Site icoon Wandering Footprints

De Rotsen van Sy: Bomal – Sy – Bomal

nicci_st

Een tweetal jaar geleden, Februari 2021, ontdekten we via de site www.originelewandelingen.be deze prachtige wandeling. We zochten naar iets uitdagend en avontuurlijk. Ons oog viel op ‘de rotsen van Sy (Bomal-sur-Ourthe). Vier rode blokjes gaven een technische wandeling aan over rotsen en/of door water met een lengte van 19 km. Ideaal, net wat we zochten. In de omschrijving stond aangegeven dat elke zondagvoormiddag de markt duizenden bezoekers aantrok en zodoende de mogelijkheid tot parkeren beperkt was. Aangezien we tijdens onze dag-wandelingen geen vroege vogels zijn, kon dit weleens onze start belemmeren. We zouden ginder wel kijken of we een plekje vonden voor de auto en zodoende waagden we onze kans en trokken richting Bomal.

Soms moet je het geluk even aan je zijde hebben en we vonden een parkeerplek pal in het centrum. De markt trok inderdaad vele bezoekers en het was dus even een wirwar van mensen, vooraleer we de rust van de wandeling konden ervaren.

 

INHOUD

Grot : ‘Trou des Nutons’

Al gauw zitten we na een stevige klim hoog op de flank van de Aisne, een riviertje dat rechts onder ons ligt.  Het pad voert ons meteen naar de eerste grot, ‘Trou des Nutons’. Uiteraard moeten we, nieuwsgierig als we zijn, even naar boven klimmen en de grot van dichtbij inspecteren. Terughoudend als ik ben, ga ik nooit verder in de grot dan waar het binnenkomend licht nog tastbaar is. Ik zou dan een gids nodig hebben, die me kan garanderen dat ‘de zogenaamde grotinspectie’ veilig genoeg is om verder te gaan. 

Voor even denk ik terug aan mijn voorlaatste jaar van het secundair onderwijs, toen we tijdens de sportdag onze keuze lieten vallen op ‘speleologie’. Een bende tieners die onder leiding van een ervaren gids mochten kennismaken met het exploreren van een grot vanuit recreatief oogpunt. Het was mijn eerste en ook enige kennismaking met speleologie, al zwoer ik toen dat ik dit wel vaker zou gaan doen. Waar ik toen genoot van het kruipen op mijn buik doorheen smalle gangen of met mijn rug tegen één wand en de voeten tegen de andere wand en zo één meter langzaam omhoog mocht schuiven, denk ik niet dat ik me nu al kruipend door zo’n minuscule doorgang zou kunnen hijsen. 

We volgen het pad verder, steken via een brugje een klein gleuf over, gaan door de rotsen heen via een tunneltje en houden links aan om via een trap langs de rotswand hogerop te geraken tot bij de Belvédère. Vanop dit hoge punt heb je een mooi uitzicht over de Aisnevallei en Bomal. 

De route die we volgen, heb ik via routeyou op mijn sporthorloge gedownload. We zijn dus grotendeels aangewezen op mijn capaciteiten om het juiste pad te volgen. Dat dit niet zonder kleine oriëntatie-blunders verloopt, kon Bart je al op voorhand meegeven. Dus om mijn reputatie waar te maken, zitten we even later door struiken en verwilderde takken onze weg te banen, op zoek naar een doorsteekje om terug op de route te geraken. Helaas eindigde het pad op een overhangend rotspunt en was er niets anders te doen dan om te keren. 

Grotte du Coléoptère

Terug op het juiste pad staan we even later op een asfaltwegje te kijken welke richting we moeten volgen. Bart heeft ondertussen Google Maps erbij gehaald, want hij vertrouwde mijn aanwijzingen niet zo. Ik blijk het toch bij het juiste eind te hebben en na een afdaling over rotsen en steil bospad, zien we aan de overkant de ‘Grotte du Coléoptère’ liggen. Je zou het op het eerste zicht niet zeggen, maar deze grot behoort tot één van de belangrijkste grotten van ons land. Terwijl we een ouder koppel langzaam langs de rechterkant van de grot voorzichtig naar beneden zien komen… het pad is erg nat en glad…lezen wij iets over de interessante vondsten die wetenschappers hier in de twintigste eeuw deden. Het blijkt dat de grot naar een gepolijst ivoren voorwerp vernoemd werd dat men er vond. Men dacht dat dit een soort kever voorstelde, maar tegenwoordig vermoedt men dat het gaat om een vrouwelijk sexsymbool uit de prehistorie. Hum… ik vind het wel een uiteenlopende interpretatie van het zogenaamde voorwerp. 

We hervatten de wandeling en passeren een groot kruis op een uitzichtspunt over een onderliggende vallei. We liepen via het bos, over de kam tot in het gehucht Ozo. Nadat we de kerk voorbijgelopen zijn, lopen we tussen akkers en weilanden terug naar een volgend bospad. Het is midden februari, maar we mogen genieten van de eerste, warme zonnestralen van het jaar. Hier en daar staan de witte sneeuwklokjes tussen de nog kale bomen te pronken. 

Ruïne van het Kasteel van Logne

Het is even opletten op de afdaling in de flank langs een drukkere baan. Hier volgen we de asfaltweg even, vooraleer we hoog boven ons de ‘Ruïne van het kasteel van Logne’ zien uittorenen. We moeten even zoeken, maar algauw vinden we het padje dat ons naar de ruïne brengt. Blij dat ik de wandel-poles mee heb, want het pad is glibberig en gaat steil omhoog. De toegang van het kasteel is nog gesloten, wegens covid-maatregelen (2021). We installeren ons aan een picknicktafeltje in het zonnetje voor een korte pauze

Ondertussen lezen we op Google iets over de geschiedenis van het kasteel van Logne. En dat is heel wat…een eeuwenlange geschiedenis. Het kasteel of burcht werd gebouwd op een smalle rotsachtige uitloper op 60 m hoogte boven de vallei van de Ourthe en de Lembrée. Perfect ter verdediging tegen invallers. Vanaf de 5de eeuw is er een garnizoen aanwezig van Germaanse krijgers, die bondgenoten waren van de Romeinen. In de 9de eeuw diende de heuvel als onderdak voor de monniken van Stavelot die vluchten voor de Noormannen en er hun relikwieën van St.-Remacle in veiligheid brachten.

In de 12e Eeuw liet Abt Wibald, beschermheer en raadgever van meerdere Germaanse keizers, het geheel restaureren. Eeuwen gaan voorbij en in de 15eeeuw komt het klooster in problemen en zo komt de burcht in handen van de familie ‘de la Marck’, ook wel bekend onder de naam ‘Sangliers des Ardennes’ ofwel ‘de Everzwijnen van de Ardennen’ omwille van hun nogal slechte reputatie. Het kasteel wordt later omgebouwd en gemoderniseerd, maar in 1521 wordt het kasteel ingenomen en vernietigd op bevel van Keizer Karel V. Pas op het einde van 19e eeuw wordt er door zijn toenmalige eigenaar nieuw leven ingeblazen. Op dit moment staat de burcht onder leiding van ‘Domaine de Palogne’ en de Provincie Luik met de steun van ‘Agence Wallonne du Patrimoine’.

Onder het kasteel bevinden zich talloze onderaardse gangen en grotten…Er zou een legendarische schat verborgen zijn, die door ‘la Gatte d’Or’, vertaald ‘de Gouden Geit’ bewaakt wordt. Deze spookachtige verschijning ziet men van tijd tot tijd, vooral aan de vooravond van grote feestelijkheden, versierd met stralende sieraden ronddwalen door de onderaardse gewelven. Volgens de legende zou je haar kunnen overtuigen om de plaats te wijzen waar de schat verborgen is, simpelweg door haar bij haar staart te grijpen…

Misschien dat we een volgende keer toch maar eens een bezoekje brengen aan deze mysterieuze burcht en vinden we de schat wel…

De klim over de rotsen in de droge beekvallei

Na onze pauze dalen we terug af en vervolgen ons pad tot aan de Ourthe. We lopen een hele tijd langs de oever, stappen over omgevallen bomen, zorgen ervoor dat we niet uitglijden over de gladde, modderige stukken tot we op een gegeven ogenblik door de begroeiing niet meer verder kunnen. We zitten vast en hebben wellicht ergens een afslag gemist. Zoekend naar de weg, kunnen we niet geloven dat de rotsenpartij, pal voor onze neus, het juiste pad omhoog is. Al klauterend over de grote rotspartijen vervolgen we onze weg tot we bijna boven zijn. Op het hoogste punt van de droge beekvallei kunnen we niet door omwille van de vele omgevallen bomen en moeten we een kleine effort doen om helemaal boven te geraken. Op een boomstam nemen we een kleine eetpauze, daar mijn suikerlevel er helemaal doorzit.

Hierna zetten we de weg verder naar het bekende ‘Sentier des Crêtes’. We komen terug op een verharde weg en zien aan de linkerkant een pad die ons naar een hoge rots voert. Het uitzicht over de Ourthe is gewoonweg fenomenaal. Deze kleine klim is eigenlijk geen onderdeeltje van de route, maar het kleine omwegje loont zeker de moeite! 

We missen een padje… en het uitzicht op de Calvarieberg.

Als we terug op de verharde weg komen, moeten we weer even zoeken naar een klein pad langs een beekje…We vinden er eentje, maar dit loopt niet verder door. Zodoende zijn we even verderop links afgeslagen en zoeken van daaruit onze weg terug naar de route. Hierdoor hebben we wellicht een stuk overgeslagen…

We misten hierdoor de afslag naar de klimrotsen ‘Rocher des Vignobles’ en ‘Rocher de la Vierge’ en komen sneller dan verwacht in het dorpje ‘Sy’. Een pauze nemen in één van de horecazaken in Sy is momenteel geen optie…Covid en misschien nog niet het seizoen zorgen ervoor dat alles gesloten is. Dus we zetten onze weg verder over het metalen wandelbrugje langs de spoorweg om de Ourthe over te steken.  

Hierna houden even rechts aan, nemen het eerste zijpad links en wandelen omhoog via een pad in de flank van de heuvel. We krijgen mooie uitzichten voorgeschoteld zover het oog reikt en komen langs een grote boerderij in Herbet waar schapen met hun dikke wintervacht nieuwsgierig naar het hek komen kijken.   Even later arriveren we bij het kruis op de Calvarieberg boven Bomal en worden getracteerd met een prachtig uitzicht over Bomal en de Ourthe. Het kriebelt stevig in mijn onderbuik als ik me op 1 m afstand van de rand van de rots begeef. Het bankje voor het christuskruis, geflankeerd door de beelden van Jozef en Maria, leent zich uitstekend voor een laatste pauze. 

Hierna waggelen we naar beneden over het steile en gladde pad tot we aankomen aan een grot en een klein waterstroompje. Aan onze linkerkant zien we klimmers de steile rotswand trotseren en blijven even gefascineerd toekijken. Dit lijkt me wel wat om eens te doen, maar ik weet dat dit niet aan mij is besteed… omhoog klimmen…misschien…ja, maar terug naar beneden…Oh neen…dan bevries ik! Trouwens, ik heb al heel snel het gevoel, na 1,5 à 2 m, dat ik reeds heel erg hoog van de begane grond zit. We gaan onder de spoorweg door via een tunneltje en volgen de Ourthe tot in Bomal, waar onze auto nu op een verlaten, lege parking op ons wacht. 

De Rotsen van Sy: Praktisch

Mobiele versie afsluiten