Site icoon Wandering Footprints

Mullerthal Trail – Terug in mijn wandelritme

nicci_st

Route 2/dag 4: Mullerthal – Echternach (25,6 km)


Vandaag werd het een iets latere start. Eerst gingen we rustig ontbijten in een bakkerijtje vlak bij de camping en begonnen we zonder haast aan de dag.

Daarna bracht Bart me naar Mullerthal, waar ik de trail opnieuw solo zou verderzetten. Voor hem zat het wandelweekend er alweer op, want ’s avonds vertrok hij terug richting Nederland. 

Uitgebreid ontbijten voor vertrek

INHOUD

Net voor we aankwamen, besefte ik plots dat mijn wandel-poles nog in de auto op de camping lagen. Heel even dacht ik: laat maar… maar met al die hoogtemeters voor de boeg leek me dat toch geen geweldig idee. Dus keerden we nog even terug om ze op te halen. Achteraf gezien één van de betere beslissingen van de dag.

Opnieuw alleen op pad


En dan eindelijk: opnieuw de trail op.
Ik passeerde opnieuw langs de Schiessentümpel, die er ’s morgens nog opvallend rustig bij lag in vergelijking met de drukte van gisteren. Het bekende bruggetje, het geluid van het water en de hoge rotsen rondom… het bleef toch een bijzondere plek om de dag te starten.

Alleen het klateren van het water doorbreekt de ochtendstilte aan de Schiessentümpel.

Lang genieten zat er echter niet in, want vrijwel meteen begon een stevige klim. Gelukkig hadden mijn benen tijdens de nacht wat kunnen herstellen en was ik blij dat we gisteren beslist hadden om in Mullerthal zelf te stoppen. Met die stramme kuiten gisteren was deze beklimming ongetwijfeld een pak minder aangenaam geweest. 

Al snel verdween het geluid van de waterval naar de achtergrond en zat ik weer helemaal in het ritme van de trail: stijgen, dalen, rotsen, wortels en voortdurend opletten waar ik mijn voeten neerzette. Terug alleen onderweg, maar tegelijk ook weer helemaal in mijn eigen wandelbubbel.

Natuur op haar mooist: imposante rotsformaties, gevormd door miljoenen jaren erosie.

Vandaag voelde het helemaal anders aan. Nog steeds pittig, dat wel, maar mijn lichaam leek eindelijk wat beter mee te werken. De benen protesteerden minder en het wandelen ging opnieuw wat vlotter. Alsof alles stilaan terug in het juiste ritme begon te vallen.

Elke bocht brengt weer een nieuw stukje natuurpracht.

Door de rotsen van het Mullerthal

Ook dit deel van de Mullerthal Trail stelde niet teleur, met smalle doorgangen tussen hoge rotsen, kronkelende bospaden en passages waar het soms verrassend donker werd. Eén van die passages voerde door de Kuelscheier, een smalle rotsspleet waar nauwelijks daglicht binnenvalt. Ik was blij dat ik mijn gsm even als zaklamp kon gebruiken, want ondanks de korte afstand voelde het toch behoorlijk donker aan.

Een mysterieuze passage tussen de rotsen, waar het licht maar mondjesmaat binnenvalt.
De smalle doorgang zorgt voor een vleugje spanning onderweg.

Niet veel later veranderde het landschap opnieuw. De ruige rotsformaties maakten plaats voor bredere paden en open stukken tussen de velden, waar ik even wat gemakkelijker kon doorstappen. Het was een aangename afwisseling na alle rotsen en wortels van eerder op de dag. Lang duurde die adempauze voor de benen echter niet. Na het rustige dorpje Scheidgen doken de karakteristieke rotsformaties van de Mullerthalregio opnieuw op…smalle rotspaden, ongelijke treden en opnieuw voortdurend opletten waar ik mijn voeten neerzette. Die voortdurende afwisseling tussen bos, rotsen en open landschap maakt de Mullerthal Trail voor mij zo bijzonder.

De indrukwekkende rotsformaties zijn een van de blikvangers van de route.
Tussen de rotsen kom je ook sporen uit het verleden tegen.

Rust, vergezichten en de afdaling naar Echternach

Wat me vooral opviel, was hoe stil het onderweg werd. In vergelijking met de drukkere stukken rond Mullerthal kwam ik hier nog amper iemand tegen. Af en toe dook er ergens een wandelaar op, gevolgd door een korte groet, waarna iedereen weer verdween in zijn eigen tempo en stilte.

De Méchelskierch bood eind 18e eeuw onderdak aan een kluizenaar.
Even pauzeren, omringd door uitgestrekte velden

De laatste kilometers richting Echternach hadden nog een stevige klim in petto. Toen ik eindelijk boven kwam, voelde dat toch even als een kleine overwinning. Ik bleef even staan om op adem te komen, met zicht op de stad diep in het dal.

Net op dat moment begonnen de klokken van de basiliek en de kerken in Echternach te luiden. Het geluid steeg op uit de vallei en leek de hele omgeving te vullen.

Het uitzicht over Echternach kreeg extra sfeer door het luiden van de klokken van de basiliek.

Ik bleef heel even stilstaan, zonder haast, gewoon luisterend. De inspanning in mijn benen, de stilte rond me en dat klokkengeluid dat alles leek te vullen… het voelde even los van de tijd.

Een onverwacht mooi moment op de trail, dat alles even vertraagde voordat ik weer verder stapte.

Vanaf daar ging het gelukkig vooral bergaf, grotendeels geleidelijk, al zaten er hier en daar nog wat venijnige stukjes tussen om de benen wakker te houden. Toen ik Echternach opnieuw binnenwandelde, overheerste vooral een gevoel van voldoening. De etappe was pittig geweest, maar ik had opnieuw het gevoel dat mijn lichaam en de trail weer helemaal op dezelfde golflengte zaten. 

Nagenieten na een pittige wandeldag 

Eerst was het tijd voor een welverdiend terrasje. Een tonic water en een flammkuchen met zalm en spinazie smaakten op dat moment eens zo goed. 

Tijd om de energie weer aan te vullen.

Toen ik later terugwandelde richting camping, was het flink afgekoeld. Terug in het huisje stond alles in teken van opwarmen: een warme douche en een comfortabele jogging. Voor die avond was het wel mooi geweest. 

Na deze mooie, maar pittige etappe kroop ik met een boek in bed. Mijn Hexenhäuschen uitkomen? Dat zat er niet meer in. Voor die avond was het wel mooi geweest… 

Praktische info:

Mullerthal Trail – Terug in mijn wandelritme: route 2 op YouTube

Mobiele versie afsluiten