier later spijt van ga krijgen, staat vast…maar voor nu is het goed zo!!
The Laugavegur Trail op YouTube
