Site icoon Wandering Footprints

De Belchensteig

nicci_st

Vanochtend is Bart vroeg opgestaan en terug naar Todtnau gereden om ons te voorzien van ontbijt en lunch. Ik heb naar goede gewoonte zeer slecht geslapen en ben dus meer dan tevreden dat ik nu nog een uurtje extra mag blijven liggen. 

Voor de wandeling vandaag kozen we de Belchensteig. Een premium Hiking trail die over het algemeen omschreven wordt als een uitdagende route en in Duitsland verkozen is tot de mooiste dagtocht. De route voert over de berg Belchen in het Zwarte Woud. De Belchen is de tweede hoogste berg van het Zwarte Woud, gelegen op 1414 m. Volgens velen de berg met de mooiste uitzichten. Helemaal benieuwd naar….

We rijden eerst nog even langs Todtnau, op zoek naar een muts. Om eerlijk te zijn…ik had niet verwacht dat het nog zo frisjes zou zijn. Maar we zitten wat hoger, in het middelgebergte, en dat verhaalt zich in een lagere temperatuur. Mutsen zijn er niet meer te krijgen, alweer even terug opgeborgen, dus wordt het een merino buff. 

St. Johannes Baptist kerk in Todtnau

INHOUD:

De startplaats

Onze startplaats ligt aan het berghotel ‘Wiedener Eck’ in Wieden, een plaatsje op een klein uurtje rijden vanaf Freiburg. Waze voert ons langs de landelijkste wegjes die je maar kunt vinden. Hier wil ik echt geen bus passeren…zo smal zijn sommige kronkelwegjes. Als we aan het hotel arriveren, zien we dat er een ruimere toegang mogelijk is om terug beneden te raken. Tja, Waze wou ons zeker de idyllische versie laten zien van deze omgeving. 

Berghotel ‘Wiedener Eck’

Kort aan het Berghotel ligt een kleine parking waar we de auto kunnen achterlaten. We doen onze wandelschoenen aan, de warme buff en boven onze merino-underlayers een windstopper.  Warm genoeg om deze wandeling aan te vatten. 

Met onze wandel-poles in elke hand banen we ons een weg omhoog over een breed weidepad. De eerste km’s mogen we al stevig klimmen. We realiseren ons op dit moment nog niet dat de beste klim nog moet komen. We wandelen tussen hoge bomen afgewisseld met paden doorheen velden met prachtige uitzichten. Het eerste deel vind ik zelf niet zo interessant  als men meegaf in de info op google. We zijn dan wel in het bos, maar je hoort constant het geroezemoes van auto’s en motors op de achtergrond. Ver van de weg zijn we niet.

Rustplekje aan de Wiedener lift

Der Regenwurmgarten

Belchen kabelbaan

In Schönau-Multen komen we aan het dalstation van de Belchen-kabelbaan. Deze brengt je op een hoogte van 1356 m en overwint een hoogteverschil van ongeveer 300 m over 1150 m. Wil je helemaal naar de top, dan dien je nog 58 HM te klimmen. In de cabines kunnen 8 personen gelijktijdig de oversteek naar boven maken. Wij realiseren ons dat we de volgende km’s dat hoogteverschil al wandelend gaan doen. Dan toch maar eerst een korte pauze  in het ‘Belchenhotel Jägerstüble’ met een warme thee en een stuk Schwarzwälter Torte. Ik had misschien best op voorhand gekeken welke van de uitgestalde taarten de Schwarzwälter Torte was. Deze streekgebonden klassieker met chocolade, kersen en vooral veel slagroom spant de kroon onder de taarten wat calorierijk dessert betreft. Al goed dat Bart enkel verse Gember Thee heeft besteld en af en toe een hap mee eet. Mijn thee ‘Rooibos met Caramel’ vind ik echt een aanrader. 

Belchen Seilbahn (kabelbaan)
Koninginnenpage
Schwarzwälder Torte

Naar de top van de Belchen

Ik heb nu alleszins voldoende calorieën om de tocht naar boven aan te vatten. Het duurt niet lang of ik heb het helemaal niet koud meer en de warme buff verdwijnt in de rugzak. Terwijl we al puffend en zwetend naar boven klimmen, glijden de gele gondels boven ons op hun dooie gemak naar het bergstation.  Echter…we moeten niet klagen, want de uitzichten die we te zien krijgen, zijn gewoonweg fantastisch. En als het echt te zwaar wordt, staan de vele, originele zitbankjes voor ons klaar.

