Sinds de Lee trail zijn we er niet meer op uit geweest. Drukte van de laatste schoolmaanden, Bart met een overvolle agenda en een tuin die dringend de nodige aandacht vraagt, hebben ons aan huis gekluisterd. De voorbereidingen op de Camino Primitivo lopen hier ook tussendoor. Er komt gelukkig schot in de zaak, maar als de benen en het lichaam niet getraind worden, dan zal deze pittige Camino wel eens behoorlijk gaan doorwegen.
INHOUD:
Wandelroute op Originele Wandelingen
Dus werd www.originelewandelingen.be na lange tijd terug geraadpleegd en kozen we ‘de Rotsen van Les Tartines’ in Comblain-au-Pont uit. De wandelingen op deze site zijn niet afgepijld en je komt op plekken waar je in de eerste instantie niet onmiddellijk zou denken dat je je op het juiste pad bevindt. Ze zijn heel origineel en vaak ook avontuurlijk!! We zijn dus geheel aangewezen op de bijhorende GPX. Mijn Navigatie-skills zijn dan wel ondermaats, maar desondanks vind ik deze originele wandelingen leuk…anders dan anders!
Zodoende vertrokken we richting de Luikse contreien. Het vertrekpunt stond aangegeven op de Place le Blanc aan de kerk in Comblain-au-Pont, maar ons gedownload GPX-file’tje had blijkbaar een ander startpunt wat ons later een beetje in de problemen zou brengen.
Comblain-au-Pont
Daar aangekomen trok ik mijn nieuwe trailschoenen aan. Jep, deze moeten nog ingelopen worden alvorens ik ze mee durf te nemen op onze jaarlijkse hike. Met de poles in elke hand mochten we de eerste helling omhoog klimmen. Het leverde al snel een prachtig uitzicht over de dorpskern en de omliggende rotsen op. Het pad leidt ons verder naar de ‘Tour St. Martin’, een middeleeuwse burchttoren met een karakteristiek kerkhof eromheen. Vandaaruit lopen we verder een brede bosdreef in, een soort van openluchtmuseum met allemaal kunstbeelden van kunstenaars uit heel de wereld.
Les Roches Noires
We passeren het natuurreservaat ‘Les Roches Noires’. De zwarte rotsen bestaan uit dolomiet en hebben hierdoor de typische donkere kleur. We doorkruisen een wirwar van takken, omgevallen bomen, braamstruiken en vervelend prikkende netels. We banen ons als het ware een weg door een jungle van overwoekerend onkruid. Het is duidelijk dat dit een pad is dat niet zo vaak gebruikt wordt. Het gaat stevig bergopwaarts, maar het levert een mooi panoramisch uitzicht op.
Al babbelend over een breed bospad, missen we onze afslag naar links en lopen een flink eind verkeerd. Het desbetreffende pad is dan ook niet echt representatief te noemen als doorsnee wandelweg. Tussen de hoge distels en het St. Jacobskruiskruid komen we uiteindelijk terug in het bos.
Hier mogen we aan de steile afdaling beginnen. Het heeft de afgelopen dagen aanzienlijk geregend en het pad is erg glad. Blij met mijn stevige trailrunners en poles ter ondersteuning, want ik denk dat ik anders meermaals op mijn billen naar beneden zou glijden. Toch was het erg spannend, zeker op het moment dat de weg versperd werd door een omgevallen boom waar we onder moesten kruipen. Maar we komen heelhuids beneden aan. Het is wel even uitkijken, want het pad komt rechtstreeks uit op de weg die we moeten oversteken.
Ook de brug over de Ourthe steken we over en aan onze rechterkant zien we de parking van een verlaten treinstation. Hier hadden we volgens de gedownloade GPX moeten starten en eindigen. Gezien Garmin denkt dat we aan het einde van de route gekomen zijn, verdwijnt de wandelroute op onze sportwatch. Tja, aangezien de wandeling niet uitgepijld is, zit er niets anders op dan op stop te duwen en de hike opnieuw te starten, zodat we de route terug op onze sportwatch zien verschijnen. Er zal wel een manier zijn om dit te omzeilen, maar we wisten niet onmiddellijk hoe we dit konden oplossen. Dus, als iemand een goede tip heeft, let us know…altijd handig voor toekomstige wandelingen.
De Rotspoorten en Les Roches Tartines
Ook aan ‘la Gare’ moeten we even zoeken naar een verscholen padje dat blijkbaar achter ‘La Résidence Les Deux Valées’ naar boven loopt.
Om bij de rotsen van ‘Les Tartines’ te komen, zouden we een oud, in feite verdwenen trappenpad omhoog moeten gaan, maar gezien de natte en gladde ondergrond is dit niet doenbaar. Om die reden volgen we de weg links tot helemaal boven, komen uit op een weiland/plateau en gaan aan het infobord terug het bos in. Het is een beetje zoeken en voet voor voet verplaatsen om niet uit te glijden, maar uiteindelijk komen we langs de andere kant aan de rotspoorten uit.
Tussen de twee poorten ligt een kloof die je zou kunnen afdalen, maar door de vele omgevallen bomen op dit pad is dit niet echt een aanrader.
Daar we langs de andere kant naar de rotsformaties zijn gekomen, moeten we nu terug om weer op het wandelpad te komen.
Een beetje verder komen we uit op de twee smalle rotsplaten ‘Les Roches des Tartines’. Hun naam hebben ze niet gestolen, ze lijken letterlijk op twee smalle boterhamschijven.
Na nog een prachtig uitzichtspunt over de Ourthe en Comblain-au-pont, komen we uit aan een draaimolentje dat als ingang van een weide dient. In de weide grazen koeien en twee Brabantse boerenpaarden. Onze route leidt langs een ander pad dat rechts naar beneden afbuigt. Ik ben maar al te blij dat ik niet langs de koeien moet passeren. Als we onderaan komen, zien we een volledig overwoekerde kloof met omgevallen bomen en opgestapelde rotsblokken waarlangs we omhoog mogen klimmen. We twijfelen sterk of dit wel de juiste richting is, maar de GPX geeft wel degelijk aan dat dit de weg is!
Na het nodige ontwijken van netels en braamstruiken, de benen over de horizontaal liggende bomen te heffen, komen we terug aan…jawel hoor…het draaipoortje!!
Er zit niets anders op dan door de koeienweide te gaan, willen we onze weg verderzetten. Op hoge tenen en in een staat van alertheid ga ik hierdoor. De koeien bekijken ons echter met logge ogen na, zonder een stap te verzetten. Bart heeft er uiteraard plezier in en kan het niet laten mij even te ‘koeioneren’ door te zeggen dat de stier van dienst achter ons aan loopt. Uiteraard staat laatstgenoemde nog steeds rustig aan de waterbak, maar het liefst zou ik nu al rennend door de weide lopen naar het laatste draaimolentje. Misschien onnozel, maar ik ben helemaal opgelucht als ik terug op het bospad mag stappen. Ik zal me eroverheen mogen zetten, want in Spanje op de Camino zal ik wel meerdere malen een kudde koeien moeten passeren.
Laatste stukje van de wandeling
Even later gaan we weer steil omhoog en komen uit op een brede bosweg, die ons naar een laatste uitzichtpunt bovenop de kalkrotsen van de Thier Pirard brengt. Beneden ons zie je, in de schaduw van de avondzon, Comblain-au-pont met voor zich de Ourthe. Helemaal bovenaan de helling steekt de St. Maartenstoren statig boven alles uit.
Het laatste stuk van de wandeling is het nog even opletten geblazen. We lopen langs een flank rustig bergopwaarts en duiken dan een valleitje in. Hier mogen we op handen en voeten langs de rotsen naar beneden klauteren. Het is even concentreren waar je je voeten plaatst, maar de afstand is kort en daardoor niet akelig.
Nu volgt er nog een stuk langs de spoorweg op, gaan via een tunneltje onder het spoor door en volgen de Ourthe tot aan de dorpskern waar onze auto staat.
Les Roches Tartines: Praktisch
- Beginpunt wandeling: Place Le Blanc bij de kerk in Comblain-au-Pont of treinstation, Rue de la Gare, Comblain-au-Pont, België
- Lengte: +/- 9,75 km
- Hoogteverschil: +/- 350 HM
- Zwaarte: lichte tot matige tocht (!! bij nat weer of na regenbui)
- Parking: aan beginpunt van de wandeling
Les Roches Tartines op YouTube
