Na een zeer korte nacht, met slechts 2 uurtjes slaap, word ik gewekt door het gestommel van mensen die al vroeg uit de veren zijn. Mijn vermoeide lichaam weigert op te staan, maar blijven liggen is geen optie. Ik sleur mezelf uit de zetel en ga naar de slaapzaal om mijn spullen te pakken voor een verkwikkende douche.
Hierna sorteer ik mijn rugzak…wat hier mag blijven, komt in de kleine rugzak en blijft in de storage van het hostel. Wat mee moet, leg ik klaar op het stapelbed of in de rugzak. Iedereen in de kamer is volop bezig met het pakken van hun bagage. Bart is ondertussen uit de douche gekomen en samen gaan we ontbijten. Terwijl we water opzetten voor een kop koffie van het type Nescafé wenst Bart mij een gelukkige verjaardag. Ja, hoor…ik word weer een jaartje ouder vandaag. Ik heb Bart op voorhand op het hart gedrukt om mijn verjaardag stil te houden. We vieren het later wel, samen met de kinderen als we weer thuis zijn.
We installeren ons aan tafel met ons muesli- ontbijt, aangevuld met melkpoeder, havervlokken, kokosschilfers, noten en verse bosbessen. Op voorhand hebben we thuis alles klaargemaakt en in zakjes gedaan, zodat we elke dag een pakketje kant en klaar hebben. Ik verheug me er al op om elke dag een 600 gr zwaar pakketje voeding in mindering te brengen van het totaalgewicht van mijn rugzak.
Het is ondertussen een gezellige drukte aan de ontbijttafel en er wordt vanuit verschillende uitvalshoeken gespeculeerd over de verwachtingen van de trail. We kijken er alvast met z’n allen naar uit.
INHOUD
De busrit naar Landmannalaugar
En dan arriveert de bus…eigenlijk ben ik wel een beetje teleurgesteld, want ik had een bus verwacht met enorme banden en bij deze bus is dat nogal povertjes. Het lijkt een gewone bus, alhoewel later zal blijken dat deze bussen een ras apart zijn wanneer ze moeiteloos doorheen rivier en ongelijke offroad-wegen manoeuvreren.
Nog voor we goed en wel uit Reykjavik zijn gereden, galmt mijn naam al door de micro van de bus… Jip, deze belangrijke dag is inderdaad de dag van mijn verjaardag en Nope, ik heb niet gedacht aan een traktatie, ondanks dat er geanimeerd ‘Happy Birthday’ voor mij gezongen wordt. Ik heb eigenlijk niet verwacht dat dit opgemerkt zou worden, maar nu heb ik wel spijt dat ik hier niet aan gedacht heb…sorry, medereizigers…een volgend keertje dan maar!?
De steeds wisselende landschappen zijn buitengewoon fascinerend. Ik garandeer je dat deze 4-uur durende busrit je geen moment zal vervelen. Langs de weg zien we ruiters op IJslandse paarden tölten met tussen hun in een kudde paarden die voortgeleid wordt naar een volgende plek. Het duurt niet lang of we laten het groene landschap met bomen achter ons en rijden door het desolate landschap, gevormd door aardverschuivingen en vulkaanuitbarstingen van miljoen jaren geleden. Talloze keien liggen uitgestrooid over de zwarte lavavelden. Zwarte bergtoppen steken met hun schaars groene begroeiing hoog boven de horizon uit. Het heldere meer reflecteert feilloos de blauwwitte wolken.
We steken smalle bruggen over die hoog boven de rivier hangen en waarbij je niet te lang naar beneden wilt staren. Hier en daar zie je groepjes schapen grazen op de schaarse ondergrond met hun dikke vacht, geföhnd door de vele dagen met wind.
We rijden al een tijdje offroad en schommelen van links naar rechts. De paden zijn vrij smal en het is soms stevig manoeuvreren voor de chauffeur om tegenliggers te passeren. Vangrails zijn er niet en als ik even later naar buiten kijk, hoop ik maar dat de bus netjes op het pad blijft.
Voor ons zien we goud-geel gekleurde bergen, voorzien van een dun laagje groen mos, opdoemen. We naderen Landmannalaugar… Nog één riviercrossing en we zien het basecamp verschijnen.
Landmannalaugar
Terwijl sommigen een spoedcursus ‘tent opzetten’ krijgen, installeren wij ons alvast op de grote kale vlakte. Op voorhand werd geadviseerd om rotsharingen mee te brengen, maar het blijkt dat de eigen titanium piketten van Nordisk toch wel wat steviger zijn, als we ze met een steen in de rotsachtige ondergrond kloppen. Bart fixeert de stormkoorden en legt er grotere keien op…we zijn voorzien op een lading wind…althans dat hopen we!
De gasflesjes, die we gisteren nog in Reykjavik gekocht hebben, worden bovengehaald en voorzien van het gasbrandertje en potje water, zodat we de gevriesdroogde maaltijd met het kokende water na een 8-tal minuten kunnen transformeren tot een min of meer eetbaar geheel.
Tijdens de maaltijd raken we aan de praat met onze tent-buren, Marieke en Janette. We zitten met zijn allen op een steen te wachten tot ons Adventure maaltijd klaar is om op te eten. Als leeftijdsgenoten is er meteen een klik en kunnen we samen kletsen dat het toch niet geheel comfortabel zit, maar we er het beste van maken. We boffen toch wel met het weer…geen regen en geen wind! Dit gaat er meestal helemaal anders aan toe in IJsland.
Wandeling naar de top van de Sudurnamur berg
Na de maaltijd gaan we naar het verzamelpunt voor de avondbriefing. Er staat nog een mooie, maar stevige wandeling naar de top van de Sudurnamur berg op ons te wachten.
We krijgen instructies voor morgen mee…om 8u00 dient iedereen gepakt en gezakt klaar te staan aan het verzamelpunt voor de ochtendbriefing. Het betekent vroeg opstaan…pittig!! Vooral na zo’n eerste nacht op een dun slaapmatje en Bart die geen ochtendpersoon is. Benieuwd of we die deadline zullen halen, maar nu eerst met wandelstokken en lichte rugzak richting de top van Sudurnamur-berg.
In een sliert gaan we gestaag vooruit over smalle lava-wegjes van de massieve berg. Af en toe stoppen we even om te drinken en worden we aangespoord om naar de uitzichten te kijken. Dat vergeet ik nogal eens gezien ik bijna non-stop aan’t babbelen ben met andere groepsleden. Eigenlijk kennen we elkaar helemaal niet en van een kennismaking was er gisteren in het lavahostel eigenlijk geen sprake. Iedereen was toen zo’n beetje druk in zijn eigen kliekje bezig met de voorbereidingen van volgende dagen.
Terwijl wij naar boven gaan, zijn er velen die naar beneden komen. De paden zijn smal en het is niet altijd makkelijk om elkaar te kruisen. Meestal wordt er even gewacht tot de tegenpartij gepasseerd is, maar soms is er toch iemand die ongeduldig onnodige risico’s neemt door langs de fijne gravelsteentjes de weg af te snijden en naar beneden te schuiven. Niet alleen risicovol voor zichzelf, maar als deze persoon een uitschuiver maakt, neemt hij ook andere mensen mee in zijn val… Nou ja, we zullen maar genoegen nemen met het feit dat dit laatste niet gebeurd is en de persoon in kwestie enkel last had van een ongeduldig humeur, maar stevig genoeg in zijn schoenen stond.
De Sudurnamur berg: wat een uitzichten!!
Eenmaal boven krijg je een geweldig 360° uitzicht voorgeschoteld over het adembenemende landschap van Landmannalaugar, Brennisteinsalda, het lavaveld en Bláknúkur. De prachtige kleurschakeringen en unieke geologische formaties zijn gewoonweg een ware traktatie voor onze zintuigen.
Landmannalaugar is bekend om zijn spectaculaire rhyolietbergen, die variëren in kleur van levendig rood en oranje tot diepgeel en groen. Deze kleuren worden veroorzaakt door vulkanische mineralen die in de gesteenten voorkomen en het landschap een buitengewone uitstraling geven.