Het is pittig klimmen, maar eindelijk komen we boven aan aan het ‘Gasthof Belchenhaus’, een rustieke zelfbedieningsherberg waar je iets kunt eten. Het restaurant ligt vlakbij het bergstation van de kabelbaan. We skippen het restaurant en nemen een pauze alvorens we helemaal naar de top gaan. Het loont om hier even te pauzeren en de omgeving in je op te nemen. Je hebt hier een prachtig uitzicht op de Zwitserse Jura en de Alpen. 

We gaan verder en nemen de bovenste rondweg die ons naar de top van de Belchen leidt. We naderen het hoogste punt van deze rondwandeling, gekenmerkt met het kruis op de top. Het uitzicht strekt ver tot aan de Vogezen. We zien Freiburg en de omringende bergen van het Zwarte Woud. Vooral de hoge Feldberg met de Feldbergtoren, waar we gisteren onze laatavond wandeling naartoe maakte, is volledig herkenbaar op deze top. 

Omwille van de mooie uitzichten, die reiken tot aan de Vogezen en Zwitserse Alpen, installeren we ons op een bankje en maken tijd voor onze lunch. Je kunt geen prachtiger plek hebben om je broodjes op te eten. 

Terug naar beneden: een meer alpine pad

Hierna vervolgen we ons pad en nemen het weidepad naar links, dat over twee haarspeldbochten slingert. Op de onderste rondweg worden we vergezeld van het uitzicht op de Rijnvlakte.

Hierna houden we rechts aan en zien een bord die ons waarschuwt dat het volgende stuk ervaring vereist omwille van het ‘meer alpine karakter’ van de route. Altijd spannend en even duikt bij mij de gedachte op ‘Wat als wij niet over deze ervaring beschikken? ‘Zouden we toch niet langs de linkerkant moeten gaan?’. Bart wuift deze bekommernissen weg en geeft aan dat we ondertussen wel over de nodige vaardigheden beheersen. 

Het alpenpad gaat nu verder rond de steile en bekende noordflank van de Belchen. Het zogenaamde alpinepad valt inderdaad heel goed mee. Je dient wel uit te kijken hoe en waar je je voeten plaatst, maar echt gevaarlijk is het niet. Misschien wel een kanttekening…dit kan bij nat weer weleens een heel andere beleving zijn. Omwille van de vele stenen, gravel en rotsen die dan weleens verradelijk glad kunnen zijn. 

Houten brugjes kunnen verraderlijk zijn

Zo ook het houten brugje…Aan ene kant een kloof en aan de andere een steile rots. Ik stap hier heel parmantig over, terwijl Bart een foto wilt trekken. Plots val ik vanuit het niets op de grond. Langs de rots loopt water op de brug en dat maakt de houten planken enorm glad. Ik beland op mijn linkerknie en mijn wandelpoles vliegen uit mijn handen.  Het eerste waar ik aan denk, zijn de poles….dat die maar niet naar beneden vallen. Gelukkig komen ze net op de rand van het brugje tot stilstand. Bart is hevig geschrokken en komt toegesneld om me recht te helpen, doch ik heb even tijd nodig om die scherpe pijn te verwerken. Vallen op mijn knie of elleboog brengt bij mij altijd een lichte vagale reactie teweeg en dan heb ik tijd nodig om te bekomen. Afdalen verloopt nu een klein beetje moeilijker, gezien de knie bij elke stap die ik moest zetten, pijn doet. Bart had zich vooral geschrokken, omdat dit nu net gebeurde boven een kloof en hij zag me al naar beneden stuiteren. 

Het befaamde houten brugje…

Het blijft genieten van de uitzichten

Even later komen we op de Westweg terecht. Het pad slingert ongeveer een 2-tal km in haarspeldbochten naar beneden. Het uitzicht op Münstertal- Staufen en het achtergelegen Rijnpad doet ons even halthouden. De Belchenberg wordt terecht de mooiste panoramaberg van het Zwarte Woud genoemd. 

Na de vele uitzichten volgen we ter hoogte van Heidstein de route naar rechts en gaan het dichte bos in. Via de bospaden steken we de skiliften Heidstein en Neuhof over en komen na ongeveer een 1 km weer bij het startpunt op de Wiedener Eck uit. 

Aan de auto bekijk ik mijn knie eens wat beter. Ze is aan de onderkant wat geschaafd en wordt vergezeld van een mooi hematoom. Op de buitenkant van mijn bil en onderbeen zitten wat  kleinere blauwe plekken, maar gelukkig blijft het bij wat lichamelijke schrammen en builen die na een paar dagen wel weer weg zijn. Een beetje ijs op de zwelling had ik wel geapprecieerd, maar dit hebben we uiteraard niet in de auto. 

De Belchensteig: praktisch:

De Belchensteig op YouTube

Mobiele versie afsluiten