Waarom wandel je?

Een simpel vraagje dat ik ergens vorige week van een collega kreeg tijdens onze middagpauze. Tja, waarom wandel ik nu juist. Een paar jaar geleden werd deze vraag gesteld in functie van hardlopen, aangezien ik toen nog km’s en km’s per week ging hardlopen. Hierop was het antwoord duidelijk: ‘ik doe het gewoon graag en voor mij is het een soort van stress-release!!’

Dat het verslavend werkt, moest ik vaak horen en eigenlijk ook wel beamen.  Anderzijds vond ik het een perfecte manier om mijn grenzen te verleggen en uiteraard te verkennen. Dat grensverleggende was geweldig en bracht me de nodige rust wat ervoor zorgde dat ik de dagelijkse stress makkelijker kon hanteren. Goh, niets zaliger dan na een behoorlijke run in de zetel te ploffen met het gevoel van: ‘dat heb ik toch maar weer gedaan.’ Of het nu ging om een snelle intervaltraining of een lange duurloop, ik voelde mij voldaan en dat de huishoudelijke klusjes hierbij wat bleven liggen…Nou, dat vond ik toen minder erg. Doen we later wel!! 

Met wandelen ligt dit gevoelig anders. Het vraagje ‘Waarom wandel je?’ speelde danig door mijn hoofd. Mijn directe antwoord naar mijn collega toe was: ‘Het brengt me rust, ik doe het gewoon graag en ik hou ervan om buiten in de natuur te zijn.’ 
Deze drie snelle antwoorden kloppen volledig, zij het dan met een aantal kanttekeningen erbij. Uiteraard brengt het me rust, maar vooraleer ik die rust verkrijg, dienen er toch heel wat km’s voorbij te passeren. Neem nu vandaag… 

Deze ochtend vertrokken met de fiets naar het werk…stagebegeleiding in het ziekenhuis en nog wat administratieve taken afwerken op school. Hierna terug met de fiets naar huis. Aangezien fietsen niet zo mijn ding is, vind ik de dagelijks afgelegde 28 km al een hele prestatie. Thuisgekomen stond het huishouden op me te wachten en eerlijk gezegd ook nog enkele weekverslagen die hoognodig op papier moesten komen. Eén blik in de ijskast vertelde me dat er best even naar de supermarkt gegaan werd. Dus…ideaal dit te koppelen aan een ‘Walk in the Fields’. Toch sta ik een tijdje in dubio…huishouden? Verslagen? Wandelen neemt dan al snel 2 uur in beslag. Heb ik die tijd wel? Gezien de noodzakelijkheid van voeding in huis te hebben, voor mens en in dit geval ook voor dier, vertrek ik op pad! De eerste 2 km stap ik aan een behoorlijk tempo waarbij ik het gevoel heb dat mijn benen praktisch onder mij uitlopen. Tja, de tijdsdruk is hoog!! Trouwens, goed doorstappen is een win-win, durf ik mezelf voor te houden. Enerzijds win ik tijd, anderzijds is het conditioneel te verantwoorden. 

Tijdens het stappen, herinner ik me het vraagje: ‘Waarom wandel je?’ en merk ik dat ik mijn antwoorden toch even onder de loep moet nemen. Plezier en Rust zijn tegenwoordig ver te zoeken. Mijn doordeweekse wandelingen bestaan heden ten dage vaak uit snelle tempowandelingen met meestal tot doel in de lokale handelszaken de nodige spullen te halen. Zelfs om op het begin van de lente te toasten met een terrasje, liep ik op zulk tempo zodat ik uiteindelijk nog voor mijn vriendin arriveerde op het stadspleintje. Toch had ik genoten van dat prille voorjaarszonnetje, mijn lange rok die om me heen wapperde en het wachten op het bankje in de zon. De lentetoast en de verhalen die we na lange tijd met elkaar uitwisselden, zorgden voor een ontspannende avond. De volgende ochtend kon ik weer fris en monter duiken in de hectiek van de werkweek. 

Op dat moment realiseerde ik me niet dat ik het hectische ook in mijn wandelingen leg. Vandaag bleef ik hier bewust bij stilstaan. Zo merkte ik dat ik onbewust wel bewust ben van mijn omgeving. Oh ja, ik merk heus wel op dat de jonge knoppen steeds groener worden, dat de veldbloemen hun intrede doen en de velden klaargemaakt worden om de gewassen te ontvangen. Dat laatste zie je niet alleen, maar je reukorgaan wordt ook gedwongen dit op te merken…hum! 

Gaandeweg kreeg ik meer oog voor de natuur, voelde ik me rustiger worden en de druk van mijn to-do-lijstje begon af te nemen. Mijn wandeltempo vertraagde en ik nam de tijd om ‘bewust’ stil te staan bij de prachtige fruitbloesems. Ik nam zelfs enkele foto’s, iets wat ik de laatste tijd helemaal niet meer deed. Zeker niet als ik op weg was naar de supermarkt. 

Terug thuis heb ik maar een gedeelte van mijn lijstje afgewerkt, maar dat was ok. Morgen is er nog een dag en overmorgen weer,… en ga zo maar door. 
Lijstjes komen en lijstjes gaan!  Rust en stress…ze horen erbij, maar evenwicht moet er zijn!! Kanttekeningetje: soms makkelijker gezegd dan gedaan!