Brennisteinsalda, ook wel “Zwavelberg” genoemd, is een actieve rhyolietvulkaan met intense kleuren zoals felgroen en geel, afkomstig van de aanwezige zwavelafzettingen die de zijkanten geel hebben gekleurd. Er zijn ook andere kleuren: groen van mossen, rood van ijzer in de aarde en zwart en blauw van lava en as.
De combinatie van kleurrijke bergen, geothermische activiteit met hete zwavelbronnen en damp en schitterende natuurlijke warmwaterbronnen maken dit een plek die je niet wilt missen.
Vanop dit panoramische uitzicht, kunnen we ook de majestueuze Bláknúkur bewonderen, een massieve vulkaankegel die hoog boven het landschap uitsteekt. Zijn serene aanwezigheid en ruige schoonheid vormen een indrukwekkend contrast met de omringende natuurlijke elementen.
Wat een prachtige omgeving!! Landmannalaugar is niet enkel het startpunt voor de Laugavegur trail, maar ik zou hier wel enkele dagen kunnen doorbrengen en verder op verkenning gaan.
We zetten de afdaling in en passeren de paden doorheen het landschap dat we eerder van bovenaf konden bewonderen. Het is al een heus voorproefje op de Laugavegur trail die morgen start. Bart heeft zo zijn bedenkingen over het feit dat we allemaal netjes op een rijtje omhoog klimmen. Dat ziet hij niet echt zitten als we morgen de trail gaan aanvatten, maar nu we allemaal dalen, valt de groep uit elkaar en gaat ieder zijn eigen tempo.
Ondertussen zijn we er achtergekomen dat we slechts met 4 zijn die de volle bagage dragen en niet voor bagagevervoer ingetekend hebben. Ik vraag me serieus af hoe ik het tempo ga kunnen bijhouden tussen de eerste en laatste begeleider. Mijn rugzak weegt meer dan anders en met het water erbij zal dat ongeveer 15,7 kg zijn. Ik ben me bewust van het overgewicht tov mijn lichaamsgewicht, maar we zullen wel zien zeker!
De avond valt en we gaan nog even opwarmen in de warmwaterbron
Eenmaal terug op de kampplaats, maakt iedereen zich klaar om naar de warmwaterbron te gaan. Zelf heb ik niet zo’n zin om mijn badpak aan te trekken en door de kou naar boven te lopen met enkel een licht badhanddoekje om me heen en een tasje met kleren voor nadien. Bart krijgt me overtuigd en eenmaal in het warme, ondiepe water van de rivier ben ik blij dat ik meegegaan ben. De groep zit in een cirkel in de warme poel en wij sluiten hierbij aan. Boven de mensencirkel is het water te heet, maar hier in het midden, waar heet en koud water samenvloeit, is het gewoonweg zalig genieten. Het warme water doet de vermoeide spieren van reis en klim volledig ontspannen en ik heb zelfs geen zin meer om eruit te gaan, ook al begint mijn huid waterrimpels te vertonen. Je zou verwachten dat je hier een mengelmoes van talen zou horen, maar ik hoor voornamelijk Nederlands…en dan bedoel ik niet het Vlaamse Nederlands, maar de taal van onze Noorderburen 😉. Het lijkt erop dat we hier als groep niet de enigen uit de lage landen zijn.
Helaas komen aan alle mooie liedjes een einde en al bibberend met handdoek om me heengeslagen haast ik me naar de doucheruimte om me af te spoelen en om te kleden. Een nadeel van deze lichte reishanddoeken is dat ze je lichaam maar heel moeilijk drogen. Ik moet dit altijd in twee stappen doen en dan nog trek ik mijn kleren aan over een klamme huid. Maar ok…ik heb mijn slaapkledij aan en het voelt terug lekker warm.
Ik nestel me in mijn slaapzak…de oortjes in de buurt en fingers crossed voor een min of meer deftige nacht.
The Laugavegur Trail op YouTube
