Het was vannacht behoorlijk koud hier. De matras en het dunne dekbed dat eigenlijk bedoeld is voor warmere periodes, bieden niet genoeg warmte tijdens deze koude nachten. Ik zou de verwarming graag hoger zetten, maar omdat Bart later dan mij komt slapen, staat deze nog steeds op 1. Mijn Decathlon handdoekje fungeert nu als extra deken ipv als strandlaken, maar het helpt niet veel.
INHOUD
Het eerste wat ik doe als ik in de ochtend opsta, is de chauffage een paar graden hoger zetten, zodat het eindelijk wat warmer wordt. Eigenlijk had ik verwacht dat het tijdens deze periode van het jaar al een stuk warmer zou zijn.
Na het ontbijt kijken we waar we in deze buurt kunnen gaan wandelen. Bart vindt een wandeling op Komoot van ongeveer 12 km in het Natural park van Sintra. Het kasteel van Sintra en de Moorse Ruïne zijn we 7 jaar geleden al gaan bezoeken, dus dat slaan we dit keer over. Maar als je er nog niet geweest bent, is dit absoluut een bezoekje waard.
De start van de wandeling
De wandeling vertrekt aan een waterreservoir waar een kleine parking gelegen is. Gelukkig is er weinig volk en dus vinden we al snel een plek om de camper te zetten. Dit keer nemen we de wandel-poles mee op pad, want het belooft een wandeling te worden met best wat hoogtemeters.
Alhoewel het vandaag kouder is en ik in lange broek en vest vertrek, krijg ik het al snel warm. Gelukkig ken ik mezelf en heb ik mijn wandelrokje meegenomen, dus mijn lange broek wordt gewisseld voor mijn wandelrokje.
Veel afwisseling, maar ook veel stijgen…
Brede, makkelijke paden wisselen af met smalle, meer avontuurlijke paden. Het is stevig klimmen en opletten waar je je voeten zet. Sommige paden zijn begroeid met stekelige planten en het duurt niet lang of onze benen zitten vol schrammen.
We spotten een berggeitje
Plots doet Bart teken om stil te zijn. Boven op de rotsen staat een berggeit en we blijven verwonderlijk naar elkaar staren. Tot onze verbazing mogen we zelfs dichterbij komen. Na een tijdje heeft ze er genoeg van en vervolgt ze haar weg over de grote keien. We kijken uit naar de rest van de groep, maar zij is de enige die we te zien krijgen.
Telkens wanneer ik denk dat we de hoogste heuvel achter de rug hebben, verrast het pad ons door nog een paar verdiepen hoger te gaan. Ik had de wandeling iets verkeerd ingeschat en al snel wordt duidelijk dat ik een lunchpakketje en extra water had moeten meenemen. De ovomaltine-reep en de cashewnoten blijken absoluut niet voldoende te zijn, maar ja… zo gaat het soms!
Ook het dalen is best pittig
Als we aan de afdaling beginnen, ben ik heel content dat ik de wandelstokken meegenomen heb, zodat ik voldoende steun heb. Ondanks dat dit op sommige plekken een mountainbike-pad is, is het redelijk steil en onregelmatig. Ik ben blij dat ik te voet ben, want met een mountainbike lijkt dit alleen geschikt voor de echte waaghalzen. Ik vraag me wel af hoe zij hier in vredesnaam doorheen kunnen manoeuvreren.
Na de wandeling rijden we door naar een camping in de buurt van Cascais, nl. Parque de Campismo do Guincho. We mogen een plekje met zicht op zee uitkiezen, maar helaas staan de duinen, de chalets en een andere camper in het zicht…dus dat zicht op de zee gaat aan ons voorbij, maar verder staan we hier goed.
Vooraleer we inchecken op de camping gaan we eerst nog even inkopen doen voor het avondeten. We hebben nog pasta en pesto met zongedroogde tomaten, maar Bart wil er graag scampi’s en salade bijmaken. Ik kan de kookkunsten van de kok wel appreciëren, want het smaakt heerlijk.
Morgen willen we nog even naar Cabo da Roca. Zeven jaar geleden sprak Cabo da Roca ons niet zo erg aan. Hier kwamen toen volle bussen naartoe en de plek was zo druk dat we besloten om te gaan wandelen in de buurt. We ontdekten toen een kleine baai die enkel bereikbaar was via een stevige afdaling. Benieuwd of we dat pad terug kunnen vinden.
Hiking Portugal op YouTube